In de zomer van 1831 vond in de Amerikaanse staat Virginia een van de bekendste slavenopstanden uit de geschiedenis plaats. De leider van deze opstand was Nat Turner, een tot slaaf gemaakte prediker die geloofde dat hij door God was geroepen om tegen het slavernijsysteem in opstand te komen. Zijn naam is sindsdien onlosmakelijk verbonden met verzet tegen slavernij in de Verenigde Staten.

Nat Turner werd in 1800 geboren op een plantage in Southampton County, Virginia. Al op jonge leeftijd stond hij bekend als intelligent en religieus. Hij leerde lezen en bestudeerde intensief de Bijbel, wat ongebruikelijk was voor tot slaaf gemaakte mensen in die tijd. Turner geloofde dat hij visioenen en goddelijke tekenen ontving. Volgens hem gaven deze hem de opdracht om de onderdrukking van zijn volk te beëindigen.

Op 21 augustus 1831 begon Turner samen met een kleine groep volgelingen een gewapende opstand. Ze trokken van plantage naar plantage en doodden verschillende slaveneigenaren en hun families. Het doel was om het slavernijsysteem te ondermijnen en andere tot slaaf gemaakte mensen aan te moedigen zich bij de opstand aan te sluiten.

De opstand duurde uiteindelijk slechts enkele dagen. Lokale milities en federale troepen sloegen het verzet hard neer. Turner wist aanvankelijk te ontsnappen, maar werd later opgepakt. In november 1831 werd hij berecht en geëxecuteerd.

De gevolgen van de opstand waren groot. In het zuiden van de Verenigde Staten werden de slavernijwetten nog strenger. Tegelijkertijd zorgde Turners opstand voor een intens debat over slavernij in het hele land. Voor abolitionisten werd hij een symbool van verzet tegen een onrechtvaardig systeem.

Tot op de dag van vandaag blijft Nat Turner een controversieel historisch figuur. Sommigen zien hem als een vrijheidsstrijder die vocht tegen onderdrukking, terwijl anderen hem beschouwen als een gewelddadige rebel. Wat vaststaat, is dat zijn opstand een diepe indruk achterliet op de Amerikaanse geschiedenis en het debat over slavernij.

Twee kinderen van 9 en 10 jaar zijn de afgelopen drie jaar ernstig mishandeld en verwaarloosd in een gezinshuis in het noorden van Nederland. Ook moesten ze zwaar en gevaarlijk werk doen, blijkt uit een tussenuitspraak van de kinderrechter.

De jongen en het meisje waren drie jaar geleden uit huis geplaatst en woonden sindsdien in een gezinshuis; een kleinschalige woonvorm voor kinderen die niet meer thuis kunnen wonen, met een of twee professionele gezinshuisouders.

Na een maand begonnen daar de mishandelingen, vertelden de kinderen aan de rechter. Ze werden geslagen met een vuist of een vlakke hand, en aan hun oren getrokken. Ook lieten de gezinshuismoeder en haar partner de kinderen bijten door hun hond.

Daarnaast moesten de kinderen allerlei werk doen in en om het huis, dat een boerderij is. Zo moesten ze in de stal werken, hokken uitmesten, dode dieren opruimen en andere schoonmaakwerkzaamheden verrichten. Als ze het niet afkregen of het niet goed deden naar de zin van de gezinshuisouders, kregen ze voor straf geen eten. De rechter ziet dit als “ontoelaatbare kinderarbeid”.

De zaak kwam aan het licht na signalen van de school waar de kinderen op zaten. De school ontdekte dat het meisje een hondenbeet had die niet behandeld was. De jongen had een litteken van een beet. Ze vertelden dat ze daar niet mee naar de huisarts mochten en er ook niet over mochten praten.

In de uitspraak van de rechter staat ook dat er al langer twijfels waren over de pedagogische vaardigheden van de personen die het gezinshuis runden. Onder meer de vader van de kinderen maakte zich daar zorgen over. Zo droegen de kinderen kleding die niet paste en hadden ze vettig haar. Na de concrete, ernstige signalen over verwaarlozing zijn de kinderen onlangs overgeplaatst naar een ander gezinshuis.

De rechter heeft daarna met de kinderen gesproken en oordeelt dat hun verhaal gedetailleerd en consistent is, en klopt met andere feiten en bewijsmateriaal. Er zijn geen aanwijzingen dat ze door iemand zijn beïnvloed en hun verhaal bevat details die moeilijk verzonnen kunnen zijn.

De kinderen stonden onder voogdij van de William Schrikker Stichting. Dat is dezelfde organisatie die het Vlaardingse pleegmeisje onder haar hoede had. Naar aanleiding van die zaak kreeg de stichting veel kritiek van de inspecties. In deze zaak heeft de William Schrikker Stichting melding gedaan bij de inspectie. Ook wordt aangifte gedaan tegen de gezinshuisouders.

De stichting bevestigt op de eigen site de uithuisplaatsing van de kinderen “omwille van het gebrek aan veiligheid in het gezinshuis waar ze verbleven”. Er werd direct ingegrepen na de melding van een school, zo staat in een persbericht.

Ook leefden er volgens de stichting onder jeugdbeschermers al langer zorgen “over het pedagogisch klimaat in het gezinshuis”. Volgens de William Schrikker Stichting hebben de kinderen getuigd van mishandelingen “die hun nooit hadden mogen overkomen en is de stichting “geschokt en intens verdrietig” over de gebeurtenissen.

Bron: https://nos.nl/artikel/2591009-uithuisgeplaatste-kinderen-jaren-mishandeld-en-verwaarloosd-in-gezinshuis

Pleegkind: Vlaardingse pleegouders mishandelden ons ‘omdat we niet Nederlands zijn’

“Het was een hel”, verklaart een jongen die in het Vlaardingse pleeggezin zat. “Ik moest alles ondergaan en toekijken wat ze mijn broertje aandeden, maar ik kon niks doen.”

Dit is een van de verklaringen die op de tweede dag van de inhoudelijke behandeling van de rechtszaak zijn afgelegd.

De pleegouders Daisy W. en Johnny van den B. (beiden 38 jaar) worden verdacht van mishandeling van deze jongen en zijn broertje. Ook worden ze verdacht van mishandeling van twee meisjes, onder wie het Vlaardingse pleegmeisje.

Voor de meisjes werden mishandeld zouden de twee Syrische broertjes zijn mishandeld. Zij werden na twee maanden uit het gezin gehaald. In die tijd zouden ze zijn geschopt, geslagen en kregen ze sigarettenpeuken naar zich toegegooid.

“Ik denk omdat wij geen Nederlandse kinderen zijn”, staat in de voorgelezen verklaring van de pleegjongen. “John en Daisy waren beter voor de andere kinderen die er ook waren.”

De biologische moeder van de Syrische broertjes wijst op hetzelfde: “De toon van Daisy was meteen heel anders toen we een videobel-gesprek hadden. Ik had de indruk dat Daisy schrok van mijn niet Nederlandse voorkomen en van het feit dat ik een hoofddoek droeg.”

“Ik mocht van Daisy niet in het Arabisch met mijn kinderen spreken, onze moedertaal”, vervolgt ze. “Mijn Nederlands is niet goed, maar ik heb dat toen geprobeerd.”

Ook de biologische moeder van de pleegmeisjes spreekt van racisme: “De toekomst van mijn kinderen is niet meer wat het zijn moest. Dat alleen maar omdat jullie gekleurde mensen haten? Achterlijke mensen, jullie eigen kind heeft geen een litteken.”

De verklaring van de pleegjongen en zijn moeder werden door iemand anders voorgelezen. De biologische moeder van de meisjes nam wel zelf het woord.

“Achterlijk wijf”, sprak ze de pleegmoeder toe. “Je gooit het op je stoornis, je kan iedereen voor de gek houden zoals je altijd gedaan hebt, maar ik trap daar niet in. Dit geldt ook voor jouw achterlijke man.”

“Wat jullie hebben gedaan is blijvend”, sloot de biologische moeder af. “Ik hoop van harte dat jullie eigen kind zich zo erg tegen jullie keert na wat jullie bij mijn kinderen aangedaan hebben. Misschien dat jullie dan een beetje oprechte pijn en spijt voelen. Maar voor nu wens ik jullie het slechtste van het slechtste toe.”

Verdachte Van den B. reageerde: “Ik wil er heel veel op zeggen, maar ga het niet doen. De woorden doen mij pijn, maar dit zet wel de toon van de hele plaatsing bij ons van het pleegmeisje.” Verdachte Daisy W. zweeg.

In het Pieter Baan Centrum is vastgesteld dat beide pleegouders kampen met een persoonlijkheidsstoornis. Bij de pleegmoeder staan wantrouwen, egocentrisme en een gebrek aan empathie voorop. De pleegvader heeft een agressiestoornis, vooral met een behoefte om macht te ervaren.

De kans op herhaling bij de omgang met kwetsbare kinderen is groot. Tbs met dwangverpleging is voor beide ouders daarom de beste optie, zo wordt geconcludeerd.

In de rechtszaal komt later vandaag het Openbaar Ministerie aan het woord en wordt ook duidelijk wat de strafeis wordt.

Bron: https://nos.nl/artikel/2589551-pleegkind-vlaardingse-pleegouders-mishandelden-ons-omdat-we-niet-nederlands-zijn

De Nederlandse Arbeidsinspectie heeft bij een controle drie Indiase mensen onder zeer slechte omstandigheden aangetroffen in een zogenoemde dark kitchen in Weesp. Ze werkten zonder arbeidsvergunningen en kregen een laag contant salaris uitbetaald.

Ze sliepen in de bedrijfsruimte en een van hen verbleef in een kleine voorraadkast. Ze hadden geen sanitaire voorzieningen en geen ramen. De omgeving was volgens de inspectie zeer warm en ongeschikt om in te verblijven.

De mensen verklaarden dat ze zes nachten per week aan het werk waren. De inspectie vermoedt dat ze geen marktconform salaris ontvingen. Er is een onderzoek gestart naar de identiteit van de werkgever en naar de werkomstandigheden.

Een dark kitchen is een keuken die gebruikt wordt voor de bereiding van maaltijden, speciaal voor thuisbezorging. Het bereiden van de maaltijden gebeurt volledig buiten het zicht van klanten, die daardoor geen benul hebben van de omstandigheden waaronder het personeel moet werken.

Er is vaak geen fysieke eetruimte voor klanten. Ook kunnen klanten er geen voedsel afhalen. Het enige contact dat een klant heeft, is met de bezorger of online platforms.

Bron: https://nos.nl/artikel/2581010-zeer-slechte-werkomstandigheden-voor-indiers-in-restaurant-weesp

Noord-Koreanen die naar Rusland zijn gestuurd, werken daar onder barre omstandigheden en worden als slaven behandeld. Dat zeggen gevluchte arbeiders tegen de BBC. Vanwege verliezen in de oorlog in Oekraïne leunt Moskou steeds vaker op Noord-Korea om het arbeidstekort op te vangen.

De Britse omroep wist zes gevluchte Noord-Koreaanse bouwvakkers te spreken. Stuk voor stuk spreken ze over werkdagen van tot wel achttien uur. Ook zouden ze fors minder betaald krijgen dan arbeidskrachten uit andere landen.

De Koreanen werden aan het werk gezet op gevaarlijke bouwplaatsen, waar van veiligheidsvoorschriften nauwelijks sprake was. Soms moesten ze daar ook slapen, met alleen een stuk zeil als deken.

Kang Dong-wan, hoogleraar aan de Zuid-Koreaanse Dong-A-universiteit, bevestigt dat beeld tegen de BBC. Hij komt veel in Rusland, om daar in het geheim met Noord-Koreaanse arbeiders te spreken. “De werkomstandigheden zijn er abominabel”, zegt Kang.

Agenten van de Noord-Koreaanse veiligheidsdienst hielden de bouwvakkers in de gaten om te voorkomen dat ze zouden ontsnappen. Toch wisten enkelen te ontkomen.

Noord-Korea levert ook militairen, wapens en munitie

Momenteel zijn er naar schatting zo’n 600.000 Russische militairen actief in de oorlog met Oekraïne. Daarnaast zijn volgens Amerikaanse schattingen de afgelopen 3,5 jaar zo’n 750.000 militairen omgekomen of gewond geraakt.

Dat vertaalt zich naar toenemende krapte op de Russische arbeidsmarkt, waar onder meer Noord-Koreanen de gaten moeten opvullen. Maar ook voor de oorlog klonken er al geluiden over de slechte behandeling van Noord-Koreanen in Rusland. Onder meer de Franse denktank Observo trok hierover aan de bel.

Naast arbeidskrachten levert het regime van Kim Jong-un ook militairen, wapens en munitie aan Rusland.

Ook dit jaar duizenden Noord-Koreanen naar Rusland

Volgens cijfers van Moskou zijn vorig jaar dertienduizend Noord-Koreanen Rusland binnengekomen. Dat is 12 procent meer dan in het jaar ervoor. Een Zuid-Koreaanse inlichtingenofficier komt tegen de BBC tot een vergelijkbaar aantal.

Het gros van de Noord-Koreanen is in Rusland op een studentenvisum. Op die manier omzeilen ze het VN-verbod op de inzet van Noord-Koreaanse arbeiders, zeggen experts.

Dit jaar valt de aankomst van Noord-Koreanen in Rusland waarschijnlijk opnieuw hoger uit. Zo zijn er duizenden arbeiders naar de lange tijd door Oekraïne bezette regio Kursk gestuurd voor herstelwerkzaamheden.

Ook zouden er Noord-Koreanen actief zijn in de door Rusland bezette Oekraïense regio Donbas. Daarnaast meldt het Institute for the Study of War dat mogelijk nog eens 25.000 Noord-Koreaanse arbeiders in Russische dronefabrieken aan de slag zullen gaan.

Bron: https://www.nu.nl/spanningen-oekraine/6365394/noord-koreaanse-arbeiders-als-slaven-te-werk-gesteld-in-rusland.html

In Noord-Italië zijn 33 Indiase arbeiders gered die gedwongen werden om te werken op boerderijen. Volgens de politie werden de arbeiders behandeld als slaven.

Twee mensen uit India zijn opgepakt. Bij hen zijn goederen en contanten met een waarde van bijna een half miljoen euro in beslag genomen.

Ze worden verdachte van uitbuiting en slavernij. Ze zouden talloze Indiase arbeiders een betere toekomst in Italië hebben beloofd en ieder van hen 17.000 euro hebben laten betalen in ruil voor een seizoenswerkvergunning.

Eenmaal in Italië werd hun paspoort afgepakt en moesten ze 7 dagen per week 10 tot 12 uur werken op de boerderijen bij Cologna Veneta, niet ver van Verona. Hun salaris van 4 euro per uur werd vaak ingehouden om de gevraagde vergoeding voor de werkvergunning te betalen.

Sommigen kregen te horen dat ze moesten doorwerken zonder salaris zodat ze nog eens 13.000 euro konden ophoesten voor een permanente werkvergunning. “Maar die zouden ze toch nooit krijgen”, zegt de politie.

De arbeiders sliepen in vervallen huizen met slechte hygiëne, mochten niet naar buiten en werden elke ochtend in vrachtwagens verstopt en naar de boerderijen gebracht. Als ze weigerden om te werken, werd er gedreigd met geweld.

De slachtoffers krijgen bescherming, mogelijkheden voor legaal werk en hulp bij het krijgen van verblijfspapieren, aldus de politie.

Het is niet de eerste keer dat arbeidsmigranten slecht behandeld worden in Italië. Vorige maand kwam een Indiase fruitplukker om het leven nadat hij met zijn arm in een machine was terechtgekomen en zijn werkgever hem zwaargewond achterliet. Op verschillende plekken waren daarna demonstraties van vakbonden en landarbeiders die betere werkomstandigheden eisen.

Bron: https://nos.nl/artikel/2528739-indiers-gered-die-als-moderne-slaven-werkten-in-italie-twee-arrestaties

Een welgesteld Amerikaans blank echtpaar is gearresteerd omdat ze hun zwarte adoptiekinderen als slaven zouden hebben misbruikt. De kinderen leefden jaren in een schuur achter het huis.

Volgens Donald Ray Lantz (63) en Jeanne Kay Whitefeather (62) zit het helemaal anders. De schuur was een ’clubhuis’ dat speciaal voor hen was ingericht. En ook met de landarbeid van de kinderen die nu 6, 9, 11, 14 en 16 jaar oud zijn zou het volgens het stel wel meevallen.

De controleurs die aan de deur kwamen in Sissonville, West Virginia troffen naar eigen zeggen onmenselijke omstandigheden aan. Er ligt een reeks aanklachten tegen de pleegvader en moeder. Maar de meest in het oog springende is racisme. Volgens justitie zouden de kinderen op huidskleur zijn uitgezocht.

Rechter Maryclaire Akers zei tijdens de zitting van de zaak dat de kinderen ’letterlijk als slaven zijn behandeld.’ Volgens de aanklacht moesten ze op het land van Donald en Jeanne lichamelijke arbeid verrichten.

De zaak kwam aan het licht toen buren van het stel de jeugdbescherming belden toen ze zagen dat de kinderen in de schuur werden opgesloten. De gealarmeerde politie trof een 14-jarige jongen en een 16-jarig meisje aan in het houten gebouwtje. Een van hen vertelde dat ze altijd werden opgesloten. Ook zeiden ze dat ze twaalf uur daarvoor voor het laatst hadden gegeten.

De kinderen moesten op de betonnen vloer slapen zonder matras. Het schuurtje had ook geen ramen en ook geen douche of wc. Er hing wel een bewakingscamera. Volgens de agenten hadden ze allebei smerige kleding en waren overduidelijk tijdenlang niet onder de douche geweest. De jongen had open zweren op zijn voeten waarschijnlijk omdat hij geen schoenen had. De twee zouden niet in het huis van Donald en Jeanne mogen komen.

Volgens Jeanne sliepen de kinderen vrijwillig in de schuur ’omdat ze dat leuk vonden.’ De advocaat van het echtpaar zei voor de rechter dat er volgens hem een sleutel aan de binnenkant van de deur zat.

Het echtpaar woonde eerst in Washington maar verhuisde naar Sissonville toen ze door hadden dat de autoriteiten hen onderzochten voor mishandeling en verwaarlozing.

De aanklager stelde voor het geld van het rijke echtpaar ergens vast te zetten voor een fonds voor de kinderen. Het stel verkocht nog recent twee boerderijen voor ruim een miljoen euro.

Er is ook zware kritiek op de hulpverlening en de politie. Buren hadden al twee keer eerder geklaagd, maar agenten hadden niks bijzonders aangetroffen. Pas de derde keer, en dat was maanden later, werd echt ingegrepen. De kinderen gingen ook niet naar school maar kregen volgens de pleegouders ’thuisonderwijs.’

Bron: https://www.telegraaf.nl/nieuws/1602473092/amerikaans-echtpaar-vervolgd-ze-gebruikten-hun-zwarte-adoptiekinderen-als-slaven

Vier leden van de rijkste familie van het Verenigd Koninkrijk hebben celstraffen gekregen voor het uitbuiten van bediendes in een villa in het Zwitserse Genève. De familie Hinduja haalde het personeel uit India.

Prakash en Kamal Hinduja, en hun zoon Ajay en zijn vrouw Namrata, zijn door een Zwitserse rechtbank schuldig bevonden aan uitbuiting en illegale tewerkstelling. Ze kregen celstraffen van tussen de 4 en 4,5 jaar, meldt onder meer BBC News. Ze werden ook aangeklaagd voor mensenhandel, maar zijn op dat punt vrijgesproken.

De drie personeelsleden die voor de familie werkten, beweerden dat ze per persoon 7 pond (omgerekend ongeveer 8,25 euro) kregen om achttien uur voor de familie te werken. Ook zouden hun paspoorten door de familie Hinduja in beslag zijn genomen.

De verdediging van de familie ontkende de beschuldigingen en zei dat het personeel een ruime vergoeding had gekregen voor het geleverde werk. Ook zouden ze niet zijn vastgehouden. De personeelsleden zelf beweerden dat de Hinduja’s, met een vermogen van 37 miljard pond (omgerekend ongeveer 44 miljard euro), meer aan hun hond uitgaven dan aan hen.

De aanklager heeft de rechter gevraagd het viertal per direct te laten oppakken. De rechter ging daar niet in mee. Een van de vier veroordeelden, Kamal Hinduja, ligt op dit moment in het ziekenhuis. De andere drie zouden bij haar aanwezig zijn.

De steenrijke familie heeft aangekondigd in hoger beroep te gaan tegen de uitspraak.

Bron: https://www.nu.nl/buitenland/6317875/vier-leden-rijkste-britse-familie-krijgen-celstraf-voor-uitbuiten-indiase-bedienden.html

In Portugal zijn vier mensen gearresteerd die een man zeventien jaar lang gevangen zouden hebben gehouden. De politie laat woensdag weten dat de vier ervan verdacht worden de man te hebben vastgehouden “in omstandigheden die lijken op slavernij”.

Het slachtoffer is een 54-jarige man met een leerstoornis, meldt de politie. De nationaliteit van de man is niet bekendgemaakt. Hij heeft voor zover bekend geen familie.

Hoe het slachtoffer en de verdachten elkaar kenden, is nog niet bekend. De man wist uiteindelijk te ontsnappen en de politie te waarschuwen. De vier verdachten worden aangeklaagd voor slavernij, mensensmokkel en fraude.

De verdachten zouden de man de afgelopen zeventien jaar “lichamelijk en geestelijk misbruikt en uitgebuit” hebben. Zo zou hij onbetaald in de landbouw hebben moeten werken voor bedrijven in het noorden van Portugal.

Ook hielden de verdachten hem voortdurend in de gaten en mocht hij nergens heen zonder hun toestemming. De vier hadden onder meer zijn officiële documenten zoals zijn identiteitsbewijs en paspoort in hun bezit.

De man leefde volgens de politie in “erbarmelijke omstandigheden”. Hij werd gedwongen om in een busje te slapen. Ook kreeg hij geen medische hulp toen hij een ongeluk kreeg. Als gevolg daarvan heeft hij een permanente handicap opgelopen die hem hindert bij het lopen.

Moderne slavernij en mensensmokkel zijn een groeiend probleem in Portugal. Vooral arme migranten worden regelmatig uitgebuit. Ze werken vaak op boerderijen, maar krijgen weinig tot niets betaald voor hun werk.

Bron: https://www.nu.nl/buitenland/6311236/man-werd-17-jaar-als-slaaf-vastgehouden-in-portugal-vier-mensen-opgepakt.html

Nazaten van Surinaams-Hindoestaanse contractarbeiders eisen excuses van koning Willem-Alexander voor het Nederlandse aandeel in het koloniale verleden. Dat schrijven vier vertegenwoordigers van de gemeenschap in een brief aan de koning.

Na de afschaffing van de slavernij werden mensen door Nederland uit India naar Suriname gehaald om de plantage-economie draaiende te houden. Daar gingen ze onder beroerde omstandigheden als contractarbeiders werken. Ook Javanen en Chinezen werden naar Suriname gebracht.

“Het is hoog tijd voor een rechtvaardige erkenning en verontschuldiging jegens de Hindoestaanse nazaten,” schrijven de auteurs in de brief namens de erfgenamen van Hindoestanen die in Suriname werkten. “Al meer dan 150 jaar wachten slachtoffers en hun erfgenamen op excuses.”

In 1873 zette Nederland definitief een punt achter de slavernij. Om een tekort aan goedkope arbeidskrachten te voorkomen, sloot koning Willem III in 1872 een akkoord met de Britse regering om arbeiders uit India te halen. Dat gebeurde een jaar later voor het eerst en zou tot 1916 doorgaan. In totaal kwamen 34.000 Hindoestanen uit India naar Suriname. Ze sloten een contract voor vijf jaar en werden contractarbeiders en ‘koelies’ genoemd.

Eenmaal in Suriname kregen de contractarbeiders vaak zwaar werk te doen tegen een schamele beloning: 10 tot 15 cent per dag (naar moderne maatstaven hooguit een paar euro). Ze werkten lange dagen en werden gestraft als ze hun werk niet goed deden. De arbeiders kregen een contract van vijf jaar. Daarna konden ze terug naar huis. De meerderheid besloot te blijven.

Naar de buitenwereld werd de arbeid gepresenteerd als een normale werkrelatie, maar volgens de auteurs verbloemde dat een systeem van uitbuiting, marteling en zelfs moord. “Nederland heeft de hele wereld op een dwaalspoor gezet”, staat in de brief. “De Hindoestaanse contractarbeiders werden behandeld als niets meer dan substituutslaven.”

Radjinder Bhagwanbali, auteur van de brief, vertelt dat hij al sinds 1981 onderzoek doet naar de geschiedenis van zijn voorouders en het onrecht dat zij hebben doorstaan. Hij is daarop gepromoveerd. “Op grond daarvan zeg ik: de contractarbeid is ook slavernij. Contractarbeiders deden hetzelfde werk als tot slaaf gemaakten op plantages. De straffen waren identiek. Als de arbeiders geen prestaties leverden werden ze gemarteld, soms werden ze zelfs dertig keer met een zweep geslagen.”

Ook was de keuze om naar Suriname te gaan volgens Bhagwanbali niet altijd vrijwillig. Zo schrijft hij in zijn dissertatie dat veel Hindoestanen verkeerde of misleidende informatie kregen over wat hen te wachten stond.

De excuses die de koning vorig jaar aanbood voor het slavernijverleden van Nederland gingen over de trans-Atlantische slavenhandel, maar niet over contractarbeid en de rest van de koloniale geschiedenis van Nederland.

“De roep om excuses voor de Hindoestaanse geschiedenis neemt toe”, zegt Danny Soekarnsingh, adviseur inclusie en diversiteit bij de gemeente Amsterdam en expert in de koloniale geschiedenis. “Er is terecht veel aandacht voor het slavernijverleden vanuit de emancipatiebeweging van zwarte Nederlandse gemeenschappen, maar contractarbeid viel daar niet onder. Dat was een continuering van de slavernij, zoals ook de Javaanse en Chinese geschiedenis in Suriname.”

Daardoor bleef een deel van de geschiedenis onderbelicht, vindt Soekarnsingh. “Terwijl ze elkaar juist versterken in de erkenning van Nederlands koloniaal onrecht.” Dat onrecht zou volgens hem moeten leiden tot een “allesomvattend excuus”.

Ruben Gowricharn, hoogleraar Hindoestaanse diasporastudies aan de Vrije Universiteit zegt dat er veel gebeurd is en veel “verzwegen” is in de geschiedenis van de contractarbeiders, maar dat het geen slavernij was. Hij wil de aantijgingen van de gemeenschap relativeren. “Vaak wordt vergeten dat in dezelfde periode de Nederlandse arbeiders en boeren soms in ergere omstandigheden verkeerden.”

Auteur Radjinder Bhagwanbali zegt dat de excuses voor het slavernijverleden niet toereikend zijn voor de Hindoestaanse geschiedenis. “Je moet excuses aanbieden voor alle fouten tegen de menselijkheid. Je hebt de Afrikaanse mensen inderdaad dit leed aangedaan, maar één ding vergeet je: je hebt dit ook de Hindoestanen en Javanen aangedaan.”

Bron: https://nos.nl/artikel/2517280-erfgenamen-hindoestaanse-contractarbeiders-willen-excuses

Europa en Centraal-Azië zijn de regio’s waar de meeste illegale winst wordt gemaakt met de uitbuiting van miljoenen mensen.

Dat blijkt uit een nieuw rapport van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO), dat dinsdag werd gepubliceerd.

De ILO schat dat er wereldwijd zo’n 28 miljoen mensen slachtoffer zijn van dwangarbeid, wat neerkomt op 3,5 per 1.000 inwoners. Onder dwangarbeid vallen onder meer systematisch loon inhouden, schuldarbeid, gedwongen huwelijken en commerciële seksuele uitbuiting. De meeste dwangarbeiders zijn vrouwen en meisjes.

De wereldwijde illegale winst uit dwangarbeid is sinds 2014 met zeker 37 procent gestegen, van 150 miljard naar 206 miljard dollar. In Europa en Centraal-Azië wordt jaarlijks ongeveer 84 miljard dollar (zo’n 77 miljard euro) aan illegale winst gemaakt met de uitbuiting van miljoenen mensen. Dat is bijna 20.000 dollar per slachtoffer, het hoogste bedrag ter wereld.

De ILO pleit voor een betere handhaving van de wetgeving, een uitbreiding van de arbeidsinspectie, een versterking van de sociale bescherming en een verhoging van de bewustwording. “Dit is een schending van de mensenrechten en een bedreiging voor de sociale en economische ontwikkeling”, zegt ILO-directeur-generaal Gilbert F. Houngbo.

Bron: https://nieuws.marokko.nl/92211/europa-en-centraal-azie-verdienen-het-meest-aan-dwangarbeid/