Veel moslims trokken gisteren plichtsgetrouw naar het stemhokje, in de overtuiging dat hun stem een daad van loyaliteit was aan de Ummah. Wie zich van stemmen onthield, was onverantwoord en zou zich niet bekommeren om de maatschappelijke situatie van de moslims.
Vervolgens keren diezelfde moslim weer terug naar hun dagelijkse routine. De komende vier jaar kunnen ze weer met de armen over elkaar blijven zitten, denkende dat hun maatschappelijke plicht ten aanzien van het verdedigen van moslimrechten is voldaan.
Als de oproep tot stemmen werkelijk was ingegeven door een oprecht verlangen om moslimrechten te verdedigen, dan hadden de predikanten van de stembus ook zichtbaar moeten zijn in andere vormen van maatschappelijke betrokkenheid.
Ze zouden dan het voortouw moeten nemen in het opzetten van een krachtige burgerbeweging die structureel druk uitoefent op beleidsmakers. Ze zouden denktanks moeten oprichten die anti-islam wetgeving nauwlettend volgt en daar rapporten over moeten publiceren. Ze zouden protestmarsen moeten organiseren naar het Binnenhof wanneer anti-islam wetten worden aangenomen, zoals het niqaabverbod. Ze zouden jongeren moeten trainen in activisme, mediawijsheid en belangenverdediging, enzovoort…
Want wie werkelijk begrijpt hoe minderheidsgroepen in Nederland hun rechten hebben bevochten, die weet dat eens in de vier jaar stemmen op een splinterpartij geen enkel gewicht in de schaal zal leggen. Geen enkele emancipatie is ooit voortgekomen uit braaf zitting nemen in een parlement, waar de spreektijd van kleine partijen soms letterlijk enkele seconden bedraagt.
De vrouwenbeweging dwong haar rechten af door maatschappelijke strijd. De arbeidersbeweging bouwde aan zijn invloed door acties en stakingen. De milieubeweging wist door (hele harde) acties hun zorgen op de politieke agenda te krijgen.
Pas nadat deze bewegingen via actie en maatschappelijke druk brede erkenning hadden afgedwongen van hun rechten, kreeg hun stem een plek in het parlement, hetzij via partijen die daar specifiek voor waren opgericht, hetzij doordat hun idealen werden overgenomen door een bredere politieke stroming.
Voor moslims is die fase nog lang niet bereikt. Want zonder actiebereidheid en maatschappelijke druk, zal er ook geen politieke vertegenwoordiging ontstaan die daadwerkelijk serieus genomen zal worden.
De maatschappelijke betrokkenheid van veel moslims eindigt echter bij de stembus. Lekker veilig, in twee minuutjes gepiept, en met een voldaan gevoel weer naar huis. Wie zit er nou te wachten op echt actievoeren, waarbij je mogelijk met naam en toenaam in de krant zal verschijnen als oproerkraaier, je baan verliest en je carrière in duigen valt. Kom op zeg..
Abou Hafs
Imaan Booster 