Nieuwe details zijn naar buiten gekomen over de dood van influencer Sara Gilson. Uit geluidsopnamen van de alarmcentrale blijkt dat een 911-centralist Gilson hoorde gillen en huilen vlak voordat de politie haar woning bereikte.

Volgens de opname, die door verschillende media is ingezien, werd op de avond van 23 juli een noodoproep ontvangen vanuit Gilsons woning in Owasso, Oklahoma. Tijdens de oproep hoorde de centralist een vrouw op de achtergrond schreeuwen en huilen, gevolgd door een harde knal. Kort daarna trof de politie Gilson en haar van haar vervreemde echtgenoot, Jeremiah “Shawn” Duffey, dood aan met schotwonden.

De autoriteiten gaan uit van een moord-zelfmoord: Duffey zou eerst Gilson hebben doodgeschoten en daarna zichzelf van het leven hebben beroofd.

De zaak kreeg extra aandacht omdat Gilson haar echtgenoot kort daarvoor op sociale media had beschuldigd van pedofilie. Daarnaast had zij meerdere beschermingsbevelen tegen hem aangevraagd vanwege bedreigingen en zorgen om haar veiligheid. Ook de moeder van een 15-jarig meisje had een beschermingsbevel aangevraagd, waarin zij Duffey beschuldigde van ongepast seksueel gedrag tegenover haar dochter. Volgens gerechtelijke documenten mocht hij niet meer in de buurt van Gilson of haar woning komen.

De vrijgegeven 911-opname geeft een indringend beeld van de laatste momenten vóór het incident en maakt duidelijk hoe snel de situatie escaleerde. Het onderzoek naar de zaak is inmiddels afgerond als een vermoedelijke moord-zelfmoord.

Bron: https://economictimes.indiatimes.com/us/news/influencer-sara-gilson-was-screaming-and-crying-before-husband-jeremiah-shawn-duffey-killed-her-911-dispatch-audio-reveals-shocking-details/articleshow/132638653.cms

De 22-jarige Shelley uit Ede heeft net gegeten als ze in 2020 met 51 messteken wordt gedood door haar vriend. Zondag is het vijf jaar geleden dat Tonnie E. is veroordeeld tot tien jaar cel en tbs voor doodslag. Moeder Mariët: “Ik bleef Shelley maar bellen.”
Thuis bij Mariët is Shelley nog altijd voelbaar. Er hangen schilderijen met diamanten van haar dochter aan de muur, in de kast staat Shelleys urn.

“Ze had een groot hart en een zwak voor dieren”, vertelt moeder Mariët trots. Als tiener was Shelley sociaal en nodigde ze vaak mensen uit.

“Toch was ze niet altijd de makkelijkste, hoor”, herinnert Mariët zich. “Ze had haar buien. Maar sloot ze je in haar hart, dan zat je daar ook.”

In december 2019 hebben Shelley en Tonnie E. voor het eerst contact. Hij stuurt haar een Facebook-bericht om samen te gaan roken. Als Mariët in januari onverwachts bij Shelley langsgaat, ontmoet ze hem. “Hij kwam beleefd over, timide. Heel normaal eigenlijk.”

De twee krijgen een relatie. Mariët is geen fan, maar accepteert Shelleys keuze. “In mijn beleving walste ze over hem heen.” Ze merkt dat Shelley steeds vaker thuisblijft. “Als ik daarover begon, zei ze geen behoefte te hebben om nog vaak uit te gaan.” Ook spreekt ze vrienden minder.

Mariët en haar vriend Marco merken dat E. niet altijd aardig is tegen Shelley. “Shelley vroeg eens spontaan of ik mee wilde eten. Hij werd, waar ik bij was, woest dat ze dat voorstelde.” Ook gooide hij expres pizza’s weg die ze nog wilde eten. Of at haar lievelingsijs voor haar neus op.” Toch denkt Mariët nog niet aan actie ondernemen. “Ze beet ook van zich af.”

Op dinsdagmiddag 23 juni 2020 bellen Marriët en haar dochter kort. In de avond stuurt Shelley: “Ik hou van je”, met smileys. Het laatste bericht van haar dochter is een foto van post die nog opgehaald moet worden.

Shelley heeft een werkdag in de thuiszorg achter de rug en eet ’s avonds met E. De twee krijgen vermoedelijk ruzie. Shelley loopt richting de bergruimte en E. loopt achter haar aan. Hij pakt haar vast en smijt haar hoofd zes keer tegen een betonnen muur. Ze loopt dan al hersenletsel op, zal later blijken.

Shelley valt op de grond. E. loopt naar de keuken en pakt een aardappelschilmesje. Daarmee steekt hij haar voor het eerst. Dat mesje breekt af in haar lichaam. Hij haalt een nieuw mesje, dat ook afbreekt. E. loopt naar een kast waar grotere messen staan. Hij pakt een mes, loopt terug en blijft op Shelley insteken, over haar hele lichaam.

E. steekt Shelley 51 keer. Ook wurgt hij haar. Hij wil “zeker weten dat ze dood is”, verklaart E. later in de rechtbank.

Hij sluit de deur van de ruimte en haalt het handvat eraf, wast zich en trekt andere kleren aan. Dan gaat hij op de bank zitten, steekt een sigaret op en gaat gamen. Hij appt een vriend om te komen. E. vertelt hem dat Shelley niet meer leeft. De vriend belt zijn broer, die bij aankomst het noodnummer belt.

Mariët ligt die avond in bed als rond 21.15 uur haar vriend Marco gillend naar boven komt. “Er is iets aan de hand bij Shelley.” Ze stappen in de auto en rijden naar haar huis. “Ik bleef Shelley maar bellen en appen”, herinnert Mariët zich.

Op dat moment circuleert op Facebook een foto van Shelleys woning met als bijschrift dat daar een dode vrouw is gevonden. “Ik herkende het rode hart voor haar raam.”

Bij aankomst zien ze veel zwaailichten en mensen. Ze worden naar het politiebureau gebracht, waar ze samen met de ouders van E. in de wachtruimte worden gezet. “We hadden toen nog geen idee wat er was gebeurd.”

Dan komt een politieman vragen of Mariët de tatoeage op een foto herkent. Dat blijkt Shelleys tatoeage. “Dan klapt je wereld in elkaar.”

De dagen erna zijn een rollercoaster. “Je moet een crematie regelen die je niet wil regelen.” Als ze Shelley voor het eerst ziet, schrikt ze. Haar hele lichaam zit onder verband.

“De wonden in haar gezicht hebben ze netjes geprobeerd te maken. Maar haar neus stond scheef en je zag een voetafdruk op haar gezicht. Dat krijg ik nooit meer van mijn netvlies.”

Na een paar dagen wordt het appartement vrijgegeven. “Bij binnenkomst hing een geur van verrot gehakt.” Als ze de deur openen naar de ruimte waar Shelley is gedood, schrikken ze zich kapot. “Alles zat nog onder het bloed. We hebben die ruimte zelf schoongemaakt.” Hier zijn later nog Kamervragen over gesteld: hoe kan het dat nabestaanden dat soms zelf moeten doen?

“Het gekke is: de zondag voor haar dood hadden we een gesprek over dat we dingen moeten regelen als ik zou overlijden”, vertelt Mariët. Shelley zegt dan uit het niets hoe ze haar eigen begrafenis voor zich ziet.

Ze wil een zwarte kist, gecremeerd worden, witte rozen en het liedje dat bij de uitvaart van prinses Diana gedraaid werd. “Daardoor wist ik precies wat ze wilde.”

Na de crematie gaat Mariët bij Shelleys honden liggen en slaapt ze 24 uur. Ze zit de periode erna op “een hele zwarte wolk”. Mariët: “Je leven wordt compleet overhoop gegooid. Je bent niet meer wie je bent.”

In de rechtszaal vertelt E. dat hij tijdens het doden van Shelley een “waas voor zijn ogen kreeg”. Ze zou hem die avond “zo razend hebben gemaakt, dat hij haar is aangevlogen”. Hij vertelt dat hij de controle over zichzelf verloor en niet meer wist wat hij deed.

Hij krijgt tien jaar cel en tbs voor doodslag. E. wordt niet veroordeeld voor moord, omdat er dan sprake moet zijn van voorbedachten rade. Dat kan niet bewezen worden. Momenteel onderzoekt justitieminister David van Weel of het doden van een partner zwaarder gestraft kan worden bij aanhoudend huiselijk geweld en eerder als moord kan worden beschouwd.

E. betaalt zo’n 55.000 euro schadevergoeding aan Mariët. Die ziet dat als “bloedgeld” en geeft het weg aan goede doelen.

Op het gezicht van Mariët verschijnt een glimlach als ze terugdenkt aan de grappen die ze samen maakten. “Zag ik tassen in de gang en vroeg ik: heb je geshopt? ‘Ja, hierboven, in jouw kast’, antwoordde ze.” Of hoe Shelley haar honden onder de tafel voerde, tot ergernis van Marco, “die dat nu zelf doet”, vertelt Mariët lachend.

Ze valt even stil en vervolgt: “Mijn hart klopt nog, maar de liefde is weg.” Ze gaat door, wetende dat Shelley dat wil. “Dat lukt niet altijd. Ik lach, maar er zit altijd een ondertoon onder.”

Bron: https://www.nu.nl/binnenland/6402482/met-51-messteken-werd-shelley-22-gedood-wilde-zeker-zijn-dat-ze-dood-was.html