Bewering 1: “De bewering dat we met Israël moeten samenwerken om ‘door Iran gesteunde terroristen te bestrijden’ is bijzonder oneerlijk. De Israëlische inlichtingendiensten hebben een lange geschiedenis van het aanmoedigen van islamitische extremisten – waaronder Hamas in Israël en Al Qaida in Syrië – als een manier om de Arabisch-nationalistische oppositie tegen zionistische agressie en onderdrukking te verdelen en in diskrediet te brengen.”

Refutatie:
Voordat ik begin, heb ik eerst een simpel vraagje: als Hamas en Al Qaida door Israël werden gesteund, waarom is Iran dan tegenwoordig de sponsor van Hamas? Hoe past dit precies in jouw logica? Iran vindt het wel oké om “zionistische creaties” te sponsoren? Waarom verblijft de wereldwijde leider van Al Qaida “Saif al-Adel” al jaren in Teheran en wordt hij beschermd door de IRGC?

Deze bewering verdraait de historische realiteit door bewuste strategie te verwarren met politieke misrekeningen, en door onbewezen complottheorieën te introduceren.

Ten eerste: wat betreft Hamas. In de jaren 70 en vroege jaren 80 stond Israël de organisatie Mujama al-Islamiya (de voorloper van Hamas, geleid door sjeikh Ahmed Yassin) toe om als liefdadigheidsinstelling te opereren. Het doel van de toenmalige Israëlische militaire regering was destijds niet het “aanmoedigen van islamitisch terrorisme”, maar het faciliteren van een religieus/sociaal alternatief om de seculiere, destijds gewelddadige PLO (Palestijnse Bevrijdingsorganisatie) te balanceren. Zodra deze groep in 1987 transformeerde in Hamas en overging tot gewapende strijd en terrorisme, werd de organisatie onmiddellijk door Israël bestreden. Het presenteren van deze historische inschattingsfout als een “lange geschiedenis van het aanmoedigen van extremisten” is feitelijk onjuist.

Ten tweede: de claim dat Israël Al Qaida in Syrië heeft aangemoedigd, is een bekende desinformatie-narratief. Tijdens de Syrische burgeroorlog grensde het conflict direct aan de Golanhoogten. Israël voerde destijds een strikt humanitair beleid aan de grens (Operation Good Neighbor), waarbij gewonde Syrische burgers en strijders van diverse facties medische hulp kregen in Israëlische ziekenhuizen om chaos aan de grens te voorkomen. Er is geen enkel bewijs dat Israël Al Qaida operationeel, financieel of strategisch heeft ondersteund of aangemoedigd.

Bewering 2: “Iran sponsort geenszins islamitisch terrorisme, maar maakte – samen met de regering-Assad in Syrië, Rusland en Hezbollah – deel uit van de coalitie die Al Qaida en ISIS in Syrië en Irak tot stilstand bracht, terwijl de terroristen direct en indirect bewapend werden door het Obama-regime, de Britse regering en Israël. Als je moslimstaten wilt bestrijden die islamitisch extremisme steunen, dan moet je niet Iran aanpakken, maar Saoedi-Arabië en Qatar, die beide – in de praktijk zo niet in theorie – bondgenoten van het zionisme zijn.”

Refutatie:
De stelling dat Iran “geenszins islamitisch terrorisme sponsort” is aantoonbaar onwaar en in strijd met de conclusies van de Verenigde Naties en internationale inlichtingendiensten. Iran is wereldwijd een van de grootste statelijke sponsoren van militante groeperingen. Via de Quds-macht (onderdeel van de Islamitische Revolutionaire Garde) financiert, traint en bewapent Iran groepen zoals Hezbollah in Libanon, Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad in Gaza, en de Houthi-rebellen in Jemen. Veel van deze groepen worden door de Europese Unie, de VS en andere landen officieel geclassificeerd als terroristische organisaties vanwege hun gerichte aanslagen op burgers.

Hoewel Iran en Hezbollah inderdaad vochten tegen ISIS en Al Qaida (Soennitische extremisten) in Syrië en Irak, deden zij dit niet uit humanitaire of anti-terroristische overwegingen, maar om het sjiitische regime van Assad te beschermen en hun eigen geopolitieke “sjiitische halve maan” (een landcorridor van Teheran naar de Middellandse Zee) veilig te stellen.

De bewering dat westerse landen en Israël ISIS of Al Qaida direct hebben bewapend is een complottheorie. De VS en het VK leidden juist de internationale coalitie Combined Joint Task Force – Operation Inherent Resolve die de doorslaggevende factor was in de territoriale vernietiging van het kalifaat van ISIS. Wat betreft Saoedi-Arabië en Qatar: hoewel er in het verleden legitieme internationale kritiek is geweest op de private financiering van extremistische madrassa’s vanuit deze landen, opereren zij tegenwoordig juist in felle geopolitieke concurrentie met Iran en zijn ze officieel onderdeel van internationale anti-terreurnetwerken.

Bewering 3: “Soennieten zijn vaak verblind door hun minachting voor de sjiitische islam, maar spreek daarover met een willekeurige sjiitische moslim of christen uit het Midden-Oosten (met uitzondering van de door Israël gesteunde groeperingen in Libanon) en zij zullen uitleggen hoe al het echte ‘islamitisch terrorisme’ (in tegenstelling tot legitieme militaire acties tegen militaire bezetting) het werk is van soennitische extremisten die de leerstellingen volgen van de wahabitische sekte, die gevestigd is in en al lange tijd gefinancierd wordt door Saoedi-Arabië – met steun van eerst de Britten en meer recentelijk de Amerikaanse en Israëlische staat.”

Refutatie:
Dit argument maakt gebruik van een valse dichotomie en een ‘Geen Echte Schot’-drogreden (No True Scotsman) door terreurdaden van sjiitische groepen te herdefiniëren als “legitieme militaire acties”.

Terrorisme wordt internationaal gedefinieerd door de aard van de daden—zoals het opzettelijk viseren van burgers voor politieke of religieuze doelen—en niet door de stroming waartoe de dader behoort. Hezbollah heeft een decennialange geschiedenis van internationale terreuraanslagen die losstaan van “militaire bezetting”, waaronder de bomaanslag op het Joods cultureel centrum (AMIA) in Buenos Aires in 1994 (85 doden) en de bomaanslag op een toeristenbus in Burgas (Bulgarije) in 2012. Ook de acties van Hamas op 7 oktober 2023, waarbij honderden burgers werden vermoord en ontvoerd, vallen onder elke internationale definitie van terrorisme.

Daarnaast is de claim dat de westerse wereld en Israël de wahabitische sekte steunen om terrorisme te bevorderen feitelijk absurd. Het wahabisme/salafisme vormt juist de ideologische basis voor groepen als Al Qaida en ISIS, die het Westen en Israël als hun aartsvijanden beschouwen en talloze dodelijke aanslagen op westerse bodem hebben gepleegd. Westerse inlichtingendiensten werken al decennia onafgebroken aan het verstoren van deze specifieke extremistische netwerken.

Bewering 4: “Of het wahhabisme werkelijk van islamitische oorsprong is, of dat het is bedacht door een volgeling van de ketterse joodse, feitelijk satanische, sabbatische sekte om de islam te verdelen en in diskrediet te brengen, valt buiten het bestek van dit artikel. Een aanzienlijk aantal gematigde, mainstream soennieten is echter geneigd deze sjiitische bewering te geloven.”

Refutatie:
Deze bewering leunt op een klassieke “just asking questions”-retoriek om een van de meest bizarre, antisemitische complottheorieën van het internet te introduceren. De insinuatie dat het wahhabisme is bedacht door een “sabbatische” (Sabbatiaanse) Joodse sekte mist elke vorm van historische, genealogische of theologische basis.

De historische feiten over de oorsprong van de doctrine zijn glashelder en uitgebreid gedocumenteerd door onafhankelijke historici wereldwijd:

1. Puur islamitische wortels: Muhammad ibn Abd al-Wahhab (1703–1792) was een soennitische moslimgeleerde uit de Najd-regio (het huidige Saoedi-Arabië). Hij werd geboren in een gerespecteerde familie van islamitische juristen en studeerde in de orthodoxe Hanbalitische rechtsschool. Zijn theologie was een radicale en puriteinse interpretatie van de islam, sterk beïnvloed door de 14e-eeuwse geleerde Ibn Taymiyyah. Zijn doel was het uitbannen van wat hij zag als bida’a (onwenselijke vernieuwingen) en het terugkeren naar de praktijk van de eerste moslimgeneraties (Salaf).
2. De oorsprong van de complottheorie: De fabel dat Ibn Abd al-Wahhab afstamt van Joden (specifiek van de volgelingen van de 17e-eeuwse Joodse valse messias Sabbatai Zevi) is een politiek en polemisch verzinsel. Het werd in de 18e en 19e eeuw gelanceerd door politieke tegenstanders—zoals de Ottomanen en rivaliserende Arabische stammen—om de religieuze legitimiteit van de opkomende Saoedische staat te ondermijnen. In de moderne tijd wordt deze theorie uitsluitend gerecycled op extremistische, antisemitische en sektarische fora en later door sjiitische critici gebruikt om de legitimiteit van de wahhabitische doctrine te ondermijnen door het als ‘on-islamitisch’ te bestempelen.
3. De claim over mainstream soennieten: De bewering dat “een aanzienlijk aantal gematigde, mainstream soennieten” dit gelooft, is feitelijk onjuist. Hoewel mainstream soennieten het wahhabisme en het daaruit voortgevloeide salafisme/jihadisme theologisch en politiek scherp bekritiseren, doen zij dit op basis van islamitische jurisprudentie. Geen enkele gerespecteerde soennitische universiteit (zoals de Al-Azhar in Caïro) of serieuze islamitische academicus neemt de ‘Joods-Sabbatiaanse’ complottheorie serieus.

Het presenteren van deze kwaadaardige samenzweringstheorie als een “legitiem debat dat buiten het bestek van het artikel valt”, is een bekende methode van desinformatiesites om flagrante leugens salonfähig te maken.

Het bestaan van een volk zit niet in grenzen, maar in de hoofden en harten van de mensen zelf. Dat is de belangrijkste les uit het beroemde boek Imagined Communities van politicoloog Benedict Anderson. Wie vandaag de dag hatelijk roept dat “Palestina niet bestaat” of “Koerdistan niet bestaat” omdat ze geen officiële, door iedereen erkende staat op de kaart hebben, begrijpt simpelweg niet hoe naties werkelijk worden geboren.

Anderson toont aan dat elke natie een ‘verbeelde gemeenschap’ is. Geen enkele inwoner van Nederland kent alle zeventien miljoen andere Nederlanders. Toch voelen we ons verbonden. Waarom? Omdat we een gedeelde identiteit verbeelden. Dit gevoel ontstaat niet pas nádat er een vlag en een grensrechter zijn; het ontstaat door een gedeelde taal, gezamenlijke verhalen, cultuur en het collectieve bewustzijn dat je bij elkaar hoort.

Als je online of in het debat hoort dat de Koerden of de Palestijnen “niet bestaan”, dan verwisselen deze critici bureaucratie met realiteit. Koerdistan en Palestina voldoen aan álle criteria van een natie volgens Anderson:

• Het collectieve bewustzijn: Miljoenen mensen verbeelden zich dagelijks als onderdeel van deze gemeenschappen, verbonden door een diepe horizontale broederschap.
• De limiet: Ze hebben een duidelijk besef van hun eigen unieke cultuur en geschiedenis, die hen onderscheidt van de rest van de wereld.
• De soevereine wens: Het verlangen naar zelfbeschikking is juist de drijvende kracht achter hun identiteit.

Het ontzeggen van het bestaansrecht van een volk is een beproefde tactiek van onderdrukkers om geschiedenis uit te wissen. Maar Anderson leert ons dat een natie geen toestemming nodig heeft van een koloniale kaarttekenaar om te bestaan. Zolang miljoenen Palestijnen en Koerden wereldwijd dezelfde liederen zingen, dezelfde taal spreken, dezelfde geschiedenis herdenken en zichzelf als één volk zien, bestaan zij. Geen enkele hatelijke opmerking of politieke grens kan een gemeenschap uitwissen die al lang in de hoofden en harten van haar mensen is gebouwd.

Bovendien slaan deze hatelijke lieden de plank volledig mis zodra we wél naar de officiële bureaucreatie kijken. Zelfs op puur administratief niveau is hun argumentatie feitelijk onjuist. Palestina is door het overgrote deel van de wereldgemeenschap officieel erkend en heeft al sinds 2012 de status van waarnemend staat (non-member observer state) bij de Verenigde Naties. En wie beweert dat Koerdistan “niet bestaat”, moet simpelweg zijn atlas openslaan: de naam staat letterlijk op de kaart. Er is een officiële Iraanse provincie die Kordestan heet, en in buurland Irak heeft de Koerdische Regionale Regering een wettelijk verankerde, autonome status met een eigen parlement en leger (en zelfs een Turks consulaat). Of het nu gaat om de sociologische realiteit van Anderson óf om tastbare politieke structuren op de kaart: Palestina en Koerdistan ontkennen getuigt niet van een politieke mening, maar van pure onwetendheid.