Binnen de islamitische eschatologie (de leer van de eindtijd) bevindt zich een fascinerende profetie die moderne geopolitieke analisten al decennia bezighoudt. Volgens verschillende overleveringen (Hadith) zullen moslims in de toekomst een betrouwbaar vredesverdrag en militaire alliantie sluiten met Ar-Rum (Rome), wat in de hedendaagse context vrijwel universeel wordt geïnterpreteerd als de westerse, christelijke wereld (de VS en Europa). Samen zullen zij optrekken om een machtige, gemeenschappelijke “derde vijand” te verslaan. Pas na deze gigantische overwinning valt de alliantie door religieuze trots en onderling wantrouwen uiteen, wat de apocalyptische eindstrijd (Al-Malhama Al-Kubra – Armageddon) in Syrië inleidt.

Omdat deze profetische alliantie nog nooit heeft plaatsgevonden, rijst de cruciale vraag: wie is die mysterieuze derde vijand die zo machtig is dat het Westen en de islamitische wereld wel móéten samenwerken?

In de loop der jaren zijn er verschillende theorieën geopperd om deze vijand te identificeren. Tijdens de jaren ’80 dachten velen dat de Sovjet-Unie de vijand was, toen de VS en de Afghaanse moedjahedien samen vochten tegen het communisme. Dit bleek achteraf niet de vervulling, omdat er geen sprake was van een gezamenlijk leger op het veld.

Vandaag de dag kijken veel theologen naar China, als een hypermachtig, expliciet atheïstisch blok dat een ideologische bedreiging vormt voor zowel het christendom als de islam. Anderen wijzen naar een herrezen Rusland (het historische ‘Derde Rome’) of zelfs naar een ultra-seculiere mondiale dictatuur die alle vormen van traditioneel geloof wil uitbannen. Hoewel deze theorieën elk hun sterke punten hebben, missen ze vaak de complexe, gelaagde realiteit van de moderne geopolitiek.

Als we de profetische teksten leggen naast de huidige brandhaarden op het wereldtoneel, ontstaat er een veel plausibeler en angstaanjagend scenario. De derde vijand is waarschijnlijk niet één enkel land, maar een gigantische, gecoördineerde combinatie van anti-westerse en anti-soennitische krachten. Dit blok vormt een wereldwijd netwerk van grootmachten, marionettenstaten en proxy-milities.

Binnen deze overtuigende theorie bestaat de derde vijand uit drie met elkaar verweven assen:

1. Het Sjiitische Blok en haar Milities: Iran vormt samen met haar ideologische proxies (zoals Hezbollah in Libanon, de Houthi’s in Jemen en sjiitische paramilitairen in Irak) de regionale speerpunt. Binnen de orthodox-soennitische eindtijdleer worden radicale sjiitische bewegingen uit specifieke regio’s (zoals Khorasan of Isfahan) vaak gezien als vroege opponenten van de mainstream soennitische moslims.
2. Het Euraziatische Blok: Rusland fungeert als de militaire en strategische ruggengraat, ondersteund door vazalstaten en bezette gebieden zoals Wit-Rusland (Belarus) en de separatistische Donbas-republieken.
3. De Aziatische Supermacht: China, met haar immense economische en technologische dominantie, trekt samen op met onvoorspelbare bondgenoten zoals Noord-Korea.

Wanneer we deze groepen en hun wereldwijde netwerken bij elkaar optellen, zien we pas echt een macht verschijnen die de kwalificatie “onvoorstelbaar misdadig en machtig” verdient.

Dit scenario verklaart op perfecte wijze de noodzaak van de alliantie tussen Rome (het Westen) en het islamitische blok. In de huidige geopolitieke realiteit zijn het met name de grote soennitische machten (zoals Saudi-Arabië, de Golfstaten, Jordanië en in zekere mate Turkije) die diepe strategische en militaire banden onderhouden met de Verenigde Staten en Europa.

Als de as van Rusland, China en Iran militair zou doorbreken in het Midden-Oosten, ontstaat er voor beide partijen een existentiële crisis. Het Westen verliest definitief haar grip op de wereldbol en de cruciale maritieme handelsroutes. De soennitische landen riskeren totale overheersing of vernietiging door Iran en haar proxies. Op dat moment worden theologische verschillen tussen het Westen en de moslimwereld opzijgeschoven. Ze worden gedwongen om schouder aan schouder te vechten in een totale wereldoorlog om te overleven.

Volgens de overleveringen zal deze gecombineerde megamacht na een bloedige strijd volledig worden verslagen door de alliantie, wat leidt tot een ongekende oorlogsbuit. Echter, de profetie waarschuwt dat de vrede van korte duur is. Juist op het moment van de overwinning, wanneer de legers uitrusten, zal de sluimerende religieuze trots weer de kop opsteken. Het incident waarbij een Romeinse soldaat het kruis heft en de eer opeist, zal de alliantie doen barsten. Rome zal zich keren tegen haar soennitische bondgenoten, wat de wereld rechtstreeks naar de poorten van de echte eindstrijd leidt, die uiteindelijk leiden tot de komst van de Anti-Christ en de terugkeer van Jezus in Damascus.

Binnen de islamitische eschatologie is de status van Jeruzalem en het lot van Israël een van de allereerste grote gebeurtenissen. De profetieën stellen dat vóór de alliantie met Rome plaatsvindt, Jeruzalem een centrale rol krijgt in de moslimwereld (vaak gekoppeld aan de komst van de Mahdi of de bloei van Medina en Jeruzalem). Veel analisten concluderen hieruit dat de staat Israël in haar huidige vorm, als zionistische entiteit, tegen de tijd van de alliantie al zware nederlagen heeft geleden of geopolitiek is geneutraliseerd door de eerdere conflicten met Iran en haar proxies. Het land is dan simpelweg geen dominante speler meer op het wereldtoneel. Een andere theorie is dat de Anti-Christ’s komst juist als doel heeft om Israël opnieuw te stichten nadat het eerder is verdwenen en vervangen door een Kalifaat met Jeruzalem als de islamitische hoofdstad.

Terwijl de wereldpolitiek steeds verder polariseert en de blokken zich verharden, kruipen de eeuwenoude profetieën en de actuele krantenkoppen steeds dichter naar elkaar toe. Wat ooit een ondenkbaar scenario leek — het Amerikaanse leger dat samen met traditionele moslimlegers vecht tegen een gedeelde vijand — begint in het huidige geopolitieke klimaat angstaanjagend realistisch te worden.

drs. Ali al-Ilami