“Het is maar een potje voetbal, we moeten sport en politiek niet met elkaar vermengen”, zei bondscoach Scaloni voorafgaand aan het duel met aartsrivaal Engeland. Scaloni wilde vooral geen olie op het vuur gooien in een rivaliteit die bol staat van politiek en nationale trauma’s.

Na afloop liepen zijn spelers echter met een spandoek op het veld met de boodschap: Las Malvinas son Argentinas (De Falklandeilanden zijn Argentijns, red.). Het laat zien dat het nationale trauma van de Falklandoorlog nog altijd niet verwerkt is.

Het conflict om de Falklandeilanden heeft zijn wortels in de negentiende eeuw. Na de Argentijnse onafhankelijkheid van Spanje in 1816 werden al gauw de Britten dominant in Zuid-Amerika. In 1833 namen de Britten bezit van de Falklandeilanden, strategisch gelegen op zo’n 460 kilometer van de Argentijnse kust en de toegangspoort tot Antarctica, en hebben het nog altijd in bezit.

“De Engelsen gedroegen zich als de nieuwe koloniale overheersers”, vertelt Michiel Baud, emeritus hoogleraar Latijns-Amerikaanse Studies aan de Universiteit van Amsterdam. “Hier ligt de voedingsbodem voor het conflict.”

Volgens Julia Rosemberg, historicus en onderzoeker aan de Universiteit van Buenos Aires, markeert de strijd om soevereiniteit de Argentijnse ontstaansgeschiedenis. “De Malvinas-kwestie werd zo een vormend onderdeel van de Argentijnse natie.”

De claim op de eilanden is nog altijd een van de pijlers van de Argentijnse buitenlandpolitiek. Tijdens een Algemene Vergadering van de Verenigde Naties veroordeelt een Argentijnse president traditiegetrouw “het koloniale gezag” van de Britten, en herhaalt ook de soevereiniteitsclaim op de eilanden.

De twist om de eilanden sluimerde lange tijd vooral op de achtergrond. Ook in het voetbal speelde de kwestie geen rol. De voetbalrivaliteit was vooral sportief van aard.

Dit veranderde in 1982 door de Falklandoorlog. De Argentijnse junta had in 1982 door een economische crisis, aanhoudende onderdrukking en mensenrechtenschendingen de steun van het volk verloren. Om het Argentijnse volk weer achter zich te krijgen wakkerde generaal Leopoldo Galtieri de nationalistische sentimenten rond de Malvinas weer aan en opperde de eilanden op de Britten te veroveren.

Dat werkte, het zorgde voor een enorme opleving van vaderlandsliefde in het Zuid-Amerikaanse land. “Zelfs politieke gevangenen gaven zich vrijwillig op om te gaan vechten op de eilanden”, vertelt emeritus hoogleraar Baud. “Dat laat zien hoe diep het anti-Britse sentiment zat.”

Op 2 april 1982 viel het Argentijnse leger de eilandgroep binnen. De Britten zagen de actie niet aankomen en werden overrompeld. Binnen Argentinië heerste een jubelstemming: de “piraten” waren verdreven.

Uiteindelijk draaide de oorlog uit op een fiasco voor de Argentijnen. De toenmalige Britse premier Thatcher verkeerde in 1982 ook in politieke problemen en greep de inval van de Argentijnen aan om daadkracht te tonen.

Het superieure Britse leger wist binnen enkele weken de Argentijnse strijdkrachten van de eilanden te verdrijven. In een korte oorlog vielen in totaal meer dan 600 doden aan Argentijnse zijde, met name doordat het oorlogsschip General Belgrano werd getorpedeerd en 323 bemanningsleden omkwamen. Een nationaal trauma was geboren.

Het verlies tegen de Britten luidde het definitieve einde in van de Argentijnse dictatuur maar de nationalistische sentimenten bleven. “Veel Argentijnen zagen, en zien, de Britten nog altijd als koloniale overheersers op Argentijns grondgebied”, vertelt onderzoeker Rosemberg. De Falklandoorlog werd zo een onverwerkt nationaal trauma.

Toen het Argentijnse elftal vier jaar na de oorlog de Engelsen trof in de kwartfinale van het WK in 1986, had de voetbalrivaliteit een politieke lading gekregen. De overwinning, door twee goals van Maradona, betekende veel voor Argentinië. “Het was een vereffening van de rekening op het voetbalveld”, legt Rosemberg uit.

Overal in het Argentijnse straatbeeld zie je tegenwoordig verwijzingen naar de Falklandoorlog: langs de snelweg staan grote borden en iedere stad heeft gedenkpunten. Bedrijven, voetbalstadions, wijken en buurthuizen dragen de naam van de eilanden en op de lijnbussen in hoofdstad Buenos Aires zit een blauwe sticker op de deur: Las Malvinas son Argentinas.

Het toont dat de kwestie leeft in Argentinië, aldus Rosemberg. En dit komt ook naar buiten in het voetbal, weet zij. “Het voetbal is in Argentinië meer dan een sport. Het is de plek waar alle lagen van de samenleving samenkomen en maatschappelijke thema’s worden uitgesproken. In dat licht moet je de actie van de Argentijnse spelers zien, het is een uiting van een breed gedragen sentiment.”

Bron: https://nos.nl/artikel/2623267-waarom-het-trauma-van-de-falklandoorlog-opspeelt-bij-het-argentijnse-voetbal

De Falklandoorlog (1982) in 25 chronologische stappen:

• 19 maart: Argentijnse schroothandelaars landen op South Georgia en hijsen illegaal de Argentijnse vlag, wat de spanningen direct op scherp zet.
• 2 april: Argentijnse elitetroepen vallen de Falklandeilanden binnen tijdens Operación Rosario en dwingen de Britse gouverneur na korte strijd tot overgave.
• 3 april: Argentijnse troepen bezetten ook het nabijgelegen eiland South Georgia na felle gevechten met de aanwezige Royal Marines.
• 3 april: De VN-Veiligheidsraad neemt Resolutie 502 aan, die de onmiddellijke terugtrekking van alle Argentijnse troepen eist.
• 5 april: De Britse regering onder Margaret Thatcher stuurt een enorme militaire vloot (Task Force) richting de Zuid-Atlantische Oceaan.
• 12 april: Groot-Brittannië stelt een maritieme uitsluitingszone in van 200 zeemijl rondom de Falklandeilanden.
• 25 april: Britse commando’s heroveren South Georgia tijdens Operation Paraquet en schakelen de Argentijnse onderzeeboot Santa Fe uit.
• 30 april: De VS beëindigt de diplomatieke bemiddeling en spreekt openlijk haar logistieke en militaire steun uit voor Groot-Brittannië.
• 1 mei: Britse Vulcan-bommenwerpers voeren de eerste Black Buck-aanval uit op de landingsbaan van de hoofdstad Stanley.
• 2 mei: De Britse nucleaire onderzeeër HMS Conqueror torpedeert en doet de Argentijnse kruiser ARA General Belgrano zinken (323 doden).
• 4 mei: Een Argentijnse Super Étendard-jager raakt de Britse torpedobootjager HMS Sheffield met een Exocet-raket, het schip zinkt later.
• 14 mei: Britse SAS-commando’s voeren een succesvolle nachtelijke aanval uit op het Argentijnse vliegveld op Pebble Island en vernietigen 11 vliegtuigen.
• 21 mei: Britse troepen landen zonder directe grondweerstand bij San Carlos Water aan de westkant van Oost-Falkland (Operation Sutton).
• 21-25 mei: Argentijnse gevechtsvliegtuigen vallen de landingsbaai intensief aan en brengen de Britse schepen HMS Ardent, HMS Antelope en HMS Coventry tot zinken.
• 25 mei: Het Britse vrachtschip Atlantic Conveyor wordt dodelijk getroffen door een Exocet-raket, waardoor vitale transporthelikopters verloren gaan.
• 28-29 mei: Britse parachutisten winnen de bloedige, eerste grote grondstrijd tijdens de Slag om Goose Green en Darwin.
• 31 mei: Britse troepen beginnen aan een loodzware mars te voet door het drassige veengebied richting de bergen rondom Stanley.
• 8 juni: Argentijnse bommenwerpers vallen de Britse landingsschepen RFA Sir Galahad en RFA Sir Tristram aan bij Bluff Cove (56 Britse doden).
• 11-12 juni: De Britten starten een gecoördineerde nachtelijke aanval op de buitenste verdedigingslinie van Stanley (Mount Longdon, Two Sisters en Mount Harriet).
• 13 juni: Britse eenheden veroveren de binnenste bergketens (Mount Tumbledown en Wireless Ridge) na hevige man-tegen-man-gevechten.
• 14 juni: De omsingelde Argentijnse troepen in Stanley hebben gebrek aan munitie en moraal; de Argentijnse generaal Mario Menéndez capituleert.
• 14 juni: Britse troepen trekken officieel Stanley binnen en herstellen het Britse bestuur.
• 17 juni: De Argentijnse dictator en president, generaal Leopoldo Galtieri, treedt gedwongen af na massale protesten in Buenos Aires.
• 20 juni: De Britten heroveren zonder verzet een kleine Argentijnse post op de Zuidelijke Sandwicheilanden, waarmee de vijandelijkheden definitief stoppen.
• Slagsaldo: De oorlog duurde exact 74 dagen en kostte het leven aan 649 Argentijnse militairen, 255 Britse militairen en 3 burgers.

Toen nazi-Duitsland op 22 juni 1941 onder de codenaam Operatie Barbarossa de Sovjet-Unie binnenviel, lag Wit-Rusland (Belarus) direct in de frontlinie. Binnen enkele weken werd het complete land overlopen en bezet. Wat volgde was een drie jaar durende terreur die Wit-Rusland zou veranderen in een van de dodelijkste plekken op aarde.

Hoewel de gruwelen aan het westelijk front in onze geschiedenisboekjes vaak de meeste aandacht krijgen, voltrok zich in het oosten een catastrofe van onvoorstelbare omvang.

Vóór de Duitse inval was Wit-Rusland de thuisbasis van een van de meest levendige en historische Joodse gemeenschappen van Europa. Ruim 800.000 Joden woonden verspreid over het land, met grote concentraties in steden als Minsk en Brest.

De nazi’s begonnen direct na de verovering met de totale uitroeiing van deze groep. Speciale SS-moordcommando’s (Einsatzgruppen) trokken van dorp naar dorp. Zij dwongen Joodse inwoners om hun eigen massagraven te graven in de bossen, waarna ze ter plekke werden geëxecuteerd.

In de grotere steden werden overvolle ghetto’s opgericht. Het Ghetto van Minsk werd bovendien het eindstation voor tienduizenden Joden die vanuit Duitsland, Oostenrijk en Tsjechië werden gedeporteerd. Velen van hen vonden de dood in het nabijgelegen vernietigingskamp Maly Trostenets.

Aan het einde van de bezetting in 1944 was ruim 90% van de Wit-Russische Joden vermoord – een verlies van ongeveer 800.000 levens.

De nazi-terreur richtte zich echter niet alleen op de Joodse bevolking. De Duitse bezetter beschouwde de Slavische bevolking als Untermenschen en paste een meedogenloze tactiek van de ‘verschroeide aarde’ toe.

Wit-Rusland kende een van de hardnekkigste verzetsbewegingen (de partizanen) van Europa. Als wraak voor hun acties voerden de nazi’s brute vergeldingsacties uit op de burgerbevolking.

Meer dan 5.000 Wit-Russische dorpen werden door de nazi’s geplunderd en platgebrand. In zeker 628 van deze dorpen – waarvan Chatyn het bekendste symbool werd – dreef de SS de volledige bevolking (inclusief vrouwen en kinderen) bijeen in schuren om ze levend te verbranden.

Naast deze bloedbaden stierven honderdduizenden niet-Joodse burgers door geplande hongersnood, brute dwangarbeid en de verschrikkingen aan het front. In totaal kwamen er ruim 1,2 miljoen niet-Joodse Wit-Russen om het leven.

Toen het Rode Leger in de zomer van 1944 Wit-Rusland bevrijdde, trof het een volledig verwoest land aan. Grote steden lagen in puin en duizenden dorpen waren van de kaart geveegd.

De menselijke tol was nauwelijks te bevatten: Wit-Rusland verloor tijdens de Tweede Wereldoorlog tussen de 25% en 33% van zijn totale bevolking. Het land had decennia nodig om deze demografische klap te boven te komen.

De Holocaust en de nazi-bezetting lieten een diep, blijvend litteken achter in de Wit-Russische geschiedenis dat tot op de dag van vandaag voelbaar is.

Polen gaat in Warschau een monument oprichten voor de slachtoffers van bloedbaden die Oekraïense nationalisten in de Tweede Wereldoorlog aanrichtten. Het wordt een herdenkingsmuur waarop de namen van alle geïdentificeerde slachtoffers komen te staan. Ook komt er een eeuwige vlam.

Het is vandaag 83 jaar geleden dat ultranationalistische leden van het Oekraïense Opstandelingenleger (UPA) Poolse burgers aanvielen. Mannen, vrouwen en kinderen werden op gruwelijke wijze vermoord in Wolynië, in het huidige noordwesten van Oekraïne. Schattingen over het aantal slachtoffers lopen uiteen van 50.000 tot 100.000.

De Poolse premier Tusk maakte de komst van het monument bekend in een video op sociale media. Hij noemde de moordpartijen “een genocide gepleegd door Oekraïense nationalisten tegen Polen en Poolse burgers van andere nationaliteiten”.

Tusk sprak van een “gezamenlijke plicht jegens hun families, de Poolse natie en de Poolse staat om hen te herdenken.” Ook waarschuwde de premier dat de geschiedenis niet mag worden gebruikt om nieuwe vijandigheid aan te wakkeren.

De daders van toen worden in Oekraïne door sommigen nog altijd als helden vereerd, omdat het UPA later ook vocht tegen de Sovjet-Unie voor een onafhankelijke Oekraïense staat. Die verheerlijking is een pijnpunt in de relatie tussen buurlanden Polen en Oekraïne, die sinds de Russische invasie van Oekraïne in 2022 wel sterk is verbeterd.

De Poolse president Nawrocki, normaal gesproken een politieke tegenstander van Tusk, had vandaag eenzelfde boodschap als de premier. Bij een herdenking bij de Oekraïense grens zei hij dat de slachtoffers niet mogen worden vergeten. Volgens hem is het feit dat het UPA later tegen de Sovjet-Unie vocht geen verontschuldiging voor de moorden op Poolse burgers.

De diplomatieke spanningen liepen vorige maand verder op nadat de Oekraïense president Zelensky een legereenheid de eretitel ‘Helden van het UPA’ gaf. Nawrocki trok daarop de hoogste Poolse staatsonderscheiding in van Zelensky, die hij in 2023 kreeg voor zijn “uitzonderlijke verdiensten bij het verdiepen van de vriendschappelijke en alomvattende betrekkingen tussen Polen en Oekraïne”.

Zelensky en drie andere hoge Oekraïense functionarissen gaven daarop hun Poolse onderscheidingen terug.

Bron: https://nos.nl/artikel/2622657-polen-komt-met-monument-voor-slachtoffers-van-oekraiense-massamoorden

“En met degenen die zeggen: ‘Wij zijn christenen’, sloten Wij een verbond. Maar zij vergaten een deel van wat hun was voorgehouden. Daarom deden Wij vijandschap en haat onder hen ontstaan tot de Dag der Opstanding…”
(Koran 5:14)

De aanschaf van het Paschinger Schlössl door Porsche had eerder al een gevoelige snaar geraakt, aangezien de villa ooit was bewoond door de Joodse schrijver Stefan Zweig. Hij werd in 1934 verdreven door het fascistische Oostenrijkse regime.

Wolfgang Porsche is de kleinzoon van Porsche en Volkswagen-oprichter Ferdinand Porsche. Hij was lid van de Nazipartij en leverde een belangrijke bijdrage aan de Duitse oorlogsmachine.

Bron: https://www.nu.nl/buitenland/6400830/porsche-nazaat-zet-oostenrijkse-villa-te-koop-na-kritiek-op-geplande-privetunnel.html

The infamous butcher known as Magellan, the Crusader explorer, on his way to India in 1502 AD, stopped a ship carrying pilgrims with 700 Muslims on board heading to Mecca in the Gulf of Oman, and burned them alive on it!!!!

And he demolished nearly 300 mosques in one of his Crusader campaigns against Muslim East Africa.

When his fleet arrived in Mozambique, he said:

“Now we have encircled the Muslims, and all that’s left is to tighten the noose around their necks.”

He encountered a ship returning with pilgrims from Mecca and looted all its goods, then crammed all the passengers—totaling 380—inside the ship and set it ablaze.

Magellan reached the Indian city of Calicut and destroyed it with his cannons.

A spectacle was staged with prisoners of war after their hands, noses, and ears were severed, their teeth broken, and they were tied inside a ship, which was then burned.

In our schools, they taught us that Magellan was an explorer!!

But they never told us he was a criminal Crusader butcher filled with hatred for Islam and Muslims.

(Magellan) was killed at the hands of a man named Lapu-Lapu, a Filipino Muslim hero, after he learned of what he had done to Muslims, and he was not killed by savage tribes as they claim.

And the Filipinos still regard Lapu-Lapu as a national hero.

Unfortunately, a falsified history written by the enemies of Islam, forcing Muslims to read it through the lens of the Western Crusaders!!!!!!!

In the image, the hero “Lapu-Lapu,” the Muslim who killed Magellan, on the cover of the Filipino passport.

Source:
Book: Glimpses from the Light

From the Page of Islamic History.

Bron: https://x.com/inpic0/status/2062248094276763897

Deense onderzoekers zijn erin geslaagd kleitabletten van duizenden jaren oud uit het Midden-Oosten te vertalen. Daartussen zaten niet alleen bureaucratische teksten en magische bezweringen, maar ook een rekening voor bier.

Ongeveer 5.200 jaar geleden begonnen mensen uit oude culturen in Irak en Syrië tekens in kleitabletten te kerven. Dit nieuwe systeem maakte het mogelijk om steden met complexe bestuurlijke systemen te ontwikkelen.

Bron: https://www.nu.nl/wetenschap/6393808/4000-jaar-oud-bierbonnetje-gevonden-op-kleitablet-uit-mesopotamie.html

Na de verwoestende Kantō-aardbeving van 1 september 1923, die Tokio en Yokohama in puin legde, voltrok zich naast de natuurramp een menselijke tragedie. In de chaos deden geruchten de ronde dat Koreaanse en Chinese migranten branden zouden stichten, water zouden vergiftigen en in opstand kwamen.

Deze geruchten waren vals, maar werden actief verspreid en nauwelijks tegengesproken. Gewapende burgerwachten, soms met stilzwijgende steun van politie en leger, begonnen op grote schaal Koreanen en Chinezen op te jagen en te vermoorden.

Schattingen lopen uiteen, maar duizenden mensen kwamen om het leven. Taaltests en uiterlijke kenmerken bepaalden vaak wie werd gespaard en wie niet. Decennialang bleef dit geweld onderbelicht in Japan. Pas recent groeit de erkenning dat de aardbeving niet alleen een natuurramp was, maar ook een katalysator voor raciaal geweld en staatsfalen.

Het zionisme is het streven naar een onafhankelijke Joodse staat. De politieke stroming ontstond zo’n 130 jaar geleden, maar was lange tijd niet populair onder joodse mensen. Velen geloofden dat pas na de komst van de Messias een Joodse staat kon ontstaan.

Maar vooral na de Holocaust groeide de steun voor een eigen Joodse staat. Voor Joden was Israël een veilig thuis. En nog steeds, waardoor het zionisme populair is. Ook buiten Israël. De ideologie is omstreden, omdat een deel van de zionisten niet gelooft in de tweestatenoplossing en alle Palestijnen het liefst wil verdrijven.

Voor de stichting van Israël woonden er echter al veel Palestijnen. Voor hen was de stichting van de Israëlische staat in 1948 een catastrofe: door de zogenoemde Nakba (ramp) die bij de stichting van Israël volgde, werden duizenden Palestijnen gedood. Honderdduizenden Palestijnen sloegen op de vlucht voor geweld van Joodse milities.

Nog steeds worden veel Palestijnen in de Westelijke Jordaanoever gedwongen om hun huizen te verlaten en plaats te maken voor Joodse kolonisten. Er zijn inmiddels honderden nederzettingen die door de internationale gemeenschap als illegaal worden gezien. De Israëlische regering keurt in rap tempo nieuwe nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever aan de Joodse kolonisten toe. Niet alle Israëliërs en Joden staan hier achter. Tegenstanders van de politieke stroming wijzen daarom op het verschil tussen het Jodendom en het zionisme.

Bron: https://www.rtl.nl/nieuws/binnenland/artikel/5528522/bob-vylan-bedankt-poppodium-doornroosje-voor-doorgaan-optreden

Your Christian c.q. anti-Islamic bias stands in the way of seeing the truth, because there were whole Crusades against non-Muslims which you never mention out of ignorance or because it doesn’t fit your anti-Islamic narrative:

The Albigensian Crusade (1209–1229)

The Northern (or Baltic) Crusades (12th–14th centuries)

The Wendish Crusade (1147)

The Crusade against the Bosnian Church (13th–15th centuries)

The Hussite Crusades (1419–1434)

The Aragonese Crusade (1284–1285)

The Fourth Crusade (1202–1204) Originally meant for the Holy Land, but it ended up sacking Constantinople and targeting fellow Christians in the Byzantine Empire.

The Crusade against Markward of Anweiler (1199)

Just to name a few.

In een opmerkelijke outtake uit de jaren ’60 zien we voormalig Amerikaans president Harry S. Truman spreken over de oprichting van de staat Israël. De beelden maken deel uit van de Screen Gems Collection, materiaal dat werd opgenomen voor de televisieserie “Decision: The Conflicts of Harry S. Truman” (1964–1965), maar uiteindelijk niet werd uitgezonden.

Voor een kaart van het Midden-Oosten bespreekt Truman de spanningen die ontstonden toen Israël in 1948 werd gesticht op grondgebied dat bewoond werd door Palestijnen. Hij zegt met zichtbare bezorgdheid: “Je kunt niet zomaar vijf of zes miljoen mensen uit een land verplaatsen en dat land opnieuw bevolken met nog eens vijf of zes miljoen mensen, en verwachten dat beide groepen tevreden zijn.”

Truman benadrukt in de opname ook dat zo’n proces geleidelijk had moeten verlopen – niet plotseling of in één keer. Volgens hem zou een geleidelijke aanpak, in plaats van onmiddellijke en grootschalige hervestiging, minder verzet hebben opgeroepen.

Deze zeldzame beelden tonen een president die, ondanks zijn historische beslissing om Israël als eerste land ter wereld te erkennen, niet blind was voor de gevolgen ervan. Het fragment werpt een uniek en kritisch licht op de morele en praktische dilemma’s die de VS destijds al onderkenden.