Al 351 jaar recht in het midden van een museumstuk, en toch nu pas ontdekt: een unieke tatoeage op een groepsportret uit de 17e eeuw. Het Amsterdam Museum denkt hiermee de oudste afbeelding van een tatoeage op een Nederlands schilderij in handen te hebben, uit een tijd dat een dergelijke lichaamsversiering nog taboe was.

“Ik heb veel 17e-eeuwse portretten bekeken maar nog nooit zoiets gezien”, zegt Judith van Gent van het museum. “Ik ben ook meteen naar andere portretten gaan kijken maar we hebben verder helemaal niets gevonden. Dit is echt uniek voor zover we nu weten.”

De oppercommissarissen der Walen uit 1674, toegeschreven aan Wallerant Vaillant, is als sinds de 19e eeuw in het bezit van het Amsterdam Museum. Het toont de notabelen die toezicht hielden op de havens van het IJ in de stad.

De tatoeage werd ontdekt nadat het schilderij van 3 bij 2 meter terugkwam van een tentoonstelling in museum H’Art, ook in Amsterdam. Bij de grondige inspectie viel een detail op dat eeuwenlang over het hoofd was gezien. Omdat de afbeelding in de oorspronkelijke verflaag zit, weet het museum zeker dat het geen latere toevoeging is.

“In de 19e eeuw heeft dit ook op tentoonstellingen gehangen, maar toen hadden ze er helemaal geen belangstelling voor”, legt Van Gent uit, die toevoegt dat het stuk in depot ook lang buiten zicht van het publiek was, of vrij hoog was opgehangen. “En je ziet het ook niet op foto’s, je moet er echt met je neus bovenop staan.”

Van Gent ploos uit dat de afgebeelde man Wessel Smits was, een rijke koopman. Uit de archieven bleek dat hij in 1644 op 25-jarige leeftijd was getrouwd, en dus in 1618 of 1619 geboren moest zijn. Dat was juist de periode dat er een komeet prominent aan de hemel was te zien – precies wat er op zijn pols is afgebeeld.

“Staartsterren” werden in die tijd nog als onheilspellende voortekenen van oorlog en pestilentie beschouwd, maar Smits lijkt er trots op te zijn geweest onder dit gesternte te zijn geboren. Van Gent denkt dat Smits niet hechtte aan het bijgeloof: “Hij kwam uit een intellectueel milieu. Zijn stiefvader zat in een netwerk van allerlei wetenschappers en Jacob Cats, die ook een pamflet over die komeet schreef, was indirect familie.”

Blijft het raadsel waarom een vrome protestant toch een tattoo liet zetten. Tattooartiest Henk Schiffmacher wist van Franse en Duitse portetten uit die tijd waarop personen met tatoeages stonden (bewijs van een pelgrimage naar het Heilige Land), maar dat waren katholieken. Waarom hield Smits zich als devoot protestant niet aan het gebod uit het Bijbelboek Leviticus dat het aanbrengen van “schrift van een ingedrukt teken” strikt verbiedt?

“Het is een raadsel welk verhaal Smits als opdrachtgever van het schilderij wil vertellen met deze afbeelding midden op het schilderij. Het gekke is ook dat de drie andere koopmannen van gereformeerde huize er blijkbaar akkoord mee gingen. Daar moet een verhaal achter zitten, maar misschien komen we er wel nooit achter.”

Onduidelijk is ook waar en wanneer Smits zijn komeet aanbracht. Schiffmacher wees erop dat de inkt blauw verkleurd is en dus al jaren eerder moet zijn aangebracht. Op een zeereis misschien? Toch op een tocht naar Jeruzalem? Of ooit eens tijdens een handelsreis naar Azië? Er is nog niet genoeg bekend over de levensloop van Smits om daar antwoord op te geven.

Het schilderij is de komende maanden te zien in Huis Willet-Holthuysen aan de Herengracht. Geïnspireerd door de vondst zal Schiffmacher volgende maand gratis vijf komeettatoeages zetten bij liefhebbers die de beste motivatie insturen.

Bron: https://nos.nl/artikel/2591803-tatoeage-op-17e-eeuws-portret-stelt-museum-voor-raadsel-nooit-zoiets-gezien

Een Brit heeft tot zijn verbazing een foto van zijn eigen tatoeage gespot op een Amerikaanse opsporingslijst van bendeleden van Tren de Aragua (TdA). 238 vermeende leden van die groep werden drie weken geleden uitgezet naar El Salvador. De man vreest nu voor zijn familiereis naar Miami.

De 44-jarige Pete Belton vond het “een beetje vreemd en grappig” toen hij zijn onderarm zag in een document van Department of Homeland Security. Daarin staan negen foto’s van tatoeages waaraan leden van de Venezolaanse bende mogelijk te zijn herkennen.

Belton bevestigt voor de vorm aan de BBC dat hij geen lid is van het criminele netwerk. “Ik ben gewoon een gemiddelde man van middelbare leeftijd”, zegt hij.

Zoals op onderstaand overzicht van de tatoeages is te zien, heeft Belton een tatoeage van een wijzerplaat met datum en tijd. Het verwijst naar de geboorte van zijn dochter. In het document staat dat uit openbare bronnen is gebleken “dat TdA-leden een combinatie hebben van de onderstaande tatoeages”.

De Brit vreest dat de reis met zijn vrouw en dochter naar Miami in augustus nu weleens een lastig verhaal kan worden. Zijn vrienden grapten dat hij uiteindelijk “een all-inclusive vakantie van zes maanden naar Guantanamo Bay” zou krijgen.

Belton: “Als ik bij de grensbewaking zou werken en ik zou mezelf met die tatoeage zien langskomen, dan zou ik denken: hé, daar hebben we er eentje, hij is degene in het document.”

De artiest die de tattoo ooit bij Belton zette, laat aan The Independent niet blij te zijn met de publicatie van de foto. “Dit slaat nergens op. Ik heb geen relaties met Venezolaanse bendes en mijn kunst heeft niets met ze te maken.”

De Britse krant zocht uit waar de foto’s vandaan kwamen en concludeerde dat meer foto’s een aparte herkomst hebben. Zo werd een andere foto in 2021 op Pinterest geplaatst door een tatoeëerder uit het westen van India. De artiest bevestigde dat hij de tatoeage bij een vriend had gezet.

De regering van de Amerikaanse president Donald Trump heeft al honderden vermeende bendeleden gedeporteerd naar een zwaarbewaakte gevangenis in El Salvador. Advocaten van een aantal gedeporteerden zeggen dat ze op basis van hun tatoeages ten onrechte zijn geïdentificeerd als TdA-leden.

Bron: https://www.nu.nl/opmerkelijk/6352353/onschuldige-brit-ziet-zijn-tattoo-op-opsporingslijst-voor-beruchte-bendeleden.html

Tatoeages zijn ongekend populair. Alleen al in Amsterdam is het aantal tattooshops in tien jaar tijd gestegen van 94 naar 421, blijkt uit cijfers van de Kamer van Koophandel.

De vraag is wel of de populariteit aanhoudt, nu tatoeages zo gewoon zijn geworden dat je je er nauwelijks meer mee onderscheidt, schrijft AT5.

Tattoo’s zijn er al zo lang als er mensen zijn, maar een tatoeage laten zetten in Nederland was lange tijd iets heel bijzonders. Het was griezelig en vooral rebels, zegt de bekende Amsterdamse tatoeëerder Henk Schiffmacher: “Aanvankelijk wilden mensen laten zien: dit is mijn lichaam, ik doe ermee wat ik wil.”

In 1955 opende de eerste tattooshop van Nederland, aan de Sint Olofssteeg in hartje Amsterdam. Het waren vooral zeelieden die zich toen lieten tatoeëren. “Dat was ook handig om ze te identificeren als ze verdronken”, weet Henri Beunders, emeritus hoogleraar Ontwikkelingen in de Publieke Opinie. Hij schreef het boek Optocht der tattoo’s, jacht op een betekenisvol bestaan.

Een eigen idee voor een tatoeage meebrengen was er in de jaren 50 en 60 nog niet bij. “Aan de muur bij zo’n shop hing lange tijd een aantal voorbeelden waar je uit kon kiezen: een hartje, een adelaartje, een anker”, stelt Beunders. Even later werden de rozenkransen met de tekst True Love Father Mother populair. Of de revolutionaire opmerking Death before dishonor met daarbij een doodskop.

Maar de tattoo is geïndividualiseerd. “Nu komen mensen met een prentje dat ze zelf getekend hebben, al dan niet met behulp van internet”, zegt Schiffmacher. “We hebben een wereld die wordt beïnvloed door pictogrammen, TikTok en ik weet niet wat voor flauwekul. Zij bepalen de trend en die is vaak van heel korte duur.”

Hoewel je op straat en vooral op het strand soms enorme tatoeages ziet, is er alweer een nieuwe trend. “De hobby is nu dat je allerlei kutdingetjes links en rechts op je lichaam laat zetten, een klein tekstje. Dat staat dan zo op je lichaam dat je het zelf kunt lezen: haal adem! Breath! Met een tekeningetje erbij”, weet Schiffmacher. “Dat is natuurlijk een heel lucratieve handel. Zo klaar, kost 100 euro. Ook de schoonheidsidealist kan het doen.”

De tatoeëerder raakt aan een heikel punt. Iedereen die dat wil, kan in Nederland een tattooshop beginnen. Ervaring is niet vereist. De goedkoopste machine kost 50 euro en op Youtube staan talloze instructiefilmpjes voor de ‘doe-het-zelf-tatoeëerder’. Maar de resultaten zijn lang niet altijd goed. Er worden lelijke tatoeages gezet, die soms niet eens lijken op het ontwerp van de klant.

Schiffmacher maakt zich ook zorgen over het ontstekingsrisico als amateur-tatoeëerders zich niet aan de aangescherpte hygiëne-eisen houden en inkt en/of kleurstoffen gebruiken die niet steriel zijn.

“Zoals in alle beroepen komt beunhazerij voor”, relativeert hoogleraar Henri Beunders. “Ik zie ook dat veel oud-studenten van de kunstacademies juist met tatoeëren zijn gestart. En dat zijn echte artiesten.”

Beunders maakt zich meer zorgen over de toekomst. “Voor de tattooliefhebber is die niet zo rooskleurig, omdat de tattoo zo algemeen is geworden. De rebellen van de zeventiger, tachtiger en negentiger jaren, van Janis Joplin tot Herman Brood, die moeten nu iets anders doen om op te vallen. Want als zo ongeveer eenderde van alle Nederlanders boven de 18 een tattoo heeft, dan wordt het bijna rebels om er geen te nemen.

Bron: https://nos.nl/artikel/2502919-tatoeage-is-populair-aantal-tattooshops-amsterdam-stijgt-explosief

Naast het feit dat tatoeages binnen de islam verboden zijn, behoort dit ook nog eens tot één van de grote zonden. Dit omdat de Profeet (vrede zij met hem) degene die zichzelf tatoeëert, alsmede degene die een ander tatoeëert, heeft vervloekt.

Bron: https://www.al-yaqeen.com/va/kleding-uiterlijk/verbod-op-tatoeages/

Tatoeages worden steeds meer onderdeel van onze identiteit, zien tatoeërders en experts. Waren er in de jaren 70 slechts een handjevol tattooshops, nu telt Nederland er bijna 3700. De ranglijst wordt aangevoerd door het Limburgse Brunssum. Op nummer twee, drie en vier komen Zandvoort, Gorinchem en Arnhem. “Mensen gebruiken hun lichaam tegenwoordig als een soort dagboek.”

“Tattoos waren ooit voor hoeren en zeelieden, maar zijn nu voor iedereen”, zegt emeritus hoogleraar Henri Beunders, schrijver van het boek Optocht der Tattoos. “De hele tattoocultuur is begonnen in Rotterdam-Katendrecht en op de zeedijk in Amsterdam.”

“Vanaf de 16de en 17de eeuw was dat de enige plek waar hoeren en zeelieden tattoos lieten zetten. Sinds de jaren 80 is het aantal tattooshops langzamerhand toegenomen. Nu heeft bijna elke stad een tattoostudio.”

Zoals in het Limburgse Brunssum. De stad telt in totaal 19 tatoeagezaken. Dat zijn er 6,9 per 10.000 inwoners. Dat is het meeste van heel Nederland. Het verbaast tatoeëerder Nick Limpens van Royal Ink in Brunssum niet.

“Hier in de Parkstad-regio heerst een bepaalde tatoeagecultuur. Veel oudere mensen hier hebben ook tatoeages, niet alleen de jongeren. Het kwam al op in de jaren 80, maar in die tijd werd het nog gezien als iets asociaals en tegendraads. Nu niet meer. Tatoeëren is hier inmiddels heel gewoon geworden.”

Uit cijfers van de Kamer van Koophandel blijkt dat Nederland in totaal 3656 tatoeagezaken telt. Na Brunssum bevinden de meeste tattooshops zich (op volgorde) in: Zandvoort, Gorinchem, Arnhem, Amsterdam, Alkmaar, Schiedam, Uithoorn, Waalwijk en Hilversum.

“Vanuit de havensteden heeft de tattoocultuur zich verspreid over Nederland”, zegt hoogleraar Beunders. “Dat komt vooral door de cultuur die aan verandering onderhevig is en de media met in de laatste vijf jaar influencers op sociale media.”

“In de jaren 80 was de tatoeage onderdeel van het rebels zijn, het anti-establishment, je eigen baas zijn, onafhankelijkheid en overal schijt aan hebben. Het was een signaal dat er met jou niet viel te spotten.”

“Nu is een tattoo meer onderdeel geworden van je eigen expressie en je eigen identiteit. Mensen willen hun eigen persoonlijke levensgeschiedenis en overtuigingen op hun lichaam tatoeëren, als een dagboek op de huid. Het hoort bij de mode.”

Ook brancheorganisatie NBTK ziet de populariteit van tattoos met de dag toenemen. “We hebben dit zien aankomen”, zegt vicevoorzitter Gerrit Grootenhaar. “Het was ook de bedoeling dat de tattoo-scene uit het slop zou worden gehaald zodat de kunst van de scene meer aandacht zou krijgen. We hoopten dat tatoeages algemeen meer geaccepteerd zouden worden en dat gebeurt nu.”

Een van de zaken die de ontwikkeling van de tatoeage al die jaren heeft meegemaakt is Tattoo Bob uit Rotterdam. Zoon van oprichter Bob, Ralph Moelker, ziet dat mensen tegenwoordig veel meer een tatoeage nemen over iets persoonlijks. “Dat is anders dan vroeger”, zegt hij. “Toen ging het veel meer om de versiering en de mooiheid. Nu doen ze het echt met een reden.”

“Toen mijn vader begon, en ik heb daar zelf ook nog een stukje van meegemaakt, waren er nog maar enkele tattooshops in Nederland”, zegt Moelker. “Daar kwamen alleen maar zeelui en criminelen. Voor andere mensen was tatoeëren een taboe.”

“Maar in de jaren 80 kreeg je een kentering. Je zag dat tatoeages langzamerhand populairder werden, mede door de opkomst van muziekzenders als MTV. Later speelden voetballers ook een rol. En nu zie je dat op elke hoek van de straat wel een tattooshop is gevestigd.”

Bron: https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/nederland/artikel/5389066/tattoo-tattoohoofdstad-cultuur-tattoocultuur-lichaam-inkt

Bij een tattooshop in Rotterdam is er al de hele dag een grote toeloop van Feyenoord-fans. De aanleiding: de zaak had aangekondigd om vandaag Feyenoord-tatoeages te zetten voor slechts 19,08 euro, een verwijzing naar het oprichtingsjaar van de voetbalclub die vorig weekend landskampioen werd. De actie leidt tot lange rijen voor de deur.

Vier tatoeëerders zijn in de weer om bij iedereen maximaal tien minuten over een tattoo te doen. In de zaak hangt een groot vel met verschillende ontwerpen waaruit de supporters kunnen kiezen: bijvoorbeeld ‘Feyenoord’ geschreven in verschillende lettertypes, het oprichtingsjaar van de club in verschillende soorten cijfers en afkortingen als FR. Het moet deze dag wel eenvoudig: alleen letters en cijfers. Logo’s en kleuren zijn niet toegestaan.

Voor de Feyenoord-fans in de rij is het vandaag de uitgelezen dag om een tattoo van hun club te zetten. “Ik vind het nu wel een mooi moment, nu we kampioen zijn geworden”, zegt een jonge supporter tegen de regionale omroep Rijnmond. “Ik zag die aanbieding voorbijkomen en ik vond leuk om dit als eerste tattoo te laten zetten.”

Voor andere Feyenoord-aanhangers heeft de tatoeage ook een emotionele waarde. “Ik dacht: ‘nou ik zet er een’. Misschien is dit wel het laatste kampioenschap dat ik meemaak”, zegt een man terwijl hij in de leren stoel wacht.

Een andere supporter: “Je bent trots op je club. Je bent trots op het elftal, op het stadion. Je wil dat met een tatoeage tonen.”

Tatoeëerder Ydo de Jong verwachtte wel dat het vandaag druk zou worden. De deuren gingen om 10.00 uur open, en op dat moment stonden er al mensen buiten te wachten.

De Jong heeft ondanks de drukke werkzaamheden geen spijt van de spontane actie. “Het is gewoon leuk. En we doen het voor de club.” De Jong zegt dat de winkel net zolang open blijft totdat iedereen is geholpen. Hij verwacht dat rond 21.00 uur de laatste tattoo is gezet.

Bron: https://nos.nl/artikel/2475739-drukte-bij-rotterdamse-tattooshop-vanwege-feyenoord-tattoo-voor-19-08-euro

In de paasfolder van de Hema staat een ondergoedmodel met tachtig tatoeages. Het model kreeg bakken kritiek, maar ook veel lof. Tattoo’s zijn al lang niet meer alleen voor voetballers en bouwvakkers. Maar laat je ze ook als manager zien? Een leidinggevende, ambulancemedewerker en dataspecialist vertellen over hun ervaringen. “In het eerste sollicitatiegesprek hield ik ze verborgen.”

“Hoewel werkgevers nooit vervelend op mijn tatoeages hebben gereageerd, ben ik me er altijd erg bewust van dat ik ze heb”, vertelt Jasmijn Gerritsen (31). Ze heeft veel opvallende tatoeages en wordt regelmatig nagestaard, maar ze krijgt ook complimenten van wildvreemden.

“Toen ik solliciteerde op mijn vorige baan bij een grote webwinkel, heb ik ze in het eerste gesprek bewust verborgen gehouden. Ik wilde beoordeeld worden op mijn vaardigheden en intelligentie, niet op mijn uiterlijk. Mensen kunnen hun mening soms snel klaar hebben. In het tweede gesprek ben ik er wel duidelijk over geweest en heb ik gevraagd of het een probleem was. Ik wil niet ergens werken waar het een issue is. Al zullen werkgevers dat anno nu waarschijnlijk niet zo expliciet uitspreken, het is toch een vorm van discriminatie.”

“Bij de webwinkel maakte het gelukkig niet uit, al was ik wel een uitzondering. ‘Het meisje met al die tattoos’, zo stond ik bekend. In mijn huidige baan bij een grote uitgeversgroep kijkt niemand ervan op. Uit respect verberg ik ze op kantoor. Ik hoef niemand ermee te confronteren, want het is iets van mij. Ik loop er dus niet mee te koop. Ik heb vrij veel tattoos die heftig kunnen overkomen, met dikke zwarte lijnen. Op mijn ene kuit staat een ‘facehugger’ uit de film Alien. Ik vind hem zelf supermooi, maar veel mensen, onder wie mijn ouders, begrijpen niet waarom ik zoiets op mijn been heb laten zetten.”

“Ik heb bewust alleen tatoeages op plekken die ik kan bedekken als het nodig is. Je weet nooit in wat voor situatie je terechtkomt waar het niet gepast is. Ik vind het een kwestie van respect om je aan te passen aan je omgeving. Zo zal ik nooit een kerk binnenlopen terwijl de quote op mijn onderbeen zichtbaar is: ‘Not today Satan, not today’ staat daar. Dat is van RuPaul’s Drag Race en betekent zoveel als dat de duivel je vandaag niet zal dwarsbomen. Grappig en heel goed gevonden vind ik, maar het wordt weleens verkeerd begrepen. Dat woord, ‘satan’, roept toch bepaalde associaties op. Vooral op vakantie, als ik met blote benen loop, voel ik me er weleens ongemakkelijk mee.”

“Vorig jaar op Rhodos liep een Engelssprekende vrouw langs die opzichtig naar mijn benen keek en daarna luid tegen haar man zei: Jesus Christ! Veel anderen trekken gezichten van afschuw. Waar bemoei je je mee, denk ik dan. Ik kan er op zich wel om lachen, ik staar gewoon terug. Weet je wat het is? Ze kijken wel, maar ze zien mij niet. Ze zien mijn tatoeages, niet mij als persoon, iemand met een amicaal gezicht en gevoelens.”

“Laatst bij HLN zag ik dat een vrouw met tatoeages niet werd geholpen door omstanders in een noodsituatie. Ik vraag me af of mij dat ook zou gebeuren. Sommige mensen zien je als iemand die mogelijk bedreigend kan zijn. Ik snap waar dat vandaan komt, maar inmiddels zijn tatoeages allang niet meer voorbehouden aan bajesklanten en gespuis. In mijn omgeving ben ik waarschijnlijk degene die het minst snel een vlieg kwaad zou doen. Ik straal verder niets bedreigends uit, maar door die tatoeages hebben mensen toch bepaalde vooroordelen.”

“Sommige mensen, vooral vijftigplussers, zeggen: ‘Ík zou het nooit doen, maar je moet het zelf weten’. Dan denk ik: dat zeg ik toch ook niet als jij een nieuwe rok hebt gekocht? ‘Ík zou hem niet kopen, maar je moet het zelf weten’. Mensen zijn zich er niet van bewust dat dat niet aardig is. Misschien denken ze dat je weerbaarder bent als je tatoeages hebt; dat ze dit soort dingen wel kunnen zeggen omdat het je toch niets doet. Het kwetst me ook niet. Ik ben best gevoelig, maar omdat ik helemaal achter mijn tatoeages sta en deze mensen mij toch niet begrijpen, raakt het me niet.

Wat me dan weer wél raakt, is als wildvreemden op me af komen om me te complimenteren met mijn tatoeages. Dat gebeurt ook regelmatig. Heel bijzonder vind ik dat, als iemand die ik niet ken mij zíét en de moeite neemt om iets aardigs te zeggen over de keuzes die ik heb gemaakt. Zo kan het ook.”

Joost Majoor (42) is ambulancechauffeur. Op een enkele patiënt na is iedereen enthousiast over zijn tatoeages. Het helpt misschien wel dat het Efteling-plaatjes zijn.

“Ik werk inmiddels bijna tien jaar als ambulancechauffeur. Onder werktijd draag ik vaak korte mouwen, dus mijn tatoeages zijn vrijwel altijd zichtbaar, maar dat heeft nog nooit problemen opgeleverd. Ik krijg eigenlijk alleen maar complimenten. Ja, er was één vrouw, van een jaar of negentig, die vond dat ik mijn lichaam had laten verminken. Maar daar staat dan weer tegenover dat een ándere vrouw van dik in de tachtig me complimenteerde met mijn ‘sleeves’. Dat zei ze letterlijk: sleeves! Mooi toch?”

“Het scheelt misschien dat ik geen doodskoppen op mijn armen heb, maar sprookjes. Tot een jaar of zes geleden had ik helemaal geen tatoeages, maar één tatoeage van ‘Efteling-tatoeëerder’ Bram Elstak stond nog op mijn bucketlist. Inmiddels heb ik er twintig. De Indische waterlelies, de viool van het spookslot, een grote plaat van Baron 1898, Klaas Vaak, Oehoe Houdoe, het meisje met de zwavelstokjes; ze staan allemaal op mijn armen. Ik ben een enorme Efteling-fan.”

“Het leukst is het als mensen de Efteling erin herkennen. Dat is altijd een aanleiding voor een leuk gesprek. Iedereen houdt van de Efteling. Op die manier kan het dus een ijsbreker zijn. Ik heb niet het gevoel dat mensen anders naar me kijken sinds ik tatoeages heb. Bij het solliciteren heeft het me ook niet in de weg gezeten. Die tijd is denk ik wel een beetje voorbij. Ook op de ambulance wordt diversiteit aangemoedigd. En terecht natuurlijk.”

Mahsa Kavehercy (40) heeft twee sleeves en een tatoeage op haar rug. Als leidinggevende bij een crematorium verbergt ze haar zelfgecreëerde kunstwerk niet – integendeel.

“Toen ik ging solliciteren heb ik mijn tatoeages bewust zichtbaar gedragen. Mijn sleeves lopen door tot op mijn handen dus het zou ook lastig zijn geweest ze te bedekken. Ik wilde dat ze wisten wie ze in huis zouden halen. Ik ben iemand die de grenzen opzoekt en graag een beetje buiten de lijntjes kleurt. Als ze dat niets zouden vinden, zou ik er niet willen werken.”

“In de zomer zijn mijn onderarmen volledig onbedekt. Ik heb nooit gevraagd of dat oké is; ik doe het gewoon. Inmiddels heb ik ook andere collega’s geïnspireerd hun tatoeages te tonen tijdens het werk. Het zou bijna gek zijn als je helemaal geen tatoeages zou zien in een bedrijf, vind ik. Dan ben je geen afspiegeling van de maatschappij, want hoeveel getatoeëerde mensen zijn er wel niet?”

“Oké, als je aanstootgevende plaatjes of teksten hebt kan ik me voorstellen dat dat wat wenkbrauwen doet fronzen, maar als je redelijk neutrale tatoeages hebt en je ziet er verder verzorgd uit, is er toch niets op tegen ze te laten zien? Er zullen altijd mensen zijn die het vreselijk vinden, maar dat is dan maar zo. Ik ben lopende kunst en daar moet je van houden. Van families en gasten krijg ik eigenlijk alleen maar toffe reacties. Ze zijn aangenaam verrast dat we in deze branche zo met de tijd meegaan.”

“Buiten het werk om zijn er weleens mensen die zeggen dat mijn tatoeages niet hun smaak zijn, maar daar kwetsen ze mij niet mee. Ik kan niks met zo’n ongevraagde mening, dus die leg ik lekker naast me neer. ‘Wat je vindt moet je bij de politie brengen’, zeg ik altijd; val mij er niet mee lastig. Over het algemeen zijn de reacties op mijn tattoos positief. Misschien komt dat ook doordat ik ze zelfverzekerd draag, dat mensen geen ruimte zien om een vervelende opmerking te maken. Door mijn tatoeages denken mensen soms wel dat ik een bikerchick ben. Grappig, want dat ben ik totaal niet. Ik ben wel stoer op veel vlakken, maar ook echt een meisje-meisje.”

“Ik draag mijn tatoeages met trots. In plaats van ze weg te stoppen, gebruik ik ze in mijn voordeel. In mijn werk als coach – wat ik naast mijn andere werk doe – trek ik bepaalde klanten ermee aan die juist door mijn looks voor mij kiezen. Het is wat mij uniek maakt.”

Spijt van tattoo in gezicht of op handen
Tattooverwijderaar Andy Han begon in 2018 samen met zijn vrouw de Stichting Spijt van Tattoo om kosteloos tatoeages uit de hals, handen of het gezicht weg te laseren bij mensen die er het geld niet voor hebben. “Het laten weglaseren van een tatoeage is tien keer zo duur als het laten zetten ervan”, vertelt Han. Negentig procent van de mensen die ze met de stichting helpen, heeft op jonge leeftijd een tatoeage laten zetten, het overgrote deel daarvan onder invloed van depressie, drank en/of drugs. “Op zo’n moment lijkt het misschien nog een goed idee om iets op je handen, gezicht of in je nek te laten tatoeëren. Maar er komt een moment dat je in de spiegel kijkt en spijt hebt van die keuze. Als je dan geen geld hebt om zo’n tattoo te laten verwijderen, kom je in een vicieuze cirkel terecht. Want ga maar eens een baan vinden met een tattoo van een pistool in je gezicht. Je ziet eruit alsof je regelrecht uit de serie Narcos komt lopen. Op straat schrikken mensen van je. En wat voor meisje valt op zo’n look? Je hebt altijd en overal een achterstand.”

Hoewel zichtbare tatoeages op steeds meer werkplekken mainstream zijn – en werkgevers zich in deze krappe arbeidsmarkt weinig kieskeurigheid meer kunnen permitteren – is er nogal een verschil tussen een in een sierlijk handschrift geschreven diepzinnige quote tussen je vingers en een rommelig gezette enorme dolk in je nek. Die laatste categorie ziet Han vaak. Er is zoveel vraag naar de diensten van het echtpaar dat ze die niet aankunnen. “We hebben meer dan 650 mensen op de wachtlijst staan, en voorlopig kan daar niemand meer bij.” Han helpt uitsluitend mensen met een uitkering, die worden aangemeld via een maatschappelijke instantie. “We geven ze een tweede kans op een eerste indruk. En hoewel zo’n tatoeage vaak maar een deel is van de problematiek waar deze mensen mee worstelen, maakt dat toch een verschil. Het is dankbaar werk.”

Bron: https://www.rtlnieuws.nl/lifestyle/artikel/5376703/tattoo-tatoeage-op-werk-solliciteren-managers

Een kauwgomballenautomaat laten bepalen welke tattoo je op je lijf laat vereeuwigen: in een tattooshop in Amsterdam gebeurt het echt. Ink With Bubbles is vooral onder toeristen een hit. “Normaal koop je een souvenir, nu heb ik een tattoo als aandenken.”

Het concept is simpel: je gooit een muntje in de machine en die geeft vervolgens een balletje met daarin drie ontwerpen voor tatoeages. Daarvan kies je er een uit, en die laat je op je lichaam zetten.

Op TikTok delen jongeren filmpjes van hun ervaringen in de tattooshop.

Eigenaar Sarah Bargstani is er maar druk mee. “Het is een gekkenhuis”, vertelt ze aan Editie NL. “Ik had niet verwacht dat het zo zou exploderen. Toeristen zijn altijd wel in voor iets geks. Ik word hier blij van.”

Een Britse toerist laat zien hoe ze vandaag twee kleine vlinders op haar enkel heeft laten zetten. “Ik was van tevoren een beetje zenuwachtig. Een tattoo is toch voor altijd”, vertelt ze. “Gelukkig zat er eentje bij die ik leuk vond.”

Ze heeft haar tattoo hier laten zetten omdat ze het concept leuk vindt. “Ik ben hier op vakantie, dus waarom niet? Het leek me een leuke ervaring. Normaal koop je een souvenir, nu heb ik een tattoo als aandenken.”

Een Duitse vrouw heeft een een tulp op haar pols laten tatoeëren. “Het was een spontane actie. Ik vind hem heel mooi. Als ik er een had moeten nemen die ik niet leuk vond, had ik wel even gehuild”, zegt ze lachend.

“Het is heel creatief, en marketingtechnisch goed bedacht”, zegt Andy Han van Stichting Spijt van Tattoo. “Veel vakantiegangers vinden het leuk om een herinnering te hebben aan de vakantie. Ze spelen in op die vraag.”

Maar echt slim om het te doen is het volgens hem niet. “Mensen handelen hier in een impuls. Maar een tattoo zetten is niet hetzelfde als het blauw verven van je haar.”

Het aantal tattooshops neemt de afgelopen jaren flink toe. In 2017 waren het er nog 1211. In 2019 waren het er 1423. En vorig jaar stond de teller al op 1896.

Veel mensen kampen met spijtgevoelens na het zetten van een tattoo, weet Han. “Er zijn de afgelopen jaren gigantisch veel tattooshops bijgekomen, dus je kunt wel begrijpen dat ook het aantal spijtoptanten onwijs is toegenomen.”

Dat is volgens hem ook niet vreemd. “Je smaak verandert nu eenmaal met de tijd. Jij bent nu niet dezelfde jongen als over tien jaar. Veel jongeren nemen een tattoo en krijgen daarna spijt.”

Hij hoopt dat mensen daar beter bij gaan stilstaan. “Een waarschuwingsbord bij de ingang van de tattooshop hoeft echt niet. Dat is net alsof je bij de kroeg een waarschuwing geeft: drinken is niet goed voor je. Maar er moet wel meer bewustwording komen.”

Bron: https://www.rtlnieuws.nl/editienl/artikel/5366496/tattoo-uit-kauwgomballen-automaat-amsterdam-tatoeage

Een Britse vrouw heeft op sociale media haar ontevredenheid geuit over haar nieuwste tatoeage. Ze heeft beide oogballen met naald en inkt laten bewerken, waardoor ze nu een blauw en een paars oog heeft. Van het tweede oog heeft ze inmiddels spijt. “Ik sta misschien op het punt om blind te worden”, aldus Anaya Peterson.

Peterson liet zich voor de tatoeage inspireren door Amber Luke, een Australisch model dat na haar oogtatoeage drie weken lang niet kon zien. Bij Peterson blijken de problemen niet meer over te gaan en alleen erger te worden. “Ik had in de weken nadat ik het tweede oog liet kleuren last van uitgedroogde ogen. Ik zie inmiddels geen gezichtskenmerken meer van een afstandje.”

Aanvankelijk wilde Peterson slechts één oog laten tatoeëren. “Dan kon ik nog goed zien met het andere oog”, verklaart ze aan de New York Post. Toch liet ze zich verleiden voor een tatoeage op het tweede oog. Naast tattoos heeft Peterson ook een gespleten tong en een enorm gat in haar oorlel.

Bron: https://www.nieuwnieuws.nl/5158500/vrouw-die-oogballen-liet-tatoeeren-heeft-spijt-ik-word-blind/

In tatoeage-inkt blijft het alleen niet bij PAK’s en azo-kleurstoffen. Ondanks het feit dat moderne gekleurde tatoeage-inkt tegenwoordig vooral organische pigmenten bevatten, zijn zware metalen in zowel zwarte als gekleurde tatoeage-inkt nog steeds aanwezig. Zo gebruiken sommige fabrikanten metalen als titanium, barium, aluminium en koper als kleurpigmenten, maar de inkt kan ook besmet raken met zware metalen zoals arsenicum, cadmium, kobalt, lood en nikkel. Op deze manier kunnen er dus onbedoeld stoffen in de tatoeage-inkt terecht komen die zeer schadelijk kunnen zijn voor onze gezondheid. Aluminium bijvoorbeeld kan osteoporose veroorzaken. Zware metalen zoals arsenicum en cadmium kunnen verschillende soorten kanker veroorzaken, bijvoorbeeld huidkanker. Daarnaast kan cadmium leiden tot nierziekten en extra brosheid van de botten. Lood kan ook ernstige gezondheidsproblemen veroorzaken, zoals hersenbeschadigingen en chronische nieraandoeningen. Tenslotte is een hogere dosering nikkel ook giftig. Over het algemeen zullen dit soort ernstige gezondheidseffecten optreden in hogere doseringen. Wolfgang Bäumler, dermatoloog in het universiteitsziekenhuis Regensburg (Duitsland), laat weten dat het tot op heden niet duidelijk is of lagere doseringen, zoals aanwezig in sommige tatoeage-inkten, problemen kunnen veroorzaken.

Helaas houdt het hier nog niet op, want de manier waarop tatoeëerders tatoeages zetten vormt ook een risico. Onze huid beschermt ons namelijk tegen allerlei ziektekiemen die ons lichaam binnen willen dringen. Een tatoeagemachine maakt talloze kleine gaatjes in onze huid die kunnen fungeren als een open deur voor bacteriën, virussen en schimmels. Ontstekingen en infecties zijn er al sinds tatoeageheugenis en kunnen een serieuze bedreiging vormen. Bacteriën kunnen een lelijke infectie veroorzaken. Wonden kunnen oppervlakkig blijven, maar abces-vorming en gangreen komen ook voor. Het kan zelfs sepsis, oftewel bloedvergiftiging, veroorzaken of een ontsteking aan het hart. Daarnaast kun je door het zetten van een tatoeage ook herpes, hepatitis B, hepatitis C of zelfs HIV oplopen. Daarom is het essentieel dat tattoostudio’s uiterst hygiënisch te werk gaan, wat een hoop leed kan besparen. In Nederland krijgen tattoostudio’s een vergunning van de GGD wanneer ze aan hygiënische eisen voldoen. Maar daarmee is de kous nog niet af, want onderzoeksresultaten van de Nederlandse Voedsel en Warenautoriteit (NVWA) laten zien dat 5% van de tatoeage-inkten zelf al besmet zijn met bacteriën.

Verder blijkt dat tatoeages vele jaren na het zetten ervan nog voor problemen kunnen zorgen. Er kan namelijk een serieuze allergische reactie optreden tegen de tatoeage. Dit kan vlak na het zetten van de tatoeage gebeuren, maar uit onderzoek blijkt dat dit ook jaren na het zetten van de tatoeage nog mogelijk is. Opvallend is dat de allergische reactie voornamelijk gericht is tegen de rode en roze kleurpigmenten. De oorzaak hiervan is nog onbekend. Met de kennis dat kleurpigmenten door ons lichaam kunnen migreren in ons achterhoofd, zou een allergische reactie erg vervelend kunnen uitpakken. Naast een allergische reactie tegen rode en roze kleurpigmenten zouden mensen met een ernstige nikkelallergie in zeldzame gevallen kunnen reageren op tatoeage-inkten met sporen van nikkel.

Vanwege de gezondheidsrisico’s van tatoeages is er in Nederland in 2003 een wet opgesteld met eisen waar tatoeage-inkten aan moeten voldoen. Sindsdien controleert de NVWA steekproefsgewijs de tatoeage-inkten bij Nederlandse importeurs en leveranciers. Ze controleren de inkten op pigmenten waaruit aromatische aminen kunnen vormen, op PAK’s, op ziekteverwekkende bacteriën en of de inkten goed geëtiketteerd zijn. Uit recent onderzoek concludeerde de NVWA dat 17 van de 52 onderzochte zwarte tatoeage-inkten PAK’s bevatten. Daarnaast bevatten acht van de inkten te hoge gehaltes aan zware metalen en twee inkten hadden zowel hoge PAK-waardes als hoge gehaltes aan zware metalen! Verder bevatten 30% van de onderzochte gekleurde tatoeage-inkten azo-kleurstoffen en zoals eerder vermeldt bevatten ook nog eens 5% van de inkten bacteriën. Ondanks wet- en regelgeving zijn er dus, in een land als Nederland, nog steeds kwalijke tatoeage-inkten in omloop.

Dat tatoeages niet geheel zonder risico zijn blijkt ook aan het aantal patiënten met complicaties. Daarom heeft het VUmc in Amsterdam een speciale poli opgericht waar mensen terecht kunnen met huidafwijkingen of huidklachten als gevolg van een tatoeage: de tattoopoli. Dankzij de oprichting van deze poli is er één duidelijk nationaal gespecialiseerd centrum waar deze patiënten terecht kunnen. Sebastiaan van der Bent, dermatoloog in opleiding en een van de initiatiefnemers van de tattoopoli weet alles van de mogelijke complicaties van tatoeages. Van der Bent zegt: “We zien een heel breed scala aan mogelijke complicaties bij tatoeages, waaronder allergische reacties, bacteriële infecties, littekens, vreemdlichaamreacties en uitingen van auto-immuunziektes zoals sarcoïdose.” Eén van de meest voorkomende huidaandoeningen die artsen zien op de poli is een allergische reactie op tatoeage-inkt. Van der Bent zegt: “Het fascinerende is dat deze allergische reactie in het overgrote deel van de gevallen alleen is gericht op ‘rode’ tatoeage-inkt. Waarom de kleur rood zo vaak is aangedaan, is eigenlijk nog onbekend. Vaak uit de allergische reactie zich in zwelling en jeuk in het rode gedeelte van de tatoeage, maar er zit een enorme variatie in het klinisch beeld. Ook chronische wonden en toegenomen eeltvorming kan een uiting zijn van de allergie. De klachten zijn chronisch en soms moeilijk om te behandelen.” Mede hierom doen ze in het VUmc veel onderzoek naar deze allergische reactie tegen rood pigment, diens uitingsvormen en de behandelingsmogelijkheden. Zo hebben ze intussen onder andere ontdekt dat een behandeling met CO2 lasertherapie een goede optie hiervoor kan zijn. Maar daar stopt het onderzoek niet. Sinds vier á vijf jaar doen ze in het VUmc onderzoek naar onder andere het voorkomen van de verschillende complicaties bij tatoeages, waarvan zoals eerdergenoemd allergische reacties een belangrijk onderdeel is. Van der Bent laat weten dat ze in lopende onderzoeken tatoeage-inkt injecteren in gekweekte huid om te kijken naar de reactie van afweercellen in de huid. Wetenschappers zitten dus met hun neus bovenop het verminderen of misschien zelfs voorkomen van risico’s en complicaties bij tatoeages.

In ongeveer 50% van de gevallen krijgen mensen op een bepaald punt in hun leven toch spijt van hun keuze om een tatoeage te laten zetten. Niet iedereen beslist vervolgens om de desbetreffende tatoeage te verwijderen. Mogelijk door het prijskaartje ervan, maar ook vanwege de risico’s die aan het verwijderen vast zitten. Daarom kiezen sommige mensen liever voor een cover-up tatoeage. Als het om een lichte tatoeage gaat, is het mogelijk om er met huidkleurige tatoeage-inkt overheen te tatoeëren. Bij donkere tatoeages kan dit niet, maar dan is een cover-up met een andere afbeelding een optie. Zo is een lelijke tatoeage om te toveren in een mooie tatoeage. Maar met zo’n cover-up tatoeage ben je niet van de gezondheidsrisico’s af, de inkt is immers nog in de huid aanwezig. Er zijn gelukkig nog andere technieken die de tatoeage niet verstoppen, maar verwijderen. Een mogelijke optie hiervoor is dermabrasie. Hierbij schuurt een arts de huidlagen met daarin de tatoeage af. De kans is groot dat het behandelde huidoppervlak gaat bloeden en met een beetje pech ontstaat er een litteken. Nog een mogelijkheid om je tatoeage te verwijderen is met behulp van een chemische peeling. Hoe sterker deze geconcentreerd zijn, hoe dieper ze in de huid dringen en hoe meer ze de huid dus beschadigen. Als de chemische peeling de pigmenten van de tatoeage-inkt bereikt vallen deze uiteen. Vervolgens nemen de omringende cellen deze resten op. Met deze methode zal de behandelde huid branderig aanvoelen en mogelijk zelfs blaren vormen en gaan vervellen. Dit vergroot het risico op infectie aanzienlijk en daarnaast is ook het risico op littekens groter. Een andere methode om een tatoeage te verwijderen is chirurgische verwijdering. Wanneer iemand een allergische reactie krijgt tegen de tatoeage is deze methode het geschiktst, omdat er zo geen pigmenten achterblijven in de huid. Hierbij verdooft een arts de huid om de tatoeage vervolgens weg te snijden. Daarna hecht de arts de wond dicht en heeft deze zo’n zes weken hersteltijd nodig. Ook hierbij is er risico of infectie, omdat het om een wond gaat. Daarnaast kun je ook hieraan een lelijk litteken overhouden.

Op dit moment is een tatoeage verwijderen met lasertherapie de populairste methode. Verschillende lasergolflengten zijn in staat thermofotolyse (zie kader) op te wekken in verschillende pigmentkleuren. Een voordeel van lasertherapie is dat dit de huid niet beschadigt, maar er zijn wel meerdere behandelingen nodig om de tatoeage volledig te verwijderen. Iedere behandeling vervaagt de tatoeage meer en meer. Desondanks blijft er in sommige gevallen een beetje pigment achter en is volledige verwijdering van de tatoeage met lasertherapie niet mogelijk. Meestal komt dit door anorganische pigmenten zoals ijzer, zink en titaniumoxides. Ondanks dat de laser de huid niet beschadigt, is er bij deze behandeling wel een risico op het ontstaan van een hevige lokale allergische reactie.

Er zijn dus talloze mogelijkheden om een tatoeage te verwijderen, maar er zijn weinig wetenschappelijke studies verricht die de effectiviteit van deze verschillende behandelingen aantonen. Daarnaast brengen alle methoden hun eigen risico’s met zich mee, zoals littekenvorming, vieze infecties of een ernstige allergische reactie. Verder ontwikkelt het aantal soorten lasertherapieën momenteel in een rap tempo, maar de toxicologische veiligheid van deze therapieën is nog nooit vastgesteld. We weten dus niet alleen weinig over de veiligheid van de stoffen in tatoeage-inkt, maar ook weinig over de veiligheid van het verwijderen van tatoeages. Zo kunnen de afbraakproducten van de tatoeage die ontstaan door een laserbehandeling giftig zijn voor ons lichaam. Daarnaast ben je na het verwijderen van de tatoeage nog niet van alle problemen af. Afbraakproducten van pigmenten, de pigmenten zelf en de vloeistof waarmee tatoeëerders de tatoeage zetten zweven namelijk nog steeds in de vorm van nanodeeltjes door ons lichaam heen. Bäumler geeft daarom aan dat de tatoeage verwijderen uit angst voor de door het lichaam reizende nanodeeltjes zinloos is, deze deeltjes verspreiden namelijk al net na het zetten van de tatoeage. Hiervan weten we zoals eerder benoemd is de gevolgen niet.

Helaas zitten er wat haken en ogen aan de vergunning van de GGD. De GGD bekijkt namelijk alleen of een tattoostudio hygiënisch werkt, maar niet naar de ervaring van de tatoeëerders in de tattoostudio. Theoretisch kun je dus een vergunning van de GGD krijgen terwijl je nog nooit iemand getatoeëerd hebt. Het goed zetten van een tatoeage is een stuk lastiger dan het lijkt en ervaring is dus cruciaal. De naalden van een tatoeagemachine moeten namelijk precies op de goede diepte in de huid ingebracht worden. Zet de tatoeëerder de naalden te diep, dan loop je alsnog meer risico op een vervelende infectie. En dat ondanks dat de tatoeëerder in bezit is van het papiertje van de GGD. Deze vergunning blijkt dus slechts schijnveiligheid. Om prutswerk te voorkomen moeten tatoeëerders in België verplicht een speciale tatoeëer-opleiding volgen voordat de overheid ze als tatoeëerder erkent. Dat biedt natuurlijk nog steeds geen garantie dat het zetten van een tatoeage zonder enige complicaties verloopt, maar een opleiding beperkt de kans daarop wel. In Nederland kunnen we dus nog wel wat leren van onze zuiderburen op dit gebied.

Bron: https://scientias.nl/tatoeages-een-onschuldige-versiering-of-een-bedreiging-voor-je-gezondheid/

Van wie je nog meer kunt leren is de Islam, al 14 eeuwen lang:

Tattooing, in which the skin is pierced with a needle and a blue or other coloured dye is injected, is haraam in all forms, whether it causes pain or not, because it involves changing the creation of Allaah, and because the Prophet (peace and blessings of Allaah be upon him) cursed the one who does tattoos and the one for whom that is done.

Bron: https://islamqa.info/en/answers/20283/are-tattoos-haram-in-islam

Een man met een waslijst aan schuilnamen die eind 2021 werd gearresteerd in Schotland, is dezelfde persoon die in de VS wordt gezocht voor verkrachting. Dat heeft een rechter in Schotland vrijdag geoordeeld. Nicholas Rossi zette zijn dood in scène en vluchtte naar Schotland, maar werd daar herkend door zijn opvallende tatoeages.

Rossi was opgenomen in een Schots ziekenhuis wegens een corona-infectie. Zijn tatoeages werden daar herkend door ziekenhuispersoneel, nadat Interpol een internationaal opsporingsbericht uitbracht waarin ze werden afgebeeld. Vingerafdrukken bevestigden zijn ware identiteit.

Rossi was onder de naam Nicholas Alahverdian actief in de lokale politiek in de Amerikaanse staat Rhode Island. In 2020 maakte hij bekend kanker te hebben. Korte tijd later meldden verschillende media dat hij was overleden.

Rossi vluchtte naar Schotland en gaf zich daar uit voor Arthur Knight, een Ierse wees. Hij trouwde daar met een vrouw die ook de achternaam Knight aannam, hoewel hun trouwakte was getekend onder de naam Nicholas Brown. Volgens zijn echtgenote is hij niet Nicholas Rossi.

De rechter oordeelt vrijdag dat de man wel degelijk de gezochte man is.

Rossi blijft dat ontkennen. Hij beweert slachtoffer te zijn van identiteitsverwisseling en nog nooit in de VS te zijn geweest. Rossi beschuldigt de autoriteiten ervan hem te hebben getatoeëerd terwijl hij in coma lag. Ook zou er zijn gesjoemeld met zijn vingerafdrukken. Dat is gebeurd om hem erin te luizen, aldus de verdachte.

Tijdens de rechtszaak veranderde het accent van Rossi meerdere keren tijdens zijn getuigenissen.

Sinds 2008 wordt Rossi in de Amerikaanse staat Utah verdacht van verkrachting. Ook in Ohio lopen aanklachten tegen hem wegens aanranding. Hij wordt daarnaast gezocht door de FBI wegens creditcardfraude.

Nu zijn identiteit is vastgesteld, zal in maart een volledige hoorzitting over uitlevering aan de Verenigde Staten beginnen. De rechter weigerde een verzoek om borgtocht, omdat hij Rossi vluchtgevaarlijk acht.

Bron: https://www.nu.nl/buitenland/6235568/schuilnamen-en-tatoeages-gezochte-amerikaan-loopt-tegen-lamp-in-schotland.html