Ze was het zonnetje in huis: sociaal werker Annemarie Voortman zag het licht in iedereen. Door kanker, ontdekt tijdens haar zwangerschap, werd de Nieuwegeinse slechts 34 jaar oud.
In Camp Nou, het stadion van FC Barcelona, liep Annemarie na een voetbalwedstrijd de trappen af, toen er een overvaller langs haar heen glipte, haar telefoon ontfutselde en er razendsnel vandoor ging in een mensenmassa. Direct mobiliseerde Annemarie mensen om haar heen, waarna de dader in de kraag werd gevat.
Annemarie wendde zich tot de overvaller. „Moet je even luisteren”, zei ze in vloeiend Spaans. „Jij geeft me je telefoon terug, ik doe geen aangifte bij de politie en ik vergeef je.” De verbaasde overvaller stemde in en nam de benen.
Zo’n actie ging als vanzelf. Ze was niet bang. Vroeger, als meisje in Twente, was ze bescheiden. Haar ouders stimuleerden haar op de verdedigingssport Wushu te gaan. Dat had zelfvertrouwen gegeven en maakte het nog makkelijker zich open te stellen voor anderen.
Ze ging in gesprek en vergaf mensen, zoals de dief in Barcelona. Annemarie zou hem nooit een dief noemen. Ze veroordeelde helemaal niemand. Straatverkopers irritant? Nee, dat vond Annemarie niet. Zomaar aangesproken worden was juist een leuke aanleiding voor contact.
Ook al deed ze onder meer in Wageningen allerlei studies en zou ze ook in de beleidsmatige hoek of in het onderzoek kunnen werken; ze koos vooral voor uitvoerend werk. Ze wilde tussen de mensen in staan. Bij De Tussenvoorziening, waar ze onder meer in daklozenopvang Sleep Inn aan het Jansveld werkte, was ze op haar plek. Collega’s zagen haar als iemand die het verschil maakte. Die lief, warm en betrokken was.
En het thuis goed had met haar man Omar, die ze in het Utrechtse uitgaansleven had leren kennen. Toen hun eerste kind Yelba ter wereld kwam, woonden ze nog in een piepklein appartementje aan de Sint Janshovenstraat. Daarom verhuisde het gezin naar Nieuwegein. Omar en Annemarie hadden het goed samen.
De liefde was oersterk, zagen haar vriendinnen die ook al zo hecht waren. Annemarie kon zichzelf zijn in haar sociale netwerk. Met harde grappen en klungeligheid bij spelletjes. Ze keek uit naar de geboorte van haar tweede kindje, dat Missom zou heten.
De zwangerschap liep helemaal anders dan verwacht. Vermoeidheidsklachten leken logisch. Totdat bleek dat een melanoom op de rug van Annemarie kwaadaardig was. Er waren uitzaaiingen in haar lichaam. Haar dochtertje Missom werd daarom al na 36 weken ter wereld geholpen, zodat Annemarie snel behandeld kon worden.
Het baatte niet. Hoewel ze samen met haar man heel strijdvaardig was, accepteerde ze ook haar lot. Ze was dankbaar dat ze veel van de wereld had gezien en zich daar voor verschillende goede doelen had kunnen inzetten. Dat ze met haar vader, net zo’n muziekliefhebber als zij, naar Pinkpop en vele concerten was geweest.
Annemarie was niet bezig met haar eigen verdriet, maar met dat van anderen. ,,Ik ken geen beter persoon dan Annemarie”, zei Omar op het sterfbed van zijn geliefde en er was niemand die het niet met hem eens was. In het hospice moesten ze even wennen aan het vele bezoek dat Annemarie kreeg.
Een week na aankomst overleed ze. De laatste periode was zwaar. Dat een moeder door haar fysieke gesteldheid haar eigen pasgeboren kind niet meer kon vasthouden; het was onmenselijk. ,,Ik ga wel weg, maar je bent nooit alleen”, zei Annemarie tegen Omar.
De afscheidsceremonie was prachtig en kleurrijk. Zelf had Annemarie altijd veel kleurrijke kleding gedragen; dat was dan ook de dresscode in uitvaartcentrum Noorderveld in Nieuwegein. Iedereen had een bloem mee en iets vrolijks aan. Het was druk. Tientallen (oud-)leden van dispuut Gloria, waar Annemarie heel actief voor was geweest, namen port mee en zongen een lied rondom de kist.
Annemarie wilde begraven worden. Dan hebben de kinderen een plek om naar mama toe te gaan. Bovendien vond ze het wel romantisch. ,,Over duizend jaar worden dan delen van mijn lichaam opgegraven en komen wetenschappers erachter dat een vrouw uitzaaiingen kreeg tijdens haar zwangerschap.”
Hoe haar uitvaart verder ging, boeide haar niet zo. Als het maar fijn was en het de mensen waar ze zo van hield troost kon bieden. Die troost, die was er. Vooral door de luchtigheid die Annemarie tot op het laatst had behouden. „Zeg, als ik straks doodga”, zei ze tegen een vriendin. „Welke celebrity moet ik dan namens jou de groeten doen?”
Bron: https://www.ad.nl/binnenland/zwanger-van-tweede-maar-dan-wordt-annemarie-1991-2025-ziek-ik-ga-wel-weg-maar-je-bent-nooit-alleen~aaa79285/
Imaan Booster 