Mensenrechtenorganisaties en demografen schatten dat tussen de 2% en 10% van elke samenleving zich identificeert als lhbtiq+. Als men deze percentages loslaat op de totale aantallen burgerslachtoffers van grootschalige conflicten, kan men een indirecte schatting maken:
Westerse bombardementen (Irak, Afghanistan, Syrië): Volgens databases zoals Irak Body Count en Airwars zijn er sinds 2003 tienduizenden tot honderdduizenden burgers omgekomen door westerse luchtaanvallen (onder andere door de VS geleide coalities tegen Al-Qaida en IS). Uitgaande van een conservatieve schatting dat een klein percentage van de bevolking homoseksueel is, betekent dit dat duizenden lhbtiq+-burgers indirect het slachtoffer zijn geworden van deze bombardementen.
Israëlische bombardementen (Gaza, Libanon): Bij de grootschalige militaire operaties en bombardementen van het Israëlische leger in dichtbevolkte gebieden zoals de Gazastrook (met name sinds de escalatie in oktober 2023 en doorlopend in de afgelopen jaren) zijn tienduizenden burgerslachtoffers gevallen. Ook hierbinnen bevindt zich statistisch gezien een evenredig deel aan homoseksuele en intersectionele inwoners, die net als de rest van de burgerbevolking zijn omgekomen door het oorlogsgeweld.
Het lhbtqia+-cruiseschip dat eerder deze week niet mocht aanmeren in Turkije is ook niet welkom in Egypte. Dat blijkt uit een brief die de passagiers donderdag hebben gekregen.
De passagiers van cruiseschip Scarlet Lady, dat ongeveer duizend passagiers vervoert, werden donderdagochtend wakker met een briefje onder hun deur. De directeur van schipeigenaar Atlantis Events schrijft hierin dat toegang tot de Egyptische wateren is geweigerd.
“Daarom kunnen we vandaag niet meer in Alexandrië aanmeren”, staat in de brief. “Ik weet hoeveel dit bezoek voor velen van jullie betekende. We hebben vorig jaar een vergelijkbare route zonder problemen gevaren. Daarom waren we verrast door deze ongelukkige beslissing.”
Het bezoek aan Egypte was al een wijziging van de originele route, omdat de Scarlet Lady eerder deze week niet mocht aanmeren in Turkije. Volgens Turkije is de cruise afgehuurd door groepen “die bekend staan om gedrag dat niet verenigbaar is met de samenleving en de morele waarden”.
Atlantis Events meldde hierna dat het schip daarom zou aanmeren in het Egyptische Caïro en op het Griekse eiland Kreta. Het is nog niet duidelijk of het schip nu meteen doorvaart naar Griekenland. De leiding van het cruiseschip deelt later meer details.
Onder het nieuwsbericht van 5 juli (toen ze niet mochten aanmeren in Turkije) naar de 1500+ reacties gekeken, wat vinden de mensen hier nou van? Ik zag een stuk of 10 reacties waar stond “verwijderd” door de homofiele redactie van nu.nl
Hun gedrag is hetzelfde als de autoriteiten van Turkije en Egypte, die extremistische homo’s censureren reacties die hen niet bevalt. Verwacht dan ook nul komma nul medelijden.
Jamie Varley, een 37-jarige docent uit Blackpool, is dinsdag door een jury schuldig bevonden aan de moord en ernstige seksuele en fysieke mishandeling van de 13 maanden oude baby Preston Davey, die hij kort daarvoor had geadopteerd. Zijn partner, de 32-jarige John McGowan-Fazakerley, is veroordeeld voor het toestaan van de dood van een kind, kindermishandeling en een seksuele aanranding van een kind. De rechter doet donderdag uitspraak over de straffen.
Preston werd op negen maanden leeftijd door Oldham Council uit huis geplaatst bij zijn moeder, Sarah Davey, en in april 2023 bij het stel in Blackpool geplaatst. In de vier maanden daarna werd de jongen stelselmatig mishandeld, seksueel misbruikt en gefilmd en gefotografeerd, zo bleek tijdens het proces bij de rechtbank in Preston. Pathologen telden bij de postmortale schouw ongeveer 40 niet-ongeluksmatige in- en uitwendige verwondingen, waaronder blauwe plekken in de vorm van vingertoppen, een mensenbeet en letsel dat duidt op gewelddadige penetratie.
Op 27 juli 2023 bracht Varley de bewusteloze Preston naar het ziekenhuis en verklaarde dat de jongen in bad onder water was geraakt terwijl hij even weg was. Artsen konden hem na 50 minuten reanimatiepogingen niet redden, maar merkten op dat zijn haar droog was, hij een schone luier droeg en geen water had binnengekregen. Een patholoog sloot verdrinking uit en concludeerde dat Preston was overleden door een acute afsluiting van de bovenste luchtwegen door een of meerdere voorwerpen in zijn mond.
Tijdens het acht weken durende proces werd duidelijk dat de baby eerder drie keer in het ziekenhuis was gezien met verdachte blauwe plekken, zonder dat ingegrepen werd door politie of jeugdzorg. Ook bezochten meerdere sociale werkers en collega’s van Varley, die met sabbatical was als docent en jaarcoördinator, het gezin zonder dat de mishandelingen werden gestopt. Oldham Council heeft aangekondigd het eerder opgeschorte onderzoek naar de bescherming van het kind na de veroordelingen te hervatten.
Rechercheurs troffen op Varleys telefoon en apparaten tal van schokkende beelden en filmpjes van het misbruik, waarvan sommige volgens het hof “niet meer uit het geheugen te wissen” zijn. Op foto’s, gemaakt vier dagen voor zijn dood, hangt Preston met zijn nek over de bovenrand van zijn ledikant, slap of bewusteloos, met blauwe lippen en vocht uit zijn mond. Ook vond de politie berichten waarin Varley sprak over “duistere gedachten” om Preston te verdrinken of te verstikken en noemde hij het kind “dead meat” na een slapeloze nacht.
Bij het voorlezen van de in totaal 29 bewezen feiten tegen Varley – waaronder moord, aanranding door penetratie, zware mishandeling, kindermishandeling en het maken, nemen en verspreiden van kinderpornografische beelden – zakte hij in de rechtszaal door zijn knieën en moest hij kokhalzend worden afgevoerd. McGowan-Fazakerley bleef emotieloos, terwijl de moeder en grootmoeder van Preston in tranen uitbarstten. Rechter Turner prees de jury voor haar dienst en ontsloeg de leden levenslang van toekomstige jurytaken vanwege de extreme zwaarte van de zaak.
Bruce McArthur is een naam die in Canada synoniem is geworden met een van de meest schokkende seriemoordzaken van de afgelopen decennia. Zijn zaak werpt niet alleen licht op de daden van één individu, maar legt ook pijnlijke tekortkomingen bloot in hoe vermissingen worden onderzocht en hoe kwetsbare gemeenschappen worden beschermd.
McArthur werd geboren in 1951 en leidde lange tijd een ogenschijnlijk onopvallend leven. Hij werkte als hovenier en was actief in de gemeenschap, wat hem een zekere mate van vertrouwen en toegang gaf tot verschillende sociale kringen. Achter deze façade ging echter een duistere realiteit schuil. Tussen ongeveer 2010 en 2017 vermoordde hij meerdere mannen, voornamelijk uit de LGBTQ+-gemeenschap in Toronto, met name uit de wijk rond Church and Wellesley.
Wat deze zaak bijzonder verontrustend maakt, is dat veel van zijn slachtoffers kwetsbaar waren: immigranten, mannen met een migratieachtergrond, of mensen die minder zichtbaar waren in de samenleving. Sommigen werden als vermist opgegeven, maar hun verdwijningen kregen aanvankelijk niet altijd de aandacht die ze verdienden. Dit leidde later tot scherpe kritiek op de politie, die volgens nabestaanden en activisten signalen te lang had genegeerd.
De doorbraak in de zaak kwam in januari 2018, toen McArthur werd gearresteerd. Aanvankelijk werd hij aangeklaagd voor twee moorden, maar al snel kwamen er meer slachtoffers aan het licht. Uiteindelijk bekende hij schuldig te zijn aan acht moorden. De politie deed een gruwelijke ontdekking op een terrein waar McArthur als hovenier werkte: menselijke resten waren verborgen in plantenbakken. Deze macabere vondst schokte het hele land en kreeg internationale aandacht.
Tijdens het onderzoek werd duidelijk dat McArthur zijn slachtoffers vaak via datingapps of sociale contacten ontmoette. Hij wist vertrouwen te winnen en nodigde hen vervolgens uit bij hem thuis of ontmoette hen op andere locaties. De manier waarop hij zijn slachtoffers selecteerde en benaderde, toont hoe hij misbruik maakte van sociale dynamieken en anonimiteit in de stad.
In 2019 werd McArthur veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf zonder kans op vervroegde vrijlating voor minimaal 25 jaar. De rechter noemde zijn daden “afschuwelijk” en benadrukte de impact op de nabestaanden en de bredere gemeenschap. Voor velen voelde de straf als gerechtigheid, maar het verlies en de trauma’s blijven.
De zaak-McArthur heeft ook geleid tot bredere maatschappelijke reflectie. Er werd een onafhankelijk onderzoek ingesteld naar hoe de politie met de vermissingszaken was omgegaan. Dit onderzoek concludeerde dat er structurele problemen waren, waaronder een gebrek aan aandacht voor gemarginaliseerde groepen. Sindsdien zijn er hervormingen voorgesteld om ervoor te zorgen dat alle vermissingen serieus en snel worden onderzocht, ongeacht de achtergrond van het slachtoffer.
Daarnaast heeft de zaak geleid tot meer bewustzijn binnen de LGBTQ+-gemeenschap over veiligheid, vooral bij het gebruik van datingapps. Er wordt sindsdien vaker gesproken over voorzorgsmaatregelen en het belang van alertheid, zonder daarbij de schuld bij slachtoffers te leggen.
Het verhaal van Bruce McArthur is niet alleen dat van een seriemoordenaar, maar ook van een samenleving die geconfronteerd werd met haar eigen blinde vlekken. Het herinnert ons eraan hoe belangrijk het is om elke vermissing serieus te nemen en om aandacht te hebben voor de veiligheid van alle burgers, ongeacht hun achtergrond of levensstijl.
Hoewel de zaak juridisch is afgerond, blijft de impact voelbaar. Voor de families van de slachtoffers is er geen echte afsluiting. Hun verhalen blijven een essentieel onderdeel van deze geschiedenis — als herinnering, maar ook als waarschuwing.
De Amerikaanse acteur Shia LaBeouf (39) denkt niet dat hij een alcoholprobleem heeft. In een interview met youtuber Andrew Callaghan vertelt de acteur dat hij een ‘kleinemannencomplex’ heeft. “Ik denk dat het meer te maken heeft met boosheid en ego dan met drinken”, aldus de acteur.
Vorige week werd Shia tijdens Mardi Gras een bar uitgezet, waarna hij in een vechtpartij raakte. Volgens de acteur zouden drie homomannen hem hebben aangeraakt. “Homoseksuele mensen vind ik eng”, aldus Shia. “Als ik ergens alleen sta en drie homomannen naast me staan en mijn been aanraken, dan word ik bang. Als dat me homofoob maakt, dan ben ik dat.”
Na het incident werd Shia gearresteerd en aangeklaagd voor mishandeling van drie mensen. De acteur werd op borgtocht vrijgelaten. Volgens het politierapport deed hij homofobe uitlatingen tijdens het incident. Een rechter legde de acteur op een behandeling te zoeken voor zijn alcoholverslaving.
Tientallen kerken binnen de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK) gaan zich afsplitsen. Dat gebeurt onder meer uit onvrede over de koers van de rest van de organisatie op het gebied van homoseksualiteit en vrouwelijke dominees. Daarmee is er voor het eerst sinds 1892 een scheuring binnen het kerkgenootschap.
Al is dat volgens de kerken zelf niet aan de orde. “Er is een breed gedragen wil om elkaar vast te houden als Christelijke Gereformeerde Kerken. Daartoe gunnen we elkaar de ruimte die plaatselijk nodig is in dit proces”, zeggen de kerken na een bijeenkomst in de Pniëlkerk in Veenendaal. Kenners zijn het daarmee oneens en spreken wel degelijk van een kerkscheuring.
Zo’n zeventig conservatievere plaatselijke CGK-kerken zijn het niet eens met het beleid ten aanzien van homoseksualiteit en vrouwelijke dominees. De conservatieve kerken vinden het niet goed dat sommige, meer progressieve kerken binnen het genootschap ruimte geven aan vrouwelijke dominees en een iets lossere omgang met homoseksuele kerkleden. Deze homoseksuelen mogen bijvoorbeeld belijdenis doen.
De oprichting van de CGK gaat terug naar 1892. In totaal telt het genootschap 181 plaatselijke kerken. Daarmee staat het voor een klein deel van gereformeerd Nederland, dat zich ook in andere kerkgenootschappen heeft verzameld.
Een deel van de conservatieve kerken kwam vandaag bijeen in Veenendaal om te beslissen of ze, los van de algemene vergaderstructuur, een eigen vergaderstructuur willen optuigen. In kerkelijke termen wordt dat ook wel een synode genoemd.
“Op het moment dat je je zo opnieuw organiseert, is er feitelijk sprake van een kerkscheuring”, zegt Arnold Huijgen. Hij is Theoloog des Vaderlands en daarnaast ook predikant binnen de CGK. “Van voorgaande kerkscheuringen weten we dat zo’n scheuring dwars door gezinnen en huwelijken heen kan lopen.”
Volgens Huijgen kan de kerkscheuring juist in die middengroep frictie opleveren. “Dat zijn vaak kleine gemeenten, zij moeten na een afscheiding besluiten bij welke variant ze zich aansluiten. Als om die reden een aantal kerkleden vertrekt, kunnen de kerken op termijn bijvoorbeeld het kerkgebouw of de predikant niet meer betalen.”
Lang stond de CGK juist bekend als een heel saamhorig kerkgenootschap, zegt Huijgen. “Deze scheuring is historisch gezien wel heel bijzonder. De CGK is sinds de oprichting in de 19e eeuw nog nooit gescheurd en stond altijd bekend om zijn vriendelijke cultuur”, zegt hij. “Andere genootschappen keken vaak met veel bewondering naar de CGK.”
Volgens Huijgen is die cultuurverandering wel logisch. “Er zijn een hoop zij-instromers in de kerk gekomen, mensen die overstapten vanuit andere kerkgenootschappen. Die zij-instromers lijken uniformiteit belangrijker te vinden dan samen blijven.”
De politie heeft een 19-jarige man aangehouden voor het mishandelen van een 30-jarige man in de binnenstad van Haarlem. De verdachte heeft zichzelf op het politiebureau gemeld nadat de politie gisteren beelden had vrijgegeven.
In de nacht van donderdag 31 juli op 1 augustus werd de dertiger zwaar mishandeld in de Smedestraat. Die nacht raakte hij samen met een vriend in gesprek met twee mannen.
De politie zegt dat toen de geaardheid van het slachtoffer ter sprake kwam, hij door één persoon werd mishandeld. De man werd met botbreuken in zijn gezicht opgenomen in het ziekenhuis. Hoe het nu met het slachtoffer gaat is niet bekend.
Eerder zei het slachtoffer tegen Haarlems Dagblad dat hij aangifte zou gaan doen. “Ik had nooit verwacht dat dit hier in Nederland kon gebeuren. In mijn geboorteland Uganda wel”, zegt hij. “Ik moest vluchten vanwege mijn seksualiteit. Want daar zijn anti-lhbti-wetten.”
Burgemeester Jos Wienen van Haarlem zei vorige week in een verklaring geschokt te zijn door de mishandeling. Volgens hem staat het geweld niet op zichzelf. “De acceptatie van minderheidsgroepen staat onder druk, ook in Haarlem”, zei Wienen.
De Nederlandse ambassade in Senegal heeft vrijdag een lhbtqia+-bijeenkomst afgeblazen. Reden daarvoor zijn de strenge anti-homowetten die in het West-Afrikaanse land gelden. De Senegalese regering dreigde met maatregelen.
De bedoeling was dat de ambassade in hoofdstad Dakar samen met de Verenigde Naties een evenement zou organiseren dat in het teken stond van de lhbtqia+-gemeenschap. In het VN-mensenrechtenkantoor in Dakar zou een film worden vertoond, waarna een gesprek over het thema met verschillende organisaties zou volgen.
Maar het Senegalese ministerie van Buitenlandse Zaken zei in een verklaring op X dat zo’n evenement in strijd zou zijn met wetgeving in het land. De Senegalese regering zegt “elke vorm van propaganda of promotie van de lhbtqia+-gemeenschap” niet te accepteren. Dat heeft het ministerie ook aan de Nederlandse regering laten weten.
In de verklaring dreigt Senegal met het nemen van maatregelen tegen organisatoren van het evenement. In het land geldt zeer strenge antihomowetgeving. Overtreders daarvan kunnen maximaal vijf jaar cel en boetes krijgen.
Later op de dag zei het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken tegen persbureau Reuters dat het evenement was afgeblazen. Het ministerie benadrukt dat Nederland “staat voor mensenrechten en gelijke behandeling”, maar “om verschillende redenen” toch tot annulering van het evenement had besloten.
Nemanja Matic en Ahmed Hassan zijn voor twee duels geschorst voor het verhullen van een regenboogvlag op hun shirt tijdens de laatste speelronde van de Ligue 1. Het logo maakte deel uit van een campagne tegen homofobie.
Alle spelers in de Ligue 1 droegen op 17 mei, op de internationale dag tegen homofobie, een shirt met een speciaal logo. Op de mouw was onder meer de regenboogvlag te zien.
Matic (Olympique Lyonnais) en Hassan (Le Havre) hadden de vlag bedekt met tape. De LFP, de organisator van de Ligue 1, was niet gediend van de actie van de Serviër en de Egyptenaar.
De spelers zijn voor vier wedstrijden geschorst, waarvan twee duels voorwaardelijk. Het duo is daarnaast akkoord gegaan om deel te nemen aan een bewustmakingscampagne om homofobie in het voetbal te bestrijden.
RC Lens-aanvoerder Jonathan Gradit heeft een wedstrijd schorsing gekregen omdat hij op de laatste speeldag in de spelerstunnel een speler van AS Monaco voor “flikker” had uitgescholden.
Nantes-aanvaller Mostafa Mohamed weigerde net als vorig jaar om aan de campagne mee te doen. De Egyptenaar liet via sociale media weten dat hij uit “persoonlijke overwegingen” de laatste wedstrijd van het seizoen zou overslaan.
In 1995 vond een tragische gebeurtenis plaats die het genre van de Amerikaanse talkshows voorgoed zou veranderen. Het draaide om een aflevering van The Jenny Jones Show, een populaire, sensationele talkshow waarin mensen verrast werden door bekentenissen van verliefdheid, familiegeheimen of conflicten. In maart van dat jaar werd een onuitgezonden aflevering opgenomen met als thema: “Secret Crushes Revealed”.
Scott Amedure, een 32-jarige homoseksuele man, kwam in de show om zijn heimelijke verliefdheid op zijn kennis Jonathan Schmitz te onthullen. Schmitz, die heteroseksueel was, leek tijdens de opname ontspannen te reageren — maar drie dagen later, na de uitzending te hebben vernomen, kocht hij een geweer, ging naar Scott’s huis en schoot hem dood.
Het incident leidde tot een mediastorm en een nationaal debat over de ethiek van tabloid-televisie. Veel mensen vroegen zich af of de show Schmitz opzettelijk had vernederd of onder druk had gezet voor kijkcijfers. Schmitz werd uiteindelijk veroordeeld voor doodslag en kreeg 25 tot 50 jaar gevangenisstraf. Hij werd in 2017 vervroegd vrijgelaten.
Scott Amedure’s familie spande een rechtszaak aan tegen de makers van de show en kreeg aanvankelijk $25 miljoen toegewezen, maar die uitspraak werd later vernietigd in hoger beroep. De aflevering werd nooit uitgezonden, maar fragmenten werden later getoond in documentaires.
Deze zaak wordt nog altijd gezien als een keerpunt in de publieke discussie over hoe ver televisie mag gaan — en wie er verantwoordelijk is als reality verregaande gevolgen heeft.
Imaan Booster 