Ongeveer 575.000 kippen waren in het afgelopen jaar al dood voordat ze bij een slachthuis in Nederland aankwamen, bevestigt de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) donderdag na berichtgeving van dierenwelzijnsorganisatie Animal Rights.

Dat aantal vertegenwoordigt “een nauwelijks voorstelbare hoeveelheid individueel dierenleed”, zegt campagneleider Erwin Vermeulen van Animal Rights. “Iedere dode kip is er een te veel”, beaamt de NVWA.

Er werden volgens de NVWA vorig jaar 606 miljoen stuks pluimvee uit Nederland en andere landen naar slachthuizen in ons land vervoerd, waarvan dus 0,09 procent de bestemming niet levend haalde. Over die hoeveelheid heeft de NVWA geen waardeoordeel, aldus een woordvoerder.

Niet alleen het transport laat volgens Animal Rights te wensen over: ook letsel dat dieren oplopen als ze worden gevangen voor de reis draagt bij aan het leed. De NVWA erkent dat en gaat hier scherper op controleren, meldt de woordvoerder. Er komen ook nieuwe boetes bij veelvuldig ‘vangletsel’, namelijk voor de bedrijven die de speciale vangploegen leveren om de kippen te verzamelen voor de transporten.

De NVWA kaartte het vangletsel, dat bloedingen en gebroken vleugels en botten met zich meebrengt, eerder deze maand al aan in een inspectierapport over 2019. “Tijdens het vangen pakt de vanger in het algemeen drie tot vijf dieren per hand, waarbij de dieren op de kop hangend aan de poten worden gedragen, waarna de dieren in het krat of de container worden gestopt.”

“Ook raken regelmatig vleugels en nekken bekneld, waardoor deze dieren tijdens het hele transport zo vast blijven zitten. Sommige dieren komen tijdens het vangen op hun rug in het krat terecht en zijn zelf niet in staat weer op te staan. Deze dieren zullen in veel gevallen door verstikking doodgaan.”

Bron: https://www.nu.nl/binnenland/6125384/575000-kippen-stierven-afgelopen-jaar-onderweg-naar-het-slachthuis.html

Een 61-jarige man uit Muntendam, die in mei 2015 zijn Husky op gruwelijke wijze doodde, mag van de rechter onder begeleiding van de reclassering weer een hond. De man wil een Duitse herder.

De Muntendammer wordt tot eind september door de reclassering begeleid. De rechter vindt het een goed idee om de laatste periode van dit toezicht hiervoor te gebruiken.

De Muntendammer kreeg in september 2017 een taakstraf van 100 uur en een voorwaardelijke celstraf van een maand voor ernstige dierenmishandeling die hij pleegde in zijn toenmalige woonplaats Veendam.

Hij bond de poten van het dier met tiewraps vast en zijn snuit dicht met duct-tape. Hij schopte de Husky in de buik, sloeg de hond tegen de muur van de schuur en begroef hem terwijl het dier vermoedelijk nog leefde.

De man kreeg naast de taakstraf een proeftijd opgelegd waarin hij geen dieren mocht houden. Voor de kanarie die de man had, werd een uitzondering gemaakt.

De proeftijd van de man werd tussentijds verlengd tot september van dit jaar. Daarna mag hij sowieso weer dieren houden. Zijn wens om weer een hond te hebben is groot, zei hij tegen de rechter. Hij heeft zijn hele leven herders gehad en wil nu weer een herder.

‘Dat moeten wij dan [nu alvast] maar doen, dan kunt u onder toezicht nog even oefenen’, zei de rechter. ‘U moet dan controles toestaan. En gaat het niet goed, dan is het einde oefening.’

Bron: https://www.rtvnoord.nl/nieuws/803263/Man-die-zijn-Husky-levend-begroef-mag-onder-begeleiding-weer-een-hond

Politiehonden die bij particuliere verenigingen in opleiding zijn, worden nog steeds mishandeld met schoppen, stokslagen en stroomapparatuur. Dat zeggen verschillende klokkenluiders vanuit de Koninklijke Nederlandse Politiehond Vereniging (KNPV) tegen Zembla.

Politiehonden worden eerst getraind bij ruim 350 particuliere clubs die zijn verenigd in de KNPV. Daarna koopt de politie de gecertificeerde honden. Zembla heeft actuele videobeelden in handen van mishandelingen bij een Brabantse KNPV-vereniging, waarin onder meer is te zien dat honden worden geslagen met een stok en een slipketting. „Ook loopt een trainer naast een hond met een veedrijver, waarmee elektrische schokken kunnen worden toegediend”, meldt Zembla.

Volgens de voorzitter zijn de mishandelingen nodig, omdat „je de honden anders niet de baas kunt.” De voorzitter stelt ook dat de politie weet heeft van de mishandelingen, aangezien die ook gebeuren als de politie komt kijken om honden te kopen. De klokkenluiders stellen verder dat het incident niet op zichzelf staat, maar dat er nog steeds in Nederland op grote schaal honden worden mishandeld.

Er zou ook sprake zijn van een ’te grote verwevenheid’ tussen de politie en de KNPV. Bijna alle Nederlandse politiehonden komen daarvandaan, terwijl hondengeleiders van de politie er trainen en politiemensen in het bestuur zitten. Volgens de Nationale Politie is er „geen sprake van een formele relatie.” Wel reageert de dienst dat het „onwenselijk is als er politiemensen zijn, die weet hebben van mishandelingen binnen de KNPV en dat niet melden.”

In 2018 onthulde het televisieprogramma RamBam overigens al dat er bij KNPV-verenigingen honden worden mishandeld. Vorig jaar toonde het programma Undercover in Nederland dat opnieuw aan.

Bron: https://www.telegraaf.nl/nieuws/605090236/politiehonden-in-opleiding-geschopt-en-geslagen

Zodra het jaarlijkse Islamitische offerfeest begint, ontwaakt in Nederland tegelijkertijd het boze racistische afweermonster dat voorheen sluimerend, vanuit het donkerte van zijn schuilplaats, aan het wachten was op een lekker en sappig aangrijpingspunt.

Het monster begint altijd met een culinair voorgerecht van dreigend gegrom over het leed van de dieren die onverdoofd onder het islamitische mes bezwijken, en zet zich daarna schrap voor een digitaal hoofdgerecht vol met rauwe en lege argumenten in een saus van een wilde heksenjacht op het “barbaarse islamitische volk”. Hoe halen ze het in hun “achterlijke hoofd” om praktijken uit het stenen tijdperk toe te passen op deze lieve zielige dieren? Hert-verscheurend! Het nagerecht is altijd een zichzelf centraal stellende moraliserende berechting van iedereen die tegenargumenten durft te bieden aan het lege gescheld, gehaat en gespuug. Het afweermonster boert vervolgens voldaan de woorden ‘dierenbeulen en barbaars!’ uit en keert verzadigd terug naar zijn hol om uit te rusten. Totdat er weer een aanleiding komt langshuppelen die aan flarden moet worden gescheurd. Vooral voor het Islamitisch mensenvlees kun je het afweermonster altijd wakker maken.

Het afweermonster leeft in menige racist die in een hypocriete staat van zijn de feiten vergeet als het gaat om het dierenleed in Nederland. Ritueel slachten is bijvoorbeeld bij de wet toegestaan en op de dag van het offerfeest zijn het niet voornamelijk de schapen die worden geslacht maar runderen, kalveren, varkens, kippen en vleeskuikens, vaarzen, kalkoenen en ander pluimvee, geiten, paarden en konijnen. Tijdens het offerfeest stopt het dagelijks nationaal moorden van 1,8 miljoen dieren per dag niet abrupt, puur omdat een aantal mensen offerfeest vieren met of zonder geslacht schaap. In juni van dit jaar zijn bijvoorbeeld nog 1.180.000 varkens geslacht ten opzichte van 55.000 schapen. Dat is tweeëntwintig keer zo veel.

In de discussie over ritueel slachten gaat het nooit over het onzichtbare, bizarre aantal dieren dat in de Nederlandse veehouderij de dood vindt: 675 miljoen per jaar, hun lugubere einde of het dierenleed in de bio-industrie en daaraan verbonden melk-industrie. En ter vergelijking ook niet over het consumeren van 2,7 miljoen dieren tijdens een westerse viering zoals kerst. Nee, het gaat over het monopolie op wreed zijn tegen dieren.

Onverdoofd of immobiel?
Laten we beginnen met het einde: het Nederlands slachtritueel. Acht miljoen varkens (verboden voor consumptie voor Joden en Moslims) worden jaarlijks geslacht. Dat alleen is al tien keer meer dan het geschatte aantal rituele slachtingen per jaar. Deze roze en intelligente slachtoffers worden volgens Europese richtlijnen eerst gekeurd en dan bedwelmd met koolzuurgas, wat voelt als brandende lucht in het ademhalingsstelsel. Het duurt bij dit ritueel gemiddeld zo’n dertig pijnlijke seconden voordat het dier het bewustzijn verliest. Dit gaat met horten en stoten, kotsneigingen en happen naar adem. In een ander geval krijgen ze een gelegaliseerde elektrische shock. Door beide technieken worden de varkens bewusteloos en immobiel, niet verdoofd. Het maakt het slachten efficiënter, veel makkelijker en veiliger: je wilt immers als slachter geen trap in je gezicht krijgen van het dier dat in de vecht- en vluchtfase terechtkomt. Daarna krijgt het dier een pin door het hoofd (een kogel eigenlijk) of een steek in het hart om daarna te worden geslacht en door een broeibad van 60 graden Celsius gehaald. De koolzuurgasmethode is al sinds 1978 in opspraak vanwege het aanverwante leed en heeft veel kritiek gekregen maar haalt de legalisering in 2000 alsnog. Na het verdovingsritueel komen veel dieren vaak bij bewustzijn terwijl ze opengesneden aan de vleeshaken spartelen of in het broeibad terecht zijn gekomen en door een pijnlijke verdrinkingsdood ten onder moeten gaan.

Runderen worden geslacht nadat ze in een soort tunnelachtige apparaat worden vastgezet en 180 graden gedraaid. Het apparaat, de rituele mes of het schietmasker maakt het dier immobiel. Maar er is geen wetenschappelijk eenduidig antwoord of het dier meer pijn heeft bij het Nederlandse of Islamitische ritueel van slachten. Een schietpen zou bijvoorbeeld alleen het motorische gedeelte van de hersenen uitzetten, niet het pijncentrum en al helemaal niet het limbische systeem waar de stress huist. Dierenartsen die het welzijn zogezegd moeten controleren zijn beperkt tot de inzage van de verdovingsapparaten en of de dieren na het hele Nederlandse ritueel echt buiten westen zijn. Niet hoe lang het dier daarvoor heeft geleden of hoe het dit heeft ervaren.

Ook vijfentachtig miljoen kippen en vleeskuikens werden in de afgelopen maand immobiel gemaakt door ze bij volle bewustzijn op te hangen aan slachthaken. Dat is dus hetzelfde als dat je een haak krijgt door de enkel, om daaraan aan het volle gewicht te worden opgehangen voor het kielhaalritueel: dompelen in een elektrisch geladen bad met water. Met een grote kans op falen overigens, waardoor deze bosvogels bewust blijven tijdens het slachten. Hoe comfortabel.

Krijsen van angst en pijn
Een stap voor het einde. Animal Rights Watch heeft een glimp laten zien hoe het einde voor het echte einde voor veel veedieren er uitziet. Varkens worden bijvoorbeeld uit de transportvrachtwagens geschopt, geslagen en aan de oren getrokken naar de wachtstallen waar de existentiële stress van het bange dier verder wordt opgebouwd bij het ruiken van bloed en het horen van soortgenoten die het uitkrijsen van angst en pijn. Soms nadat ze urenlang hebben gewacht in de laadwagens in de bloedhete zon, omdat er nog geen ruimte was in de wachtstallen. Daarvoor hebben ze in hun korte leventje geleefd in kleine ruimtes met beperkte bewegingsvrijheid waardoor ze uit stress kauwden op de stangen van hun gevangenis.

Dit allemaal in tegenstelling tot het koosjer of halal omgaan met het dier dat tijdens het leven en net voor de slacht geen stress mag ervaren. Het slachtmes moet vlijmscherp zijn, het dier mag geen ander dier geslacht zien worden en het dier moet een goed leven hebben gehad. Jagen op dieren voor de huid alleen is ook verboden net zoals het mishandelen of onnodig doden van dieren. Of dit daadwerkelijk altijd wordt nageleefd is de vraag, maar over deze humane regels, die verre van achterlijk zijn, wordt nooit gesproken.

Dierenleed in de bio-industrie
Van de resterende 99,82% van de dieren ligt er een wereld aan dierenleed klaar in de onzichtbare wereld van de Nederlandse bio-industrie. Veel mensen in Nederland vergeten dit vooral tijdens het offerfeest. Dat bijvoorbeeld ook achter melk en melkproducten zoals kaas, boter, of toetjes en je dagelijkse gekookte ei een beestachtige wereld aan mishandeling schuilt. De mens die overigens de enige zoogdier is die nog zuigt na zoogtijd eist dat de koe zich onderwerpt aan menselijk moederschap. Hierdoor leeft een koe maximaal vijf jaar in plaats van de natuurlijke dertig jaar. Het zielige dier stort na vijf jaar namelijk uitgeput in door jaarlijks geïnitieerde zwangerschappen en het melken waarna het automatisch onderdeel wordt van de vleesindustrie. Tijdens haar leven wordt ze dus keer op keer verkracht, uitgemolken, en bestolen van haar kalvekinderen, waarvan jij de melk dus drinkt. Die kalveren worden kort na de geboorte geïsoleerd in pikdonkere iglo’s en krijgen melkvervangers met veel vet en zonder ijzer zodat hun vlees ‘blank’ wordt. Het dier lijdt in een kort en stressvol leven van zes maanden aan bloedarmoede en diarree voordat het wordt afgevoerd en afgemaakt. Natuurlijk verdoofd, want Nederland is immers humaan.

Kuikens die in zes weken klaargemest worden tot vleeskuikens en bijna bezwijken onder hun snel toegenomen lichaamsgewicht worden richting het slachthuis in krappe kratten vervoerd net als hun lotgenoot: de konijn. Legkippen leggen zo’n 300 eieren per jaar, zeer abnormaal en belastend, in een verduisterde loods waar hun snavels worden afgebrand om pikorde gedragingen te voorkomen. Mannelijke kuikentjes worden door hun onbruikbaarheid met koolzuurgas gedood en gehakt. En 70 % van de vangst in de visserij word, ontdaan van het leven, doodleuk weer overboord gegooid. Want onbruikbaar.

Het racistische afweermonster
Samengevat is het racistische afweermonster duidelijk een herkauwer, hypocriet en blind voor het eigen comfort dat stoelt op de eigen bloederige en mishandelende industrie. Het constant maar aansnijden van ‘Islamitische wandaden’ in de vleesindustrie is namelijk moralistisch beperkt en heeft uiteindelijk een heel ander motief: Moslim- of Jodenhaat. Het heeft niets met dieren te maken, hun zware leed, hun wrede leven of lugubere dood. Maar met de eigen onstilbare honger naar dominantie en zelfverrijking.

Eet smakelijk!

Bron: https://dutchturks.nl/het-slachtofferfeest/

Sinds het begin van de coronacrisis zijn ruim een miljoen nertsen van besmette fokkerijen in Nederland vergast. De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) laat donderdag aan NU.nl weten dat het gaat om 245.000 moederdieren, die gemiddeld 4 tot 6 jongen hebben.

De mannetjesdieren, die overigens in minder grote hoeveelheden op de fokkerijen worden gehouden, zijn daarin niet meegeteld.

Voor de ruiming begon, telde Nederland meer dan 700.000 moederdieren op de 110 verschillende fokkerijen. Ongeveer een derde van de bedrijven is inmiddels getroffen door het coronavirus. Bij een vastgestelde besmetting worden alle dieren vergast.

Per 2024 is nertsenfokkerij verboden in Nederland.

Bron: https://www.nu.nl/coronavirus/6072114/zeker-een-miljoen-nertsen-vergast-sinds-begin-van-coronacrisis.html

Wat doen nertsenfokkerijen?

Nertsen zijn roofdieren uit de familie van de marterachtigen, net als bijvoorbeeld hermelijnen, otters en dassen. Fokkerijen houden nertsen voor hun vacht: die wordt gebruikt om bont van te maken.

De nertsbedrijven werken met een jaarlijkse cyclus. In april en mei worden er jongen geboren, gemiddeld zo’n vijf per moederdier. In het najaar bekijkt de nertsenhouder welke dieren geschikt zijn als fokdieren voor het volgende jaar. De andere nertsen worden gedood. Dat gebeurt in een kist met koolmonoxide.

Bron: https://nos.nl/artikel/2336855-nertsenfokkerijen-in-nederland-waar-zijn-ze-nog-en-waarom.html

Waar gaat het over?
Kort en goed: in China is eind 2019 een onbekend ‘coronavirus’ overgesprongen van een dier naar de mens. Daarna is het virus gemuteerd om overdraagbaar te worden van mens tot mens.

De oorsprong? Wellicht vleermuizen. Chinese onderzoekers stelden dat vast nadat vrijwel een identiek virus bij een vleermuis werd gevonden.

De uitbraak van de epidemie begon in de Chinese miljoenenstad Wuhan in de provincie Hubei. Daar werden tientallen mensen ziek die allemaal aanwezig waren geweest op een lokale markt, waarvandaan het virus zich verder verspreidde. Op de markt werden wilde dieren geslacht en nam men het niet zo nauw met de hygiëne.

Bron: https://www.demorgen.be/nieuws/coronavirus-moet-u-zich-zorgen-maken-dit-zijn-alle-feiten-op-een-rij~b3b69d18/

Beelden uit het slachthuis. Een kreupel varken wordt in het slachthuis in de kop geschoten en ligt, bloedend, bijna drie minuten te spartelen voor het sterft. Kinderen slaan varkens die staan te wachten om vergast te worden. Ook toezichthouders van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) slaan dieren met een slappe stok. Een varken hapt tijdens het vergassen na vijftig seconden nog naar adem. Gesjoemel met het afnemen van bloed.

„We hebben een van de bedrijven gekozen die zelf zeggen voorop te lopen in dierenwelzijn (Westfort in het Utrechtse IJsselstein)”.

Schrijnend is het lot van varkens die kreupel of anderszins gewond zijn en niet op eigen kracht vanuit de wachthokken naar de vergassingslift kunnen lopen. Zij worden apart gezet voor een ‘noodslachting’: elektrocuteren met een tang of met een pen in de kop schieten. Op de beelden zien we een dier langdurig krijsend en spartelend aan z’n einde komen. Gezonde varkens worden hardhandig op weg naar hun einde geleid; de angstige, gestresste en onwillige varkens worden geslagen met rammelaars, een soort megaformaat vliegenmepper.

Slaan is verboden; niet alleen volgens het keurmerk Beter Leven, maar ook volgens de Europese verordening ‘inzake de bescherming van dieren bij het doden’. Dat slaan gebeurt door medewerkers van het slachthuis, maar ook door enkele kinderen. Boonstra: „Het was zomervakantie. De kinderen van de vrachtwagenchauffeurs hielpen een handje.” Dit in strijd met de regels van het Beter Leven keurmerk, die deskundig personeel voorschrijven. „Personeel dat met levende dieren omgaat heeft een getuigschrift van vakbekwaamheid met betrekking tot dierenwelzijn voor slachthuispersoneel”, staat er.

Zelfs toezichthoudende dierenartsen, op de beelden herkenbaar aan het logo van de NVWA op hun overall, bieden de helpende hand; zij slaan eveneens met de rammelaar de dieren hard op hun kop. Van toezicht op elk individueel dier is volgens Ongehoord geen sprake. Boonstra: „Een van de dierenartsen zegt op de film dat zoiets ook niet mogelijk is. ‘De snelheid is gewoon te hoog’, zegt hij. Kijk, daar zie je een dierenarts op haar telefoon kijken terwijl de varkens langslopen.”

De gezonde varkens worden naar een lift geleid waarin steeds acht varkens tegelijk worden vergast met CO2. Europese dierenbeschermers pleitten enkele maanden geleden voor een verbod op deze methode, hoewel aan het alternatief, het elektrisch verdoven, ook veel nadelen zitten. De beelden die Ongehoord maakt vanuit de lift stemmen niet optimistisch; we zien ten minste één varken na vijftig seconden nog naar adem happen terwijl het toch echt binnen dertig seconden buiten westen zou moeten zijn.

Ontluisterend is tenslotte een conversatie tussen de undercover-medewerker en de slachters over het nemen van bloedmonsters. Als van een partij varkens vergeten is bloed af te tappen, bedoeld om te beoordelen of ze aan infecties lijden, wordt doodleuk gezegd dat er dan maar bloedmonsters moeten worden genomen van een andere partij varkens. „Het is allemaal rood bloed”, zegt een medewerker.

Zo gaat het in Nederland Varkensland. „Er wordt weleens gezegd dat in Nederland de welzijnsregels veel strenger zijn dan in het buitenland. Maar of varkens in het buitenland er zo veel slechter aan toe zijn, vragen wij ons af.”

Incidenten gingen over varkens die ondanks de verdoving met CO2 toch bij bewustzijn zijn als ze de doodssteek krijgen en in een broeibak van heet water worden gedompeld. Eén van de inspecteurs schrijft: „Ik zag dat een varken dat reeds in de broeibak zakte, nog hevig spartelde. Eens ondergedompeld in het hete water van circa 60 graden, bleef het dier zodanig te keer gaan dat het water over de broeibak gutste.”

Er is een systeem bij de slachthuizen op basis van nog meer snelheid en nog lagere kosten, dat leidt tot een situatie die echt niet goed is voor de dieren.

Bron: https://www.nrc.nl/nieuws/2020/01/31/varkens-in-pijn-en-stress-naar-hun-einde-a3988906

Op 31 december en 1 januari wordt een hoop vuurwerk afgestoken. Leuk voor veel mensen, maar dieren houden er niet van. De jaarwisseling gaat voor dieren vaak gepaard met stress. Wat doet Oud en Nieuw met de mentale gezondheid van onze huisdieren? En hoe ga je daar het beste mee om? Zeven vragen aan antrozoöloog Pim Martens.

Hebben dieren echt last van vuurwerk?

“Ze hebben niet alleen last van vuurwerk. Voor veel dieren is de jaarwisseling een stressvolle periode. Voor katten en honden is bijvoorbeeld ook alle drukte eromheen – bezoek, gestreste baasjes enzovoort – elk jaar weer een beproeving.”

Ervaren dieren stress?

“Uit onderzoek onder hondenbaasjes blijkt dat 65 procent van de honden zich verstopt als er buiten vuurwerk wordt afgestoken. Ook andere huisdieren zoals katten, konijnen, knaagdieren en vogels kunnen bang zijn voor de knallen. De dieren buiten worden er trouwens waarschijnlijk ook niet vrolijk van. Vuurwerkangst bij dieren is een erkend probleem in de dierengeneeskunde geworden.”

Is er een verschil tussen stress bij mensen en dieren?

“Alhoewel uit steeds meer onderzoek blijkt dat de emoties van mens en dier sterk op elkaar lijken, zullen mensen zich in het algemeen meer bewust van hun angst zijn. Ons voordeel is dat wij erover na kunnen denken: wij begrijpen waar het geluid vandaan komt en weten dat het ook weer overgaat. Dieren niet. Die blijven daardoor langer gestrest.”

“Sommige dieren moeten nog maanden na Oudjaar herstellen. Of nog erger: ze zijn na de jaarwisseling ineens bang voor allerlei harde geluiden en willen niet meer naar buiten. Ook niet op klaarlichte dag als de zon schijnt.”

Zijn er dingen die we kunnen doen om angst te voorkomen?

“Als je een hond hebt, laat die dan extra lang uit zodat hij ’s avonds lekker moe is. Geef honden en katten veel afleiding. Bijvoorbeeld met een kauwstaaf of een spelletje. Haal je kat op tijd binnen en doe ook vroeg de gordijnen dicht zodat je dier het vuurwerk niet ziet.”

Wat kunnen we op het moment zelf doen om de jaarwisseling voor huisdieren aangenamer te maken?

“Laat je hond of kat zelf een plekje zoeken. Gedraag je zoveel mogelijk als je altijd doet. En straf het dier niet tijdens het vuurwerk. Richt je aandacht ook niet te veel op het angstige gedrag. Om het geluid van de knallen wat te dempen, kun je muziek draaien of de televisie aanzetten.”

Heeft thuisblijven zin?

“Ja. Veel dieren zijn minder gestrest als er iemand thuis is. Zoals het hebben van huisdieren stress bij óns vermindert, heeft ons gezelschap ook dat effect op hen.”

Hoe komt dat?

“Dat komt doordat een huisdier afleidt en doordat bijvoorbeeld aaien allerlei positieve effecten heeft: het zorgt voor de aanmaak van gelukshormonen zoals serotonine en het knuffelhormoon oxytocine. Die stofjes zorgen ervoor dat de hoeveelheid stresshormonen in het lichaam afneemt: de bloeddruk zakt en je voelt je rustiger en minder gespannen. Dat gebeurt ook bij de dieren zelf.”

Bron: https://www.nu.nl/gezondheid/6019978/het-effect-van-vuurwerk-sommige-huisdieren-moeten-maanden-herstellen.html

Hoewel ik zelf al 15 jaar veganist ben, heb ik grote moeite met het initiatief van de Partij voor de Dieren voor een verbod op onverdoofd ritueel slachten. Hiermee draagt die partij bij aan de demonisering van moslims en joden, zonder het welzijn van dieren écht te bevorderen.

Allereerst: het beeld van de geracialiseerde Ander die “wreed’ met “zijn dieren” omgaat is een klassiek racistisch frame. De nazi’s gebruikten het al in hun antisemitische propagandafilm “Der Ewige Jude”, waarin ze de kosjere slachtmethode als “inhumaan” omschreven.

Geen wonder dat (extreem-)rechtse partijen in de rij staan om dit wetsvoorstel te steunen: het voedt impliciet het beeld van met name de moslimgemeenschap als een wreed en cultuurvreemd element, dat geen plek heeft in ‘onze’ eigen (voorondersteld “diervriendelijke”) cultuur.

Het getuigt van een gebrek aan politiek bewustzijn en verantwoordelijkheid dat de Partij voor de Dieren op deze manier nog eens kritiekloos bijdraagt aan de voortdurende dehumanisering van moslims en andere minderheden in Nederland.

Maar ook de dieren zijn hier niet mee geholpen. Jaarlijks worden er in Nederland 600 miljoen dieren geslacht. In 2018 waren 66.858 van die slachtingen onverdoofd. Dat is één op iedere 9.000 reguliere slachtingen.

De Partij voor de Dieren belijdt dus symboolpolitiek. Op zich is daar niets mis mee: politiek gaat nu eenmaal over hoe een samenleving zichzelf begrijpt en symboliseert. Maar het betekent dat je wél goed moet nadenken over de boodschap die je hiermee (im- én expliciet) overbrengt.

De vraag is of dat hier wel de juiste boodschap is. Dit wetsvoorstel maakt de reguliere vleesindustrie niet zwakker, maar juist sterker. Het versterkt de mythe dat hún slacht- en verdovingsmethoden (en alles dat er aan voorafgaat) wél “humaan” of “diervriendelijk” zijn.

En dat is geenszins het geval! We hebben allemaal in “Zondag met Lubach” de vreselijke beelden kunnen zien van hoe dat verdoven vóór de slacht er aan toegaat. Ook worden er in het verdovings- en slachtingsproces vaak ‘foutjes’ gemaakt.

Daar komt bij dat de meeste dieren vóór hun slacht vaak al een ondraaglijk leven hebben gehad in de bio-industrie. Zij ervaren altijd stress, pijn, verveling, en gezondheidsproblemen – niet alleen tijdens het vervoer of de slacht zelf, maar in iedere dag van hun leven.

In wezen gaat elke discussie over slachtmethoden dus over de vraag hoe een dier op de meest ‘diervriendelijke’ manier uit haar levenslange lijden verlost moet worden. Dat is absurd. Er bestaat niet zoiets als een “humane” bio-industrie of slachtmethode.

Daarbij: rechtse partijen zullen nóóit instemmen met maatregelen die leiden tot enige beperking van de vleesindustrie of -consumptie. Zij steunen dit voorstel alleen omdat het zich richt op een specifieke, verguisde minderheid, en daarmee hun eigen, racistische agenda dient.

Het probleem is dus niet zozeer dat dit “symboolpolitiek” is van de Partij voor de Dieren, maar bovendien sléchte symboolpolitiek die contra-productief is voor de bevordering van dierenwelzijn én ronduit schadelijk voor een reeds gemarginaliseerde groep mensen in onze samenleving.

De Partij voor de Dieren laat zich er altijd op voorstaan dat ze compromisloos vecht voor de belangen en het welzijn van dieren, zonder concessies te doen aan de eigen idealen. Normaal stelt zij zich terecht op het principiële standpunt dat de bio-industrie moet worden opgeheven.

Maar nu het slechts ten koste gaat van gemarginaliseerde minderheden, is de partij wél ineens bereid om daar concessies aan te doen en contraproductieve symboolpolitiek te bedrijven. Dat is slap en schadelijk.

Bron: https://www.krapuul.nl/blog/2743352/de-partij-voor-de-dieren-draagt-bij-aan-dehumanisering-van-moslims-en-andere-minderheden/