Waarom het trauma van de Falklandoorlog opspeelt bij het Argentijnse voetbal

“Het is maar een potje voetbal, we moeten sport en politiek niet met elkaar vermengen”, zei bondscoach Scaloni voorafgaand aan het duel met aartsrivaal Engeland. Scaloni wilde vooral geen olie op het vuur gooien in een rivaliteit die bol staat van politiek en nationale trauma’s.

Na afloop liepen zijn spelers echter met een spandoek op het veld met de boodschap: Las Malvinas son Argentinas (De Falklandeilanden zijn Argentijns, red.). Het laat zien dat het nationale trauma van de Falklandoorlog nog altijd niet verwerkt is.

Het conflict om de Falklandeilanden heeft zijn wortels in de negentiende eeuw. Na de Argentijnse onafhankelijkheid van Spanje in 1816 werden al gauw de Britten dominant in Zuid-Amerika. In 1833 namen de Britten bezit van de Falklandeilanden, strategisch gelegen op zo’n 460 kilometer van de Argentijnse kust en de toegangspoort tot Antarctica, en hebben het nog altijd in bezit.

“De Engelsen gedroegen zich als de nieuwe koloniale overheersers”, vertelt Michiel Baud, emeritus hoogleraar Latijns-Amerikaanse Studies aan de Universiteit van Amsterdam. “Hier ligt de voedingsbodem voor het conflict.”

Volgens Julia Rosemberg, historicus en onderzoeker aan de Universiteit van Buenos Aires, markeert de strijd om soevereiniteit de Argentijnse ontstaansgeschiedenis. “De Malvinas-kwestie werd zo een vormend onderdeel van de Argentijnse natie.”

De claim op de eilanden is nog altijd een van de pijlers van de Argentijnse buitenlandpolitiek. Tijdens een Algemene Vergadering van de Verenigde Naties veroordeelt een Argentijnse president traditiegetrouw “het koloniale gezag” van de Britten, en herhaalt ook de soevereiniteitsclaim op de eilanden.

De twist om de eilanden sluimerde lange tijd vooral op de achtergrond. Ook in het voetbal speelde de kwestie geen rol. De voetbalrivaliteit was vooral sportief van aard.

Dit veranderde in 1982 door de Falklandoorlog. De Argentijnse junta had in 1982 door een economische crisis, aanhoudende onderdrukking en mensenrechtenschendingen de steun van het volk verloren. Om het Argentijnse volk weer achter zich te krijgen wakkerde generaal Leopoldo Galtieri de nationalistische sentimenten rond de Malvinas weer aan en opperde de eilanden op de Britten te veroveren.

Dat werkte, het zorgde voor een enorme opleving van vaderlandsliefde in het Zuid-Amerikaanse land. “Zelfs politieke gevangenen gaven zich vrijwillig op om te gaan vechten op de eilanden”, vertelt emeritus hoogleraar Baud. “Dat laat zien hoe diep het anti-Britse sentiment zat.”

Op 2 april 1982 viel het Argentijnse leger de eilandgroep binnen. De Britten zagen de actie niet aankomen en werden overrompeld. Binnen Argentinië heerste een jubelstemming: de “piraten” waren verdreven.

Uiteindelijk draaide de oorlog uit op een fiasco voor de Argentijnen. De toenmalige Britse premier Thatcher verkeerde in 1982 ook in politieke problemen en greep de inval van de Argentijnen aan om daadkracht te tonen.

Het superieure Britse leger wist binnen enkele weken de Argentijnse strijdkrachten van de eilanden te verdrijven. In een korte oorlog vielen in totaal meer dan 600 doden aan Argentijnse zijde, met name doordat het oorlogsschip General Belgrano werd getorpedeerd en 323 bemanningsleden omkwamen. Een nationaal trauma was geboren.

Het verlies tegen de Britten luidde het definitieve einde in van de Argentijnse dictatuur maar de nationalistische sentimenten bleven. “Veel Argentijnen zagen, en zien, de Britten nog altijd als koloniale overheersers op Argentijns grondgebied”, vertelt onderzoeker Rosemberg. De Falklandoorlog werd zo een onverwerkt nationaal trauma.

Toen het Argentijnse elftal vier jaar na de oorlog de Engelsen trof in de kwartfinale van het WK in 1986, had de voetbalrivaliteit een politieke lading gekregen. De overwinning, door twee goals van Maradona, betekende veel voor Argentinië. “Het was een vereffening van de rekening op het voetbalveld”, legt Rosemberg uit.

Overal in het Argentijnse straatbeeld zie je tegenwoordig verwijzingen naar de Falklandoorlog: langs de snelweg staan grote borden en iedere stad heeft gedenkpunten. Bedrijven, voetbalstadions, wijken en buurthuizen dragen de naam van de eilanden en op de lijnbussen in hoofdstad Buenos Aires zit een blauwe sticker op de deur: Las Malvinas son Argentinas.

Het toont dat de kwestie leeft in Argentinië, aldus Rosemberg. En dit komt ook naar buiten in het voetbal, weet zij. “Het voetbal is in Argentinië meer dan een sport. Het is de plek waar alle lagen van de samenleving samenkomen en maatschappelijke thema’s worden uitgesproken. In dat licht moet je de actie van de Argentijnse spelers zien, het is een uiting van een breed gedragen sentiment.”

Bron: https://nos.nl/artikel/2623267-waarom-het-trauma-van-de-falklandoorlog-opspeelt-bij-het-argentijnse-voetbal

De Falklandoorlog (1982) in 25 chronologische stappen:

19 maart: Argentijnse schroothandelaars landen op South Georgia en hijsen illegaal de Argentijnse vlag, wat de spanningen direct op scherp zet.
2 april: Argentijnse elitetroepen vallen de Falklandeilanden binnen tijdens Operación Rosario en dwingen de Britse gouverneur na korte strijd tot overgave.
3 april: Argentijnse troepen bezetten ook het nabijgelegen eiland South Georgia na felle gevechten met de aanwezige Royal Marines.
3 april: De VN-Veiligheidsraad neemt Resolutie 502 aan, die de onmiddellijke terugtrekking van alle Argentijnse troepen eist.
5 april: De Britse regering onder Margaret Thatcher stuurt een enorme militaire vloot (Task Force) richting de Zuid-Atlantische Oceaan.
12 april: Groot-Brittannië stelt een maritieme uitsluitingszone in van 200 zeemijl rondom de Falklandeilanden.
25 april: Britse commando’s heroveren South Georgia tijdens Operation Paraquet en schakelen de Argentijnse onderzeeboot Santa Fe uit.
30 april: De VS beëindigt de diplomatieke bemiddeling en spreekt openlijk haar logistieke en militaire steun uit voor Groot-Brittannië.
1 mei: Britse Vulcan-bommenwerpers voeren de eerste Black Buck-aanval uit op de landingsbaan van de hoofdstad Stanley.
2 mei: De Britse nucleaire onderzeeër HMS Conqueror torpedeert en doet de Argentijnse kruiser ARA General Belgrano zinken (323 doden).
4 mei: Een Argentijnse Super Étendard-jager raakt de Britse torpedobootjager HMS Sheffield met een Exocet-raket, het schip zinkt later.
14 mei: Britse SAS-commando’s voeren een succesvolle nachtelijke aanval uit op het Argentijnse vliegveld op Pebble Island en vernietigen 11 vliegtuigen.
21 mei: Britse troepen landen zonder directe grondweerstand bij San Carlos Water aan de westkant van Oost-Falkland (Operation Sutton).
21-25 mei: Argentijnse gevechtsvliegtuigen vallen de landingsbaai intensief aan en brengen de Britse schepen HMS Ardent, HMS Antelope en HMS Coventry tot zinken.
25 mei: Het Britse vrachtschip Atlantic Conveyor wordt dodelijk getroffen door een Exocet-raket, waardoor vitale transporthelikopters verloren gaan.
28-29 mei: Britse parachutisten winnen de bloedige, eerste grote grondstrijd tijdens de Slag om Goose Green en Darwin.
31 mei: Britse troepen beginnen aan een loodzware mars te voet door het drassige veengebied richting de bergen rondom Stanley.
8 juni: Argentijnse bommenwerpers vallen de Britse landingsschepen RFA Sir Galahad en RFA Sir Tristram aan bij Bluff Cove (56 Britse doden).
11-12 juni: De Britten starten een gecoördineerde nachtelijke aanval op de buitenste verdedigingslinie van Stanley (Mount Longdon, Two Sisters en Mount Harriet).
13 juni: Britse eenheden veroveren de binnenste bergketens (Mount Tumbledown en Wireless Ridge) na hevige man-tegen-man-gevechten.
14 juni: De omsingelde Argentijnse troepen in Stanley hebben gebrek aan munitie en moraal; de Argentijnse generaal Mario Menéndez capituleert.
14 juni: Britse troepen trekken officieel Stanley binnen en herstellen het Britse bestuur.
17 juni: De Argentijnse dictator en president, generaal Leopoldo Galtieri, treedt gedwongen af na massale protesten in Buenos Aires.
20 juni: De Britten heroveren zonder verzet een kleine Argentijnse post op de Zuidelijke Sandwicheilanden, waarmee de vijandelijkheden definitief stoppen.
Slagsaldo: De oorlog duurde exact 74 dagen en kostte het leven aan 649 Argentijnse militairen, 255 Britse militairen en 3 burgers.

Van koloniale grootheidswaanzin tot de drone-paradox: waarom de wetten van de geopolitiek niet buigen voor ideologie

In een tijd waarin de krantenkoppen dagelijks gedomineerd worden door escalaties in het Midden-Oosten en radicale internettrollen de toon bepalen op sociale media, raakt het publieke debat de realiteit weleens kwijt.

Online circuleren de meest megalomane scenario’s: van complottheorieën over een ‘Groot-Israël’ dat even het halve Midden-Oosten opslokt, tot radicale claims dat landen als Turkije of Pakistan “binnenkort aan de beurt zijn om aangepakt te worden door Israël.”

Zelfs het slopen van de Al-Aqsa-moskee om plaats te maken voor een Derde Tempel is door de verschuiving in het Amerikaanse en Israëlische politieke landschap anno 2026 uit de marge van internetforums getrokken.

Maar wat gebeurt er als we de ideologische retoriek wegstrippen en de harde wetten van de geschiedenis, demografie en moderne militaire logica toepassen?

Recent voerden enkele militaire experts een diepgaand, nuchter gesprek over de werkelijke grenzen van militaire macht. De conclusie is even helder als ontnuchterend voor elke extremist: geopolitieke realiteit buigt niet voor grootheidswaanzin.

Dit zijn de belangrijkste inzichten uit die discussie, opgetekend om de kennis te delen met het grote publiek.

Les 1: De Echo van het Verleden (Algerije als blauwdruk)

Om te begrijpen waarom moderne bezettingen mislukken, moeten we terug naar de negentiende eeuw. In 1830 viel Frankrijk Algerije binnen met een expliciet doel: het land transformeren tot een integraal onderdeel van Frankrijk proper. Geen verre overzeese kolonie, maar officiële Franse provincies (departementen). Op papier was de Middellandse Zee de Seine van het zuiden geworden.

Waarom lukte Frankrijk dat destijds, ondanks decennia van bloedig Algerijns verzet onder leiding van figuren als Emir Abdelkader? Het antwoord ligt in de demografische verhoudingen. In 1830 telde het Franse vasteland ruim 32 miljoen inwoners, terwijl de inheemse Algerijnse bevolking op slechts 3 miljoen werd geschat. Frankrijk had een numeriek overwicht van meer dan 10 tegen 1.

Door brute ‘pacificatie’, verschroeide-aardepolitiek en geïmporteerde ziektes stortte de Algerijnse bevolking in de decennia daarna zelfs met 10% tot 15% in, terwijl honderdduizenden Europese kolonisten (pieds-noirs) het land overnamen.

Frankrijk kon Algerije destijds overweldigen door de pure industriële schaal en demografische massa van het Franse thuisfront. Maar die tijden zijn voorgoed voorbij.

Les 2: De Onbarmhartige Demografische Rekensom van Nu

Wanneer radicale supporters van Israël vandaag de dag beweren dat een land van 10 miljoen inwoners “wel even 2 miljard moslims afmaakt” of de giganten van de regio kan annexeren, negeren zij de wetten van de demografie die Frankrijk in 1830 in de kaart speelden.

De verhoudingen zijn vandaag de dag volledig omgedraaid.Als we kijken naar de landen die in de ‘Groot-Israël’-complotten worden genoemd—Palestina, Libanon, Jordanië, Syrië, Egypte en Irak—dan praten we over een gecombineerde, hoogst verstedelijkte en intens patriottische bevolking van ruim 225 miljoen mensen. Egypte alleen al passeert de 115 miljoen inwoners.

Israël heeft een actieve militaire macht van zo’n 170.000 soldaten. De militaire doctrine stelt dat je voor een succesvolle stabilisatie en bezetting van een vijandige bevolking ongeveer 20 soldaten per 1.000 inwoners nodig hebt. Om dit gigantische gebied te controleren, zou Israël miljoenen bezettingssoldaten nodig hebben die het simpelweg niet heeft. De soldaten zouden letterlijk verdrinken in de massa.

Bovendien is de bewering dat Israël “in zijn eentje tegen 2 miljard moslims vecht” een geopolitieke fabel. De islamitische wereld is diep verdeeld. Landen als Saoedi-Arabië, de VAE, Jordanië en Egypte werken achter de schermen vaak nauw samen met Israël en de VS op het gebied van veiligheid, omdat zij dezelfde regionale vijanden (zoals de door Iran gesteunde netwerken) vrezen.

Les 3: De Amerikaanse Levenslijn

De mythe van het kleine, onoverwinnelijke land dat alles alleen kan, negeert de absolute hoeksteen van de Israëlische defensie: de Verenigde Staten. Israël beschikt over een technologisch hoogstaand leger, maar het functioneert op een Amerikaanse levenslijn.

In een langdurige oorlog raakt munitie voor gevechtsvliegtuigen, artillerie en het Iron Dome-luchtafweersysteem simpelweg op. Zonder de constante bevoorrading via Amerikaanse transportvliegtuigen staat de defensie binnen korte tijd stil. Voeg daar het diplomatieke schild aan toe dat de VS met zijn veto-recht in de VN-Veiligheidsraad biedt om Israël te beschermen tegen economische sancties, en het wordt duidelijk: de retoriek van “wij kunnen de hele wereld aan” is een gevaarlijke misvatting die de totale afhankelijkheid van westerse bondgenoten angstvallig doodzwijgt.

Les 4: Waarom de Oorlogen in Irak en Afghanistan de Limieten Bewijzen

Als een wereldwijde supermacht als de Verenigde Staten met haar NAVO-bondgenoten de oorlogen in Irak en Afghanistan niet kon “winnen” in de zin van een permanente politieke onderwerping, hoe zou een klein land dat dan wel kunnen in het Midden-Oosten?

De post-9/11 conflicten hebben bewezen dat hightech wapens en totale dominantie in de lucht niet langer gelijkstaan aan overwinning op de grond. De introductie van goedkope, asymmetrische wapens—zoals bermbommen (IED’s) en anti-tankraketten—heeft het bezetten van grondgebied onbetaalbaar gemaakt in termen van menselijke levens en economische kosten.

In Afghanistan hield de Taliban het twintig jaar vol door simpelweg op te gaan in de bevolking en het terrein te gebruiken, om vervolgens binnen enkele weken de macht te heroveren toen de buitenlandse troepen vertrokken. Een modern leger kan een ander leger vernietigen, maar het kan een bevolking die weigert zich te onderwerpen niet langer effectief bezetten.

Les 5: De Drone-Paradox en de Onmogelijkheid van Veilige Bases

Tijdens de oorlogen in Irak en Afghanistan probeerden westerse legers de risico’s te beperken door zich terug te trekken in zwaarbewaakte mega-bases, terwijl ze het “vuile werk” op de grond overlieten aan lokale, getrainde proxy-legers.

Vandaag de dag is die strategie door de explosieve opkomst van goedkope drone-technologie volledig achterhaald. Vroeger boden dikke betonnen muren, mijnenvelden en scheermesdraad bescherming tegen indringers. Tegenwoordig vliegt een consumentendrone van €500 met een kleefbom daar moeiteloos overheen.

Insurgenten hebben nu de beschikking over een eigen miniluchtmacht. Ze kunnen met massale drone-zwermen gevechtsvliegtuigen die miljoenen dollars kosten op de landingsbaan vernietigen, brandstofdepots opblazen en de basis 24/7 in de gaten houden met thermische camera’s.

Bovendien is de financiële rekensom kapot: het kost een insurgent een paar duizend euro om een drone te bouwen, terwijl het Israël of de VS honderdduizenden tot miljoenen euro’s kost om één hightech luchtafweerraket af te vuren om die drone neer te halen. Zodra de munitie opraakt, is de basis vleugellam. Huisvesten in een “veilige basis” bestaat niet meer.

Les 6: De Ultieme Rode Lijn en de Tempel-Paradox

Dit brengt ons bij het meest explosieve onderwerp van het gesprek: de Al-Aqsa-moskee. Met de aanstelling van figuren zoals de Amerikaanse ambassadeur Mike Huckabee en defensietopman Pete Hegseth in de Amerikaanse politiek van 2026, is de discussie over het slopen van de moskee om de Derde Tempel te bouwen angstwekkend mainstream geworden.

Evangelische christenen in de VS steunen dit vanuit apocalyptische profetieën, en radicale ministers in Israël dromen er openlijk van. Maar hier stuiten de fanatici op de ultieme strategische paradox. De Al-Aqsa-moskee is na Mekka en Medina de heiligste plek voor 2 miljard moslims wereldwijd. Het is het enige symbool dat de diep verdeelde islamitische wereld onmiddellijk verenigt.

Het slopen ervan zou een onbeheersbare, wereldwijde religieuze oorlog ontketenen, de directe opzegging van alle bestaande vredesverdragen (zoals met Jordanië en Egypte) betekenen, en leiden tot een onhoudbare ring van vuur rondom Israël.

En stel dat het de radicalen tóch zou lukken om die Derde Tempel te bouwen? Dan stuiten ze op de wetten van de moderne asymmetrische oorlogsvoering. Een Derde Tempel op die specifieke plek zou direct het meest gehate, gezochte en aangevallen statische doelwit op aarde worden. Het bouwen van een tempel kost miljarden en jaren werk; het beschadigen of vernietigen ervan door een vijandige groepering in Libanon, Syrië of de Westelijke Jordaanoever kost slechts één succesvolle kamikazedrone van een paar duizend dollar. Geen enkel luchtafweersysteem is 100% waterdicht.

Israël zou economisch en militair gegijzeld worden door de onmogelijke taak om één gebouw te beschermen tegen een constante regen van asymmetrische aanvallen.

Conclusie: Een Pleidooi voor Realisme

De conclusie van ons gesprek is een belangrijke les voor het grote publiek: laat je niet misleiden door de megalomane retoriek op sociale media. Of het nu gaat om het aanvallen van Turkije (een NAVO-grootmacht met het grootste leger van Europa), het aanpakken van Pakistan (een nucleaire grootmacht met 170 kernwapens en 250 miljoen inwoners), of het slopen van de Al-Aqsa-moskee; het zijn geopolitieke fabeltjes.

Als een mini-strookje als Gaza na jaren van totale blokkade en asymmetrische oorlogsvoering nog steeds niet volledig gedomineerd en gepacificeerd kan worden door een modern leger, dan is elk scenario van continentale uitbreiding pure sciencefiction. De wetten van logistiek, demografie en technologie kunnen niet worden weggebid of weggekletst door radicale politici of internettrollen. In de echte wereld leidt imperial overstretch niet tot glorie, maar tot de onvermijdelijke ondergang van de bezetter zelf.

drs. Ali al-Ilami

Vrees voor ruim 500 doden na verdwijning boten met Rohingya-vluchtelingen

De VN vreest voor meer dan vijfhonderd doden doordat twee boten met Rohingya-vluchtelingen zijn verdwenen. Sinds begin juli is er niets meer van de boten vernomen. Vermoedelijk zijn de boten gekapseisd en de passagiers omgekomen.

De boten vertrokken eind juni vanuit de staat Rakhine in Myanmar. Volgens de VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR en de International Organization for Migration (IOM) zaten er voornamelijk Rohingya op die het land wilden ontvluchten.

Het contact met een van de boten met ongeveer 250 personen aan boord verbrak kort na vertrek. De tweede boot zou 280 passagiers hebben vervoerd en is vermoedelijk op 8 juli gezonken voor de kust van Myanmar.

De vluchtelingen voeren buiten het normale vaarseizoen, zegt de VN. De situatie op zee is dan een stuk gevaarlijker. Daarnaast hebben recente overstromingen in de regio de reis nog gevaarlijker gemaakt.

De Rohingya zijn een moslimminderheid uit Myanmar, die daar worden vervolgd. Veel van hen vluchten naar buurland Bangladesh. Maar sommigen proberen per boot naar landen als Maleisië, Thailand of Indonesië te vluchten, omdat de vluchtelingenkampen overvol zitten.

De vaarroute vanuit Myanmar is een van de dodelijkste vluchtelingenroutes ter wereld. Een op de tien vluchtelingen overleeft de tocht niet. Eerder dit jaar verdronken bijna driehonderd vluchtelingen bij een tocht in de Andamanzee.

Bron: https://www.nu.nl/buitenland/6403311/vrees-voor-ruim-500-doden-na-verdwijning-boten-met-rohingya-vluchtelingen.html

Veel wetten zijn onrechtvaardig

Maar de rechter is ten eerste niet onfeilbaar; zij is bevooroordeeld, ze maakt onderscheid tussen afkomst, tussen etniciteit, dat blijkt ook uit onderzoek, en ze interpreteert de feiten en de wet, die door andere rechters weer anders worden geïnterpreteerd.

Ten tweede zijn veel wetten onrechtvaardig, dus een rechter kan terecht constateren dat iets keurig volgens de letter en de geest van een wet is, dat betekent niet dat het recht zijn loop heeft, of dat iets rechtvaardig is. Ooit was slavernij wettelijk en de Holocaust was dat ook. Verkrachting binnen het huwelijk was in Nederland tot in de jaren tachtig wettelijk toegestaan en chemische castratie was op de Britse eilanden tot in de jaren vijftig een wettelijk gesanctioneerde straf voor homo’s.

Enne, Toeslagenaffaire, iemand? U aangeboden door de rechter!

Onvermijdelijk komen de daar-gaat-de-rechter-overs toegesneld om uit te leggen dat de vrijspraak van de twee verkrachters van een 17-jarig meisje rechtvaardig is en dat wie dat niet vindt, tegen de rechtsstaat is. Ongetwijfeld zouden ze me in 1859 verweten hebben dat ik tegen de rechtstaat ben omdat ik voor afschaffing van de slavernij pleitte. Het zijn solipsistische zombies en er zou een wet moeten zijn die het weldenkende mensen toestaat ze, Louis Paul Boon indachtig, te schoppen tot ze een geweten krijgen.

Bron: https://www.frontaalnaakt.nl/archives/wel-verkracht-niet-veroordeeld-het-recht-heeft-gezegevierd.html

Oman zal altijd mijn tweede land blijven

Jaap Croese (67) woont al 37 jaar in Muscat, de hoofdstad van Oman, maar brengt de laatste jaren ook steeds meer tijd door in Nederland. Door de huidige oorlog en andere omstandigheden overweegt hij nog vaker in Nederland te verblijven. Croese werkte in Muscat als geofysicus. Hij maakte geologische 3D-modellen van ondergrondse aardlagen waarin olie-, gas- en waterreservoirs in kaart werden gebracht.

Ook in de Omaanse plaatsen Musandam en Duqm zijn afgelopen weekend Iraanse raketaanvallen geweest. Croese: “In Muscat, waar ik woon, is het tot nu toe heel rustig en gaat het leven zijn gangetje. Ik voel me veilig. Daarnaast zit ik samen met andere Nederlanders in Oman en de Nederlandse ambassade in een WhatsApp-groep, waarin we elkaar regelmatig op de hoogte houden van de situatie.”

Wel merkt Croese dat het onveiliger wordt in de regio. “Oman en andere Golfstaten raken de laatste maanden helaas steeds meer betrokken bij de oorlog. Dat lijkt mij een uitdaging voor een land als Oman, dat neutraal wil blijven.”

Croese ziet dat er sinds het uitbreken van de oorlog bijna geen toeristen meer naar Oman komen. “Veel Omaanse vrienden van mij hebben kleine guesthouses en hotels moeten sluiten omdat er bijna niemand meer komt. Dat raakt mij erg diep, want Oman zal altijd mijn tweede land blijven.”

Bron: https://www.nu.nl/nujij/6403092/gevolgen-van-oorlog-voelbaar-in-golfstaten-maar-het-dagelijks-leven-gaat-door.html

Na 37 jaar in Oman geleefd te hebben, is het nog altijd zijn “tweede land” en niet eerste. Dit zijn de Nederlanders waarover altijd gezegd wordt dat ze goed integreren en zelfs assimileren terwijl allochtonen in Nederland het leven zuur wordt gemaakt?

Automobilist die kind doodreed in Maastricht had gedronken en reed te hard

De automobilist die in maart een 4-jarig jongetje in een kinderwagen doodreed in Maastricht, reed veel te hard en had gedronken. Dat maakte het Openbaar Ministerie (OM) vanochtend bekend.

De 30-jarige automobilist schepte op de Dorpsstraat in de Maastrichtse wijk Heer een moeder die met haar kind in de kinderwagen overstak. Het kind en de moeder raakten zwaargewond. Het kind overleed iets later in het ziekenhuis.

Tijdens een zitting bleek vanochtend dat de man minimaal 100 kilometer per uur moet hebben gereden, 50 kilometer harder dan toegestaan in de bebouwde kom. Ook had hij gedronken; hoeveel is niet bekendgemaakt.

De man werd na het ongeluk opgepakt, maar na verhoor weer op vrije voeten gesteld. Nadat de politie een reconstructie had gehouden op de Dorpsstraat, werd hij opnieuw aangehouden. Hij zit nu ruim drie maanden vast.

In de rechtbank werd duidelijk dat zijn rijbewijs is ingenomen en dat hij blijft vastzitten. De zaak wordt waarschijnlijk in het najaar inhoudelijk behandeld.

Bron: https://nos.nl/artikel/2623072-automobilist-die-kind-doodreed-in-maastricht-had-gedronken-en-reed-te-hard

Europese bevolking gaat krimpen, en dat heeft gevolgen: in 2100 zijn er tien keer zoveel Afrikanen als Europeanen

Nog even en de bevolking van de Europese Unie gaat krimpen. Er worden minder baby’s geboren dan er mensen doodgaan, en er is te weinig immigratie om dat gat te dichten. De historische trendbreuk heeft grote gevolgen voor onze positie op het wereldtoneel: in 2100 zijn er tien keer zoveel Afrikanen als Europeanen.

Die verwachting spreekt de Europese Commissie uit in een dinsdag gepresenteerd rapport. Daarin staat dat de Europese bevolking in 2029 een historische piek zal bereiken, met 453,3 miljoen mensen. Daarna begint de duikvlucht. In 2050 zijn er al 8 miljoen minder, en in 2100 zal de Europese bevolking onder de 400 miljoen tuimelen.

Het geboortecijfer ligt in de EU op 1,34 kinderen per vrouw, ver onder het ‘vervangingsniveau’ van 2,1, dat nodig is om de bevoking op peil te houden. De verwachting is niet dat dat heel veel gaat veranderen. Vrouwen blijven vaker kinderloos en krijgen later kinderen.

De levensverwachting stijgt, maar toch gaan er jaarlijks veel meer mensen dood dan dat er kinderen bijkomen. Migratie zal de krimp en vergrijzing afremmen, is de verwachting. Maar dat voorkomt de daling niet volledig. Illustratief gegeven: als er geen migratie was, zou de bevolking van Europa in 2100 maar liefst 32 procent lager uitvallen dan nu.

Binnen Europa doemt een grote demografische kloof op. Oost-Europa krijgt de hardste klappen. Daar is het geboortecijfer laag, trekt jong talent weg en is nauwelijks sprake van immigratie. In Zuid-Europa is die er wel, waardoor de daling nog enigszins gecompenseerd wordt.

West-en Noord-Europa groeien nog even verder. Dat geldt ook voor Nederland. De bevolking hier stijgt in elk geval tot 2070 nog door, verwacht het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Dat komt door migratie en ook omdat het geboortecijfer naar verwachting weer wat aantrekt.

Hoe groot de neergang in Europa is, wordt pas echt duidelijk als je het krimpende en vergrijzende continent vergelijkt met de andere ‘supermachten’. Het aandeel van de EU in de wereldbevolking daalt van 5,4 procent nu naar 3,4 procent in 2100.

Verrassend gegeven: ook het aandeel van China daalt, in een enorm tempo bovendien, van 17,2 procent nu naar 6,2 procent bij de eeuwwisseling. India en de VS blijven relatief stabiel. Grote ‘winnaar’: Afrika. Dat verdubbelt naar 37,6 procent van de wereldbevolking. Met andere woorden: er zijn in 2100 tien keer zoveel Afrikanen als Europeanen.

Zomaar een cijfer uit het demografierapport dat de Kroatische Eurocommissaris Dubravka Suica deze dinsdag presenteerde: tussen 2025 en 2050 verliest de EU jaarlijks gemiddeld 1,2 miljoen mensen in de werkende leeftijd. Het aantal pensioengerechtigden stijgt nog even door.

Suica schetste in Brussel de uitdagingen: „Hoe behouden we onze beroepsbevolking? Hoe financieren we onze pensioenen en gezondheidszorg? Hoe houden we onze regio’s levendig en hoe maken we het voor jonge Europeanen makkelijker om een toekomst op te bouwen?”

Experts zien een aantal oplossingen. Geen enkele daarvan is een wondermiddel, benadrukken ze, maar samen kunnen ze de neergang hanteerbaar maken.

Op de eerste plaats moeten alle landen een voorbeeld nemen aan Nederland: vrouwen moeten volop deelnemen aan het arbeidsproces. De loonkloof moet daarvoor verdwijnen en de kinderopvang moet beter. Ook 55-plussers moeten veel meer dan nu meedoen.

Migratie moet zich direct vertalen naar werk: mensen die hierheen komen, moeten snel integreren, zodat ze kunnen werken. Daarnaast biedt AI kansen om de productiviteit van mensen te verhogen.

De Eurocommissaris sloot daarom positief af: ‘De bemoedigende boodschap hier is dat we niet machteloos staan. We hebben de instrumenten om in te grijpen. Demografische verandering is onvermijdelijk, maar achteruitgang niet.’

Bron: https://www.ad.nl/buitenland/europese-bevolking-gaat-krimpen-en-dat-heeft-gevolgen-in-2100-zijn-er-tien-keer-zoveel-afrikanen-als-europeanen~afe418d9/

Oplossing “vrouwen moeten volop deelnemen aan het arbeidsproces”.

Lol, koekoek.

Geen cel maar tbs met dwangverpleging voor doden vrouw (23) uit Hoog-Keppel

Een 26-jarige man uit Ulft in Gelderland is veroordeeld tot tbs met dwangverpleging voor het doodsteken van een 23-jarige vrouw in Hoog-Keppel. Volgens de rechtbank was de man volledig ontoerekeningsvatbaar en daarom krijgt hij geen celstraf.

Christiaan W. stak het slachtoffer op 23 juni 2024 dood in haar woning. De twee waren bevriend en W. logeerde op dat moment bij haar, omdat hij niet lekker in zijn vel zat, schrijft Omroep Gelderland.

Deskundigen concludeerden dat W. in een psychose verkeerde toen hij het slachtoffer doodde. Zij adviseerden de man volledig ontoerekeningsvatbaar te verklaren, en hem tbs met voorwaarden op te leggen. Dat is een mildere vorm dan tbs met dwangverpleging.

Het Openbaar Ministerie was het daar niet volledig mee eens. Volgens de officier was het handelen van de verdachte niet alleen het gevolg van zijn psychische toestand, maar had hij nog een “behoorlijke keuzevrijheid”.

Het OM vond dat W. daarom niet volledig ontoerekeningsvatbaar kon worden verklaard, maar hooguit verminderd toerekeningsvatbaar. De eis was tien jaar cel en tbs met dwangverpleging.

De rechtbank ging deels met de deskundigen mee en verklaarde de dader ontoerekeningsvatbaar. Daarom wordt hij ontslagen van alle rechtsvervolging.

Wel is besloten om W. tbs met dwangverpleging op te leggen in plaats van tbs met voorwaarden. Volgens de rechtbank is deze straf meer passend omdat de maatregel onbeperkt kan worden verlengd.

Verder moet W. aan de vader van het slachtoffer een schadevergoeding van 33.000 euro betalen. Haar zus krijgt 17.500 euro. De rechtbank noemt het doden van de vrouw “een afschuwelijk en bijzonder ernstig feit en onverteerbaar” voor de nabestaanden.

Bron: https://nos.nl/artikel/2622980-geen-cel-maar-tbs-met-dwangverpleging-voor-doden-vrouw-23-uit-hoog-keppel

Vrouw van uit vliegtuigraam gezogen man: ‘Als we doodgaan, gaan we samen’

De man die vorige week deels uit een gebroken vliegtuigraam werd gezogen tijdens een vlucht van Ryanair, ligt nog in het ziekenhuis. Hij kan zich volgens zijn vrouw weinig herinneren van de gebeurtenis en heeft moeite met communiceren.

Svetlana Grkovic hield haar echtgenoot vast aan zijn benen terwijl “zijn hoofd en schouders uit het vliegtuig staken”, vertelt ze in een interview met de Griekse publieke omroep ERT. De man hing volgens haar bijna twee minuten deels uit het gebroken vliegtuigraam en verloor zeker drie keer het bewustzijn.

“Ik reageerde meteen en pakte zijn benen. Ik dacht: als we doodgaan, gaan we samen.” Andere getuigen meldden eerder dat de man zijn gordel om had, waardoor zijn vrouw hem samen met twee andere passagiers weer naar binnen kon trekken.

De 61-jarige man raakte zwaargewond en verkeert in shock, vertelt Grkovic. Vooral zijn hand is er slecht aan toe. Verder heeft hij brandwonden en kan hij niet communiceren. Ook kan hij zich de gebeurtenis niet goed herinneren. “Maar ik ben blij dat hij nog leeft.”

De vlucht was net tien minuten onderweg van het Griekse Thessaloniki naar het Duitse Memmingen toen het vliegtuig plots 2.700 meter zakte. Volgens verschillende Griekse media leek het erop alsof een deel van de vliegtuigmotor was afgebroken en tegen het raam was geknald. Het raam ging stuk, waardoor de cabine druk verloor.

Een passagier vertelt aan Radio Thessaloniki dat ze dacht dat het vliegtuig zou neerstorten. “De decompressie was extreem. Het voelde alsof we niet konden ademen.” Over de man zegt ze dat hij aan het bloeden was. “Hij raakte vervolgens meerdere keren buiten bewustzijn, hoogstwaarschijnlijk door het zuurstofgebrek en de shock.”

Een andere passagier dacht dat iemand per ongeluk de deur van de nooduitgang had geopend. Ryanair zei in een verklaring dat het vliegtuig was teruggekeerd naar de luchthaven van Thessaloniki en de passagiers een vervangende vlucht hebben gekregen.

Onder meer Boeing, het bureau van de Amerikaanse luchtvaartautoriteiten en het Agentschap van de Europese Unie voor de veiligheid van de luchtvaart (EASA) onderzoeken wat er precies is gebeurd.

Bron: https://www.nu.nl/buitenland/6403078/vrouw-van-uit-vliegtuigraam-gezogen-man-als-we-doodgaan-gaan-we-samen.html

Demonstratie tegen ICE in Biddeford na doodschieten Colombiaanse migrant

In de Amerikaanse plaats Biddeford in de staat Maine zijn mensen de straat op gegaan om te demonstreren tegen de aanwezigheid van immigratiedienst ICE. Aanleiding voor het protest is het doodschieten van een 26-jarige Colombiaanse migrant door een ICE-agent maandagochtend.

Volgens de autoriteiten probeerde hij met zijn auto aan een controle te ontkomen. Het ministerie waaronder ICE valt zegt dat de 26-jarige zijn voertuig gebruikte als wapen, waarop de ICE-agent “uit vrees voor de openbare veiligheid” naar zijn vuurwapen greep. Bewijs daarvoor ontbreekt, de betrokken agenten droegen geen bodycams. De agent die de kogel loste is op non-actief gesteld.

Nadat de man in zijn auto was geraakt, werden de hulpdiensten opgeroepen, zegt het ministerie. De man overleed aan zijn verwondingen. Een senator uit Maine zegt dat hij van de minister heeft gehoord dat de Colombiaan niet degene was waar de ICE-agenten bij de controle naar op zoek waren. Eerder zeiden de autoriteiten nog dat de doodgeschoten man wel opdracht had gekregen om de VS te verlaten.

Het ministerie zegt dat het onderzoek doet naar het incident. Janet Mills, de Democratische gouverneur van Maine, zegt dat er “een einde moet komen aan de roekeloze en willekeurige manier waarop ICE opsporingsacties uitvoert”.

Een van de ongeveer 200 betogers die de straat op gingen zegt tegen publieke omroep Maine Public dat de immigratiedienst “geen mensen op straat in de VS hoort te vermoorden. Ik schaam me en ben ontzet en geschokt”. De directeur van een migrantenorganisatie zegt dat ze woedend zijn over de fatale beschieting. “Hoeveel meer leed moeten onze gemeenschappen nog doorstaan voordat de machthebbers erkennen dat dit te ver gaat?”

Het was de tweede keer in korte tijd dat een ICE-agent een migrant doodschoot in een auto. Vorige week werd in Texas een Mexicaan gedood bij een verkeerscontrole. Het is de tiende keer dat de migratiedienst een persoon heeft doodgeschoten sinds de nieuwe ambtstermijn van de Amerikaanse president Trump.

Bron: https://nos.nl/artikel/2622904-demonstratie-tegen-ice-in-biddeford-na-doodschieten-colombiaanse-migrant