Als je de Koran leest, valt het je misschien op dat de woordkeuze vaak extreem nauwkeurig is. Een van de meest fascinerende voorbeelden hiervan vinden we in Soera Al-Jathiyah (vers 24). In dit vers citeert God de woorden van de materialisten en polytheisten uit die tijd (historisch bekend als de Dahriyyah, degenen die alles toeschrijven aan de tijd):

“En zij zeggen: ‘Er is niets dan ons wereldse leven; wij sterven en wij leven, en niets dan de tijd vernietigt ons.'”

Op het eerste gezicht klinkt deze zin vreemd. Waarom zeiden zij “wij sterven en wij leven” in plaats van het logische “wij leven en wij sterven”? Je leeft immers eerst voordat je sterft, toch?

Klassieke islamitische geleerden zoals Ibn Kathir, Al-Razi en Al-Tabari hebben zich diep over deze taalkundige structuur gebogen. Hun verklaringen werpen een uniek licht op de psychologie en de filosofie van de ongelovigen.

---

De Verklaring van Klassieke Geleerden

Klassieke exegeten (mufassirun) verklaren deze specifieke volgorde aan de hand van drie belangrijke invalshoeken:

1. De Cyclus van de Generaties

De meest gangbare verklaring is dat de materialisten niet spraken over één individueel persoon, maar over de mensheid als collectief. Zij bedoelden: “Sommigen van ons sterven (de oudere generatie), en anderen worden geboren en leven (de nieuwe generatie).”

In de Arabische taal impliceert het voegwoord waw (en) niet per se een chronologische volgorde. Het geeft simpelweg een gelijktijdigheid aan. Voor hen was het menselijk leven een eindeloze, mechanische cyclus van opeenvolgende generaties waarin geboorte en sterfte constant door elkaar heen liepen.

2. Van Niet-Bestaan naar Bestaan

Een andere groep geleerden interpreteerde “sterven” als de staat van levenloosheid vóór de geboorte. De Koran gebruikt dit concept elders ook (zoals in Soera Al-Baqarah: “U was dood en Hij bracht u tot leven”). De materialisten bedoelden hiermee: “We waren niets (dood materiaal), toen werden we levend in deze wereld, en dat is het.” Zij erkenden dat ze uit het niets kwamen, maar ontkenden dat er ná hun fysieke dood nóg een wederopstanding zou plaatsvinden.

3. De Retorische Cirkel

Door “sterven” vóór “leven” te plaatsen, sloten de materialisten de deur naar de eeuwigheid. Als ze hadden gezegd: “We leven en we sterven”, dan zou de natuurlijke vervolgvraag zijn: En wat gebeurt er daarna? Door te zeggen “wij sterven en wij leven [enkel hier]”, maakten ze van het leven een gesloten cirkel die volledig werd beheerst en vernietigd door Al-Dahr (de tijd).

---

Hoe de Koran deze Filosofie Weerlegt

God laat deze materialistische claim niet onbeantwoord. In de verzen die direct volgen (vers 25 en 26), breekt de Koran hun argumentatie in drie stappen volledig af:

• De Intellectuele Weerlegging (Gebrek aan Kennis): God zegt direct: “En zij hebben daar geen kennis over; zij vermoeden slechts.” (45:24). Al-Razi legt uit dat de Koran hier hun absolute claims aanvalt. De materialisten kunnen immers nooit wetenschappelijk of empirisch bewijzen dat er geen hiernamaals is. Hun hele wereldbeeld is gebaseerd op pure speculatie (zhann).
• De Logische Misvatting (De Vraag naar de Voorvaderen): Wanneer de materialisten geconfronteerd werden met de wederopstanding, daagden zij de Profeten uit: “Breng onze voorvaderen dan terug, als jullie de waarheid spreken.” (45:25). Geleerden wijzen erop dat dit een logische misvatting is. De Wederopstanding is een universele, geplande gebeurtenis voor de Dag des Oordeels, niet een goocheltruc die op aanvraag van individuen wordt uitgevoerd.
• De Goddelijke Tijdlijn: Tot slot corrigeert God hun gebroken cyclus door de werkelijke, lineaire tijdlijn van het bestaan te schetsen: “Zeg: ‘Allah geeft jullie het leven, vervolgens laat Hij jullie sterven; daarna zal Hij jullie verzamelen op de Dag der Opstanding, waaraan geen twijfel is…'” (45:26).

Conclusie

Wat op het eerste gezicht een vreemde grammaticale omdraaiing lijkt, blijkt bij nader inzien de kern te zijn van een eeuwenoude materialistische filosofie. Door de volgorde om te draaien naar “sterven en leven”, probeerden de Dahriyyah het leven te vangen in een zinloze, natuurlijke cyclus waarin de Tijd de ultieme vernietiger was.

De Koran corrigeert deze visie subtiel maar krachtig: het leven is geen cirkel die door de tijd wordt opgeslokt, maar een doelgerichte, rechte lijn die leidt naar Goddelijke rechtvaardigheid.

Stel je voor: je bent op de vlucht in de brandende woestijn, achtervolgd door een meedogenloze premiejager die jouw hoofd wil inruilen voor 100 kamelen. Wat doe je? Je belooft hem de schatten van de machtigste keizer op aarde.

Dit is het legendarische verhaal van Suraqah ibn Malik en de Profeet Muhammad (vrede zij met hem).

De Achtervolging in de Woestijn

Tijdens de Hijrah (de migratie naar Medina) wist de legendarische spoorzoeker Suraqah de Profeet te lokaliseren. Met zijn zwaard in de hand stormde hij op hem af. Maar telkens wanneer hij dichtbij kwam, gebeurde er iets onverklaarbaars: de voorpoten van zijn paard zakten diep weg in het gortdroge, harde woestijnzand alsof het drijfzand was.

Na drie mislukte pogingen besefte Suraqah dat een onzichtbare kracht de Profeet beschermde. Trillend van angst smeekte hij om genade.

De Profeet vergaf hem ter plekke en deed toen een verbijsterende uitspraak tegen deze arme, stoffige bedoeïen:

“O Suraqah, hoe zul jij je voelen als je de gouden armbanden van Khosrow (de machtige Keizer van Perzië) zult dragen?”

Perzië was op dat moment een onverslaanbare wereldmacht. De claim dat een vluchteling en een arme bedoeïen ooit hun kroonjuwelen zouden bezitten, klonk volstrekt onmogelijk. Suraqah keerde om en hield de andere premiejagers op afstand. Jaren later bekeerde hij zich tot de islam.

De Profetie Vervuld

Een decennium na de dood van de Profeet, tijdens de regeringsperiode van de tweede kalief Umar ibn al-Khattab, viel het Perzische Rijk. De fabelachtige schatten van de keizer werden naar Medina gebracht.

Te midden van een enorme menigte opende Umar de schatkisten, haalde de loodzware, met diamanten ingelegde gouden armbanden tevoorschijn en riep Suraqah naar voren.

Umar deed de armbanden om de polsen van Suraqah. Op dat exacte moment barstte de hele menigte in tranen uit. Ze herinnerden zich de Profeet die jaren geleden als vluchteling in de woestijn rende, en zagen nu zijn exacte woorden tot op de millimeter uitkomen. Het was het ultieme bewijs van zijn profeetschap.

De les van Suraqah: Wat voor het menselijk oog onmogelijk lijkt, is voor God een belofte die al vaststaat.

Noble Qur’an 61/8-9
They want to extinguish the light of Allah with their mouths, but Allah will perfect His light, although the disbelievers dislike it. It is He who sent His Messenger (Muhammad) with guidance and the religion of truth to manifest it over all religion, although those who associate others with Allah dislike it.

De internationale Joodse gemeenschap is opgeschrikt door een politieke en emotionele aardbeving. Ronald Lauder, de Amerikaanse miljardair, erfgenaam van het Estée Lauder-imperium én de invloedrijke voorzitter van het World Jewish Congress (WJC), heeft in een spraakmakend interview met de Israëlische krant Haaretz een even historische als pijnlijke grens getrokken. Lauder, die decennialang te boek stond als een van de meest standvastige en gulle bondgenoten van de Joodse staat, heeft aangekondigd al zijn persoonlijke banden met het land resoluut door te snijden. Zijn boodschap was even helder als schokkend: “Ik heb geen enkele intentie om nog terug te keren naar Israël. Nul.”

Voor een man die zijn hele leven en een aanzienlijk deel van zijn miljardenvermogen heeft gewijd aan het zionistische project en de ondersteuning van Israëlische instituten, is dit geen lichtzinnige beslissing. Het is het bittere sluitstuk van een diepe desillusie. Lauder heeft zijn woorden direct omgezet in daden door zijn fysieke bezittingen in het land af te stoten. Hij verkocht zijn luxueuze appartement in Tel Aviv en schonk zijn woning in Beër Sjeva aan het Joods Nationaal Fonds. Met deze tastbare breuk laat hij een land achter dat in zijn ogen onherkenbaar is veranderd.

Van Intimus tot Slaande Deuren: De Breuk met Netanyahu

De kern van Lauders frustratie ligt bij de huidige politieke koers van Israël, en in het bijzonder bij premier Benjamin Netanyahu. De relatie tussen de twee mannen gaat tientallen jaren terug. Lauder was ooit een van Netanyahu’s meest intieme vertrouwelingen, hielp hem bij het opbouwen van cruciale netwerken in de Verenigde Staten en trad in de jaren negentig zelfs op als geheime gezant bij vredesbesprekingen met Syrië.

In het interview met Haaretz deed Lauder een boekje open over die periode. Hij onthulde dat er destijds een concreet raamwerk lag voor vrede met de Syrische president Hafez al-Assad, maar dat Netanyahu uiteindelijk weigerde te tekenen om zijn eigen politieke carrière te beschermen. “Hij koos voor politiek in plaats van vrede,” aldus een zwaar teleurgestelde Lauder. Volgens de WJC-voorzitter is Netanyahu veranderd in een dictator die een “one-man-show” opvoert en de regels van de democratie aan zijn laars lapt. De persoonlijke verhoudingen raakten definitief bekoeld toen bleek dat Netanyahu zijn politieke overleving steevast liet prevaleren boven het landsbelang.

De Waarschuwing voor Extreemrechts

Wat de situatie volgens Lauder nu acuut gevaarlijk maakt, is de enorme invloed van extreemrechtse ministers binnen de Israëlische regering, zoals Itamar Ben-Gvir en Bezalel Smotrich. Lauder nam geen blad voor de mond en waarschuwde dat het land “gedoemd” is als deze krachten een rol blijven spelen in het bestuur. Hun beleid beschadigt niet alleen de relaties met Arabische buurlanden zoals Jordanië, maar holt ook het democratische en morele karakter van Israël van binnenuit uit.

Lauder schetst een somber beeld van een land dat verstrikt is geraakt in interne strijd en onverdraagzaamheid, een klimaat waarin het volgens hem “onleefbaar” is geworden. Het feit dat de Israëlische politiek na de recente verkiezingen opnieuw in een diepe patstelling is geraakt, bevestigt voor hem de vicieuze cirkel waarin het land zich bevindt.

Een Signaal aan de Diaspora

Hoewel Lauder benadrukt dat hij in zijn hart nog altijd een zionist is en van het land houdt, is zijn publieke vertrek een pijnlijk signaal naar Joodse gemeenschappen wereldwijd. Als voorzitter van het World Jewish Congress verwoordt hij de groeiende twijfel onder de diaspora in Europa en Amerika. Steeds meer internationale achterbannen vragen zich af of de huidige Israëlische regering hun belangen nog wel behartigt. Lauder waarschuwt dat Israël in rap tempo steun verliest, zowel onder Democraten als Republikeinen in de VS.

Het interview in Haaretz markeert hiermee het definitieve einde van een decennialange onvoorwaardelijke loyaliteit vanuit de absolute top van de Joodse diaspora. Het vertrek van Ronald Lauder is niet zomaar de verhuizing van een miljardair; het is een luide, historische alarmbel voor de toekomst en de ziel van de staat Israël.