Eerst de tekst ‘white power’, en daarna vlogen er stenen en eieren door de ruiten. Voor Zuhair Alyousefi (20), die als vluchteling uit Jemen naar Nederland kwam, reden om z’n snackbar in de Haagse volksbuurt Duindorp van de hand te gaan doen. „Klanten zeggen: deze buurt is niet voor jullie.”

Hij zucht. „Ik denk dat ik wegga hier. Naar de Schilderswijk, bijvoorbeeld. Ik heb mijn zaak te koop gezet. Bang? Nee. Maar de Nederlanders hier accepteren mij niet.”

Zuhair Alyousefi (20) kan een mooi verhaal vertellen. Zeven jaar geleden vluchtte hij vanuit Jemen naar Nederland. In een vluchtelingenkamp in Nijmegen ontmoette hij de Syrische leeftijdsgenoot Mohammed Said. Toen ze allebei toevallig naar Rotterdam verhuisden én op dezelfde school belandden, raakten ze bevriend.

Eerst openden ze een foodtruck met z’n tweeën, in Nijmegen nog, maar een restaurant op een vaste plek openen was de droom. Via een bevriende ondernemer kwamen de twee op de Pluvierstraat in Duindorp terecht. Die vriend had ook plannen om hier een restaurant te openen, maar dat kwam toch niet van de grond.

Dus openden Alyousefi en z’n kompaan het restaurant M&Z. In Duindorp dus, die hechte, conservatieve, traditionele volksbuurt, die te boek staat als plek waar niet iedereen het heeft op mensen van buitenaf.

Er waren al eens incidenten waarbij mensen met een andere culturele achtergrond het mikpunt waren. Een waar PVV-bastion bovendien: bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2023 stemde 59 procent van de Duindorpers op die partij die het niet zo heeft op vluchtelingen en asielzoekers, in niet één andere Haagse wijk lag dat percentage zo hoog.

Toch deed Alyousefi het. Hij wist niet van het beruchte imago van de wijk. „Ik zag het als een kans, we waren hard op zoek naar een vaste plek.”

Tien maanden geleden opent zijn zaak. Het begint goed. De halal burgers en de loaded fries, met een Jemenitische kwinkslag, vallen in de smaak. Alyousefi is online een handige jongen en weet met TikTok-video’s over zijn zaak duizenden mensen te bereiken. Maar het succes kent een keerzijde. In mei worden er een paar ramen ingegooid en worden er leuzen als ‘white power’ op de buitenmuren gekalkt.

‘Racistische Duindorpse kinderen’, zitten er volgens Alyousefi, die inmiddels samen met z’n vader de zaak bestiert, achter. Hij plaatst er deze week een video over op TikTok, waarop te zien is dat kinderen zijn zaak bekogelen en het 06-nummer van de snackbar anoniem platbellen. „Je start als buitenlander een zaak om van de uitkering af te komen… en dit is wat je terugkrijgt”, schrijft hij erbij.

De video wordt daarna snel door TikTok verwijderd, naar zijn zeggen, maar vandalen hebben ‘m klaarblijkelijk al gezien. Vermoedelijk als reactie daarop zijn donderdagavond de ramen opnieuw bekogeld, nu met stenen en eieren. Een paar meter verderop is ook een vuilcontainer in brand gestoken. Alyousefi heeft aangifte gedaan bij de politie.

Die is een onderzoek gestart en zal de zaak ‘grondig onderzoeken’, zegt een woordvoerder. „Maar het is nog veel te vroeg om het te hebben over verbanden”, zegt de politie ook in antwoorden op vragen over de eerdere vernielingen in mei.

„We staan met de eigenaar in contact en zullen samen proberen te komen tot een oplossing.”

Alyousefi wil het liefst weg. „Nederlanders accepteren mij niet. Klanten zeggen ook: deze buurt is niet voor jullie. Ze komen één keer mijn eten proeven en komen daarna niet meer terug. Het heeft grote impact op me, het is moeilijk om hier te blijven.”

Op sociale media klinkt het nu vooral: ach, weer de Duindorpers. „Heel triest natuurlijk dit. Maar hier wonen ook normale mensen”, nuanceert een oudere Duindorpse.

Bron: https://www.ad.nl/den-haag/snackbar-van-zuhair-20-uit-jemen-in-duindorp-voor-tweede-keer-bekogeld-ze-accepteren-mij-niet~af985fb8/

Het moest een teken van vriendschap zijn tussen Japan en Afrikaanse landen, maar ontaardde in een diplomatieke rel. Na maandenlange onderhandelingen en een weeklange conferentie in de oostelijke Japanse stad Yokohama, bezocht door tientallen Afrikaanse wereldleiders, lanceerde Japan het zogenoemde “thuisstadprogramma”; een samenwerking tussen vier Japanse steden en Mozambique, Nigeria, Ghana en Tanzania.

De steden werden vrijwel direct overspoeld door duizenden protestmails en telefoontjes nadat verkeerde berichtgeving de indruk had gewekt dat de Afrikaanse landen speciale visumrechten kregen, en zelfs symbolisch eigenaar van de Japanse steden in kwestie zouden worden.

“We hebben zorgvuldig aan onze uitwisseling met Tanzania gewerkt”, vertelt Shigeharu Uchiya, burgemeester van de betrokken stad Nagai, aan nationale omroep NHK. “Het is teleurstellend dat dit verkeerd wordt begrepen.”

De rel is een forse tegenvaller voor Tokio, juist nu het zijn banden met Afrikaanse landen probeert te versterken om toegang te krijgen tot broodnodige grondstoffen, en daarmee zich te weren tegen de steeds dominantere aanwezigheid van China op het continent.

Het aangekondigde plan was eenvoudig: via culturele uitwisselingen, vrijwilligerswerk en tijdelijke stages van Afrikaanse specialisten, uit onder meer de IT-sector en de landbouwsector, wilde Japan gezamenlijk werken aan ontwikkelingsvraagstukken. Voor de Japanse plattelandssteden bood het bovendien een aantrekkelijk voordeel: de tijdelijke aanvulling van arbeidskrachten. Alle steden die betrokken zijn bij het project hebben te maken met snelle vergrijzing en leegloop.

Maar de boodschap kwam niet aan. In Nigeria meldde de regering aanvankelijk dat Japan speciale visa zou uitgeven voor jonge Nigerianen die zich permanent in de oostelijke stad Kisarazu, net buiten Tokio, konden vestigen. In Tanzania werd zelfs gesuggereerd dat de noordelijke stad Nagai onderdeel van hun eigen land zou worden. Het leidde tot een storm van verontwaardiging onder Japanners. Op sociale media werden negatieve stereotypen over Afrikanen massaal gedeeld, en de angst voor massamigratie aangejaagd.

De Japanse regering werd gedwongen de geruchten publiekelijk te ontkrachten. In een persconferentie benadrukte kabinetschef Yoshimasa Hayashi dat er inderdaad “stagiairs via trainingsprogramma’s zullen komen, maar dat verblijf is tijdelijk en de stagiairs zullen daarna terugkeren naar hun land van herkomst.”

Het ministerie van Buitenlandse Zaken en het Japanse Agentschap voor Ontwikkelingssamenwerking (JICA) riepen eveneens op geen valse informatie te verspreiden.

Lokale gemeentes worden desondanks overweldigd door klachten van ongeruste burgers, terwijl radicaal-rechtse politici, zoals die van de controversiële Sanseito, de kans grijpen om zich hard uit te spreken tegen alle vormen van migratie naar Japan. Dat terwijl Japan volgens experts steeds afhankelijker is van migranten voor het opvangen van arbeidstekorten en het voorkomen van een economische recessie.

Voor Japan staat er veel op het spel. De TICAD-top (Tokyo International Conference on African Development) waar het thuisstadprogramma groots werd aangekondigd is sinds 1993 de belangrijkste multilaterale conferentie voor samenwerking tussen Japan en Afrika. Hier probeert Japan de handel, investeringen en ontwikkelingssamenwerking met Afrikaanse landen te bevorderen.

Hierachter schuilt echter een harde geopolitieke realiteit: Japan heeft amper eigen grondstoffen en wil via Afrika toegang verzekeren tot kritieke grondstoffen voor de eigen industrie, zoals olie, zeldzame metalen en mineralen. Dit wordt steeds moeilijker vanwege de groeiende invloed van China op het continent.

China heeft de laatste twintig jaar miljarden geïnvesteerd in grote infrastructuurprojecten, waaronder een spoorlijn in Kenia, tussen Mombasa en Nairobi. In Djibouti heeft China zijn eerste militaire basis overzee geopend, en in Angola investeert het miljarden in de lokale olie-infrastructuur. Ook in de mijnbouwsector is China prominent aanwezig: in de Democratische Republiek Congo hebben Chinese staatsbedrijven grote concessies verkregen in de aankoop van kobalt en koper, cruciale grondstoffen voor batterijen en de energietransitie.

Daarentegen blijft Japan vooral gericht op ontwikkelingshulp. Tokio investeert vooral in kleinschalige projecten voor landbouw, onderwijs en gezondheidszorg, maar grootschalige infrastructuur laat het grotendeels links liggen. Voor veel Afrikaanse regeringen, die snelle en tastbare resultaten willen, is de Japanse aanpak daardoor minder aantrekkelijk.

De controverse komt Japan daarom slecht uit. Om de binnenlandse gemoederen te bedaren heeft de overheid officiële klachten ingediend bij de betrokken Afrikaanse landen, die op hun beurt de aankondigingen zonder verklaring hebben ingetrokken. De rel heeft daardoor een ongewenst gevolg: het legt bloot hoe hardnekkig racisme en de angst voor migratie in Japan leven, en hoe deze de economische en geopolitieke belangen van Japan in Afrika direct ondermijnen.

Bron: https://nos.nl/artikel/2580181-aanhalen-banden-met-afrika-ontaardt-in-rel-over-migratie-in-japan