Prof. dr. Nouri Hussein Noor al-Hashimi

Wat zich vandaag in Venezuela afspeelt, is geen uitzonderlijke gebeurtenis en evenmin een tijdelijke afwijking in het Amerikaanse politieke gedrag. Het is een openlijke uiting van een diepgewortelde doctrine die berust op inmenging, bevoogding en het opleggen van wil door middel van macht. Het is een nieuwe schakel in een lange keten waarin de Verenigde Staten zichzelf, zonder mandaat, tot wereldpolitie hebben uitgeroepen, daarbij de soevereiniteit van staten en de regels van het internationaal recht negerend, en achteloos voorbijgaand aan de zware menselijke en politieke tol die hun interventies eisen van volkeren en de stabiliteit van landen.

De openlijke agressie tegen een onafhankelijke staat, en de daarbij horende praktijken die het staatshoofd en de politieke veiligheid raken, roepen onvermijdelijk vertrouwde beelden op uit Irak, Libië en Chili, en uit talloze andere arena’s daarvoor en daarna. Al deze landen betaalden de prijs voor wat ten onrechte werd verkocht als “Amerikaanse democratie” in de vorm van bloedvergieten, verwoesting en diepe maatschappelijke ontwrichting.

Irak, dat door Washington lange tijd werd gepresenteerd als een democratisch model voor het Midden-Oosten, veranderde in een schrijnend voorbeeld van een staat die werd uitgeput door sektarische verdeeldheid, gewapend geweld en structurele corruptie, waarbij de burger de grootste verliezer bleef. Syrië toont op zijn beurt duidelijk de gevolgen van directe en indirecte Amerikaanse inmenging: de staatsstructuur viel uiteen, de stabiliteit verdween en de deur werd geopend voor de expansie van gewapende groeperingen, terwijl het volk alleen de rekening betaalde. Libië vormde misschien wel het meest expliciete voorbeeld van hoe westerse interventie veranderde in een kracht van totale vernietiging: staatsinstellingen werden omvergeworpen en het land werd in open chaos gestort, waarmee opnieuw werd aangetoond dat de beloofde “democratie” niet meer was dan een dekmantel voor louter strategische en economische belangen.

De recente geschiedenis heeft ondubbelzinnig aangetoond dat de Verenigde Staten de mentaliteit van de “cowboyfilms” nooit hebben verlaten: “gerechtigheid” wordt opgelegd vanuit de loop van een geweer, wetten worden op maat van belangen gesneden en de wereld wordt vervolgens geacht te applaudisseren. Deze simplistische denkwijze, die de wereld reduceert tot naïeve tegenstellingen van “goed” en “kwaad”, heeft van Washington een belangrijke factor van internationale instabiliteit gemaakt – niet alleen via directe oorlogen, maar ook door het managen van chaos, het steunen van staatsgrepen en het creëren van crises die worden uitgevochten met lokale middelen en niet-Amerikaans bloed.

In Venezuela hoeft men zich weinig moeite te getroosten om de kern van het conflict te begrijpen. Achter de gepolijste slogans over mensenrechten en democratie schuilen natuurlijke rijkdommen – met olie voorop – als de ware motor van deze escalatie. Een land met een van de grootste olievoorraden ter wereld mag, volgens de logica van imperiale hegemonie, zijn beleid niet zelfstandig bepalen en zijn lot niet los van externe dictaten vormgeven.

Dit gedrag wordt nog agressiever wanneer het samenvalt met verstikkende interne crises binnen de Verenigde Staten zelf: exploderende schulden, toenemende inflatie, een groeiende sociale kloof en een relatieve terugval in productieve capaciteit tegenover de opkomst van concurrerende internationale machten. In zulke omstandigheden wordt het buitenland een ideaal toneel om structurele crises af te wentelen via politieke of militaire escalatie die de wapenindustrie stimuleert en een “externe vijand” creëert, geschikt voor electorale en mediaconsumptie.

In die zin is wat er in Venezuela gebeurt geen lokale of regionale aangelegenheid, maar een bijkomend bewijs van een ontspoord internationaal systeem, geleid door een macht die gewend is haar crises naar anderen te exporteren en haar economische en militaire ambities te verpakken in een moreel discours dat al lang zijn geloofwaardigheid heeft verloren.

De agressie tegen Venezuela kan dan ook niet los worden gezien van het ideologische kader dat het Amerikaanse gedrag in Latijns-Amerika sinds het begin van de negentiende eeuw heeft bepaald: de zogenoemde Monroe-doctrine. Wanneer een Amerikaanse president vandaag in een openbare verklaring naar deze doctrine verwijst of er subtiel op zinspeelt als leidraad voor beleid, kan dat onmogelijk worden afgedaan als een onschuldige historische verwijzing. Het is een expliciete aankondiging van het voortbestaan van een logica van voogdij en geografisch monopolie. De slogan “Amerika voor de Amerikanen”, ooit gehesen om Europees kolonialisme te weren, veranderde in de praktijk in een open mandaat voor inmenging, staatsgrepen, blokkades en het verhinderen van elke onafhankelijke politieke koers in Latijns-Amerika. Wat vandaag in Venezuela gebeurt, is niets anders dan een grove actualisering van deze oude doctrine in de taal van de eenentwintigste eeuw: de instrumenten veranderden, maar de koloniale logica bleef dezelfde.

En terwijl het Amerikaanse discours zichzelf telkens presenteert als drager van de “fakkel van vrijheid”, onthullen de feiten ter plaatse een scherpe tegenstelling tussen woord en daad. Democratie die wordt opgelegd via verstikkende sancties, economische blokkades en steun aan staatsgrepen is niets meer dan een instrument van politieke chantage. In Venezuela, net als eerder in Irak en Libië, werd de samenleving doelbewust uitgeput, de economische structuur ondermijnd en het land naar de rand van instorting geduwd, om vervolgens de politieke leiding alleen verantwoordelijk te stellen voor de gevolgen – een doelbewuste misleiding die de destructieve externe rol negeert.

De zogenoemde “slimme sancties” bleken daarbij slechts slim in hun wreedheid. Ze doen geen regimes vallen, maar breken samenlevingen; ze herstellen geen economieën, maar produceren chaos, gedwongen migratie en gedocumenteerde humanitaire rampen, zoals de ervaringen van Venezuela, Iran en andere landen duidelijk aantonen.

Het beeld is onvolledig zonder stil te staan bij de rol van de media als complementaire arm van politieke en militaire actie. Voor elke interventie wordt een narratieve oorlog gevoerd waarin een kant-en-klare karikatuur wordt geconstrueerd: een “dictatoriaal” regime, een “onlegitieme” president en een volk dat “op redding wacht”. Met deze propagandataal wordt een complexe werkelijkheid gereduceerd tot gemakzuchtige koppen en wordt interventie gepresenteerd als een morele plicht in plaats van een belangenproject.

De ervaring heeft keer op keer bewezen dat het omverwerpen van staten geen naties opbouwt en het ontmantelen van instituties geen democratieën voortbrengt. Wat Amerikaanse interventies nalieten, zijn fragiele staten, verdeelde samenlevingen, uitgeputte economieën en strategische vacuüms die al snel worden opgevuld door chaos of extremere krachten.

Samenvattend maakt wat Venezuela vandaag ondergaat deel uit van een lang traject van Amerikaans beleid dat is gebaseerd op dictaat in plaats van partnerschap en op macht in plaats van recht. Het is een pad dat geen rechtvaardigere of veiligere wereld heeft opgeleverd, maar juist meer verdeeldheid en instabiliteit. Naarmate de crises binnen de Verenigde Staten zelf verergeren, lijkt het exporteren van die crisis naar het buitenland een favoriete optie te zijn geworden – een kortzichtige keuze die de ineenstorting niet uitstelt, maar verdiept.

Venezuela is in deze context geen uitzondering, maar een scherpe waarschuwing uit een wereld die nog altijd wordt bestuurd volgens de logica van het geweer, hoezeer de maskers ook veranderen en de slogans van kleur wisselen.

Dr. Rafed Hamid Faraj al-Qadi

De Verenigde Staten hebben via officiële verklaringen en zorgvuldig geregisseerde mediacampagnes bekendgemaakt dat de Venezolaanse president Nicolás Maduro en zijn echtgenote “gezocht worden door justitie”. De formulering wekt de indruk alsof zij reeds zijn gearresteerd, terwijl de internationale rechtsorde ondubbelzinnig bevestigt dat zij nog steeds aan de macht zijn en volledige soevereine immuniteit genieten volgens het internationaal publiekrecht.

De ernst van deze aankondiging ligt echter niet zozeer in de strafrechtelijke inhoud, maar in de politieke betekenis ervan. Het gaat hier niet om een louter juridische vervolging, maar om een diepgaande verschuiving in de structuur van het internationale systeem. Een verschuiving waarin het begrip soevereiniteit wordt hertekend, machtsverhoudingen opnieuw worden uitgestippeld en rechtvaardigheid wordt gereduceerd van een universele waarde tot een instrument van hegemonie.

De keuze voor Venezuela is geen toeval. Maduro is niet zomaar een staatshoofd tegen wie beschuldigingen worden geuit, maar het symbool van een politiek project dat zich verzet tegen Amerikaanse dominantie. Venezuela bezit ’s werelds grootste bewezen oliereserves, maar koos voor een discours van soevereiniteit in plaats van gedwongen integratie, en voor allianties met tegenstanders van Washington in plaats van onderwerping. De prijs daarvoor was hoog: een verstikkende economische blokkade, systematische diplomatieke isolatie en herhaalde pogingen om de machtsstructuur van binnenuit te hertekenen via extern gesteunde oppositie.

In deze context wordt de president van een politieke actor tot een “bedreiging” gemaakt, en verandert de staat van een soeverein geheel in een “doelwit”. De juridische waarheid wordt hervormd tot een politiek inzetbaar instrument.

De aanklachten tegen Maduro – variërend van witwaspraktijken tot drugshandel – kunnen niet los van hun context worden gelezen. Ze zijn geen op zichzelf staande strafdossiers, maar strategische boodschappen die verder reiken dan Venezuela alleen. Het zijn waarschuwingen aan elke staat die overweegt de regels van gehoorzaamheid te doorbreken, aan elk politiek systeem dat denkt buiten de vooraf getrokken rode lijnen te kunnen opereren, en aan elke leider die vertrouwt op volkslegitimiteit of nationale rijkdom in plaats van op van buitenaf opgelegde erkenning.

Het internationaal recht, dat expliciet de immuniteit van zittende staatshoofden erkent, wordt hier een rekbaar concept dat naar gelang de belangen wordt opgerekt of ingeperkt. Rechtvaardigheid is geen neutrale waarde meer, maar beleid geworden. De normen zijn niet gelijk, maar uitgesproken selectief: bondgenoten worden vrijgesteld ongeacht hun daden, tegenstanders gecriminaliseerd ongeacht hun argumenten.

De directe sancties tegen de echtgenote van Maduro en het bevriezen van haar tegoeden onthullen een nog radicalere logica. Niet alleen de politieke actor wordt geviseerd, maar ook zijn familiale en symbolische omgeving. Het doel is het systeem van binnenuit te ontmantelen en elk sociaal of moreel draagvlak te vernietigen. Dit is een vorm van collectieve bestraffing die geen onderscheid meer maakt tussen staat en vertegenwoordigers, tussen macht en omgeving, en die elke vorm van verzet criminaliseert als afwijking van de “internationale orde”.

Het grootste gevaar schuilt echter niet in de persoon van Maduro of in de Venezolaanse casus op zich, maar in het precedent dat hiermee wordt geschapen. Venezuela fungeert als politiek laboratorium waarin de grenzen van macht worden getest en de mate waarin nationale soevereiniteit kan worden uitgehold wordt afgemeten.

Staten met strategische grondstoffen – olie, gas, vitale handelsroutes – die weigeren zich automatisch te schikken naar de Amerikaanse invloedssfeer, worden blootgesteld aan dit samengestelde model van aanval. Recht wordt een opgeheven zwaard, terwijl bondgenoten ongehinderd passeren, hoe ernstig hun schendingen ook zijn. De nieuwe, stilzwijgend gevormde regel luidt dat gehoorzaamheid de ware maatstaf van legitimiteit is – niet democratie, niet recht, niet de wil van het volk.

Wat vandaag gebeurt, herdefinieert de betekenis van soevereiniteit tot in haar kern. Presidenten zijn niet langer beschermd door staatsgrenzen, staten niet meer door een stabiel internationaal recht. Iedereen kan worden opgenomen op politieke aanklachtenlijsten onder juridische benamingen. De dreiging is niet langer uitsluitend militair, maar ook juridisch, economisch en symbolisch: ze begint met een verklaring van “gezocht”, gaat verder met het bevriezen van tegoeden en eindigt met uitsluiting van het mondiale financiële systeem.

Na Venezuela rijst niet de vraag wat het lot van Maduro zal zijn, maar wat het lot wordt van elke staat die weigert partij te kiezen, elk systeem dat zijn eigen legitimiteit definieert, en elk volk dat eist dat zijn soevereiniteit niet onderhandelbaar is.

Wat Venezuela is overkomen, is geen op zichzelf staand incident, maar een onuitgesproken aankondiging van een nieuw tijdperk in de internationale orde. Een tijdperk waarin grote machten het lot van staten bepalen, waarin rechtvaardigheid en legitimiteit worden herschreven en waarin recht geen autonome waarde meer is, maar een strategisch wapen en een drukmiddel.

Het gevaar schuilt niet alleen in de mogelijkheid van arrestatie of berechting van individuen, maar in de herdefiniëring van de relatie tussen staat en internationaal recht. Soevereiniteit is geen geografisch gegeven meer en geen bescherming van nationale macht, maar een afgeleide van de mate waarin een grootmacht haar invloed kan afdwingen.

De Venezolaanse ervaring is bedoeld als een dubbele les aan de wereld:
Ten eerste, dat echte politieke onafhankelijkheid kostbaarder is dan ooit.
Ten tweede, dat elke directe uitdaging aan het centrum van de hegemoniale macht wordt beantwoord door het transformeren van recht en rechtvaardigheid tot middelen van hernieuwde controle.

In deze wereld draait het niet langer om democratische legitimiteit, volkswil of internationaal recht, maar om wie macht bezit en wie niet, wie gehoorzaamt en wie weigert. Geschiedenis wordt niet meer uitsluitend geschreven door verkiezingen of interne strijd, maar door aanklachten, sancties, bevroren middelen en opgelegde internationale narratieven.

Soevereiniteit is geen natuurlijk recht meer, maar een voorwaardelijk privilege. Rechtvaardigheid is een drukkaart geworden en legitimiteit een spiegel van de belangen van wie de macht bezit. Het internationale systeem wordt bestuurd door de logica van absolute macht: rechten worden met macht gecreëerd, plichten met dreiging opgelegd, en overleven wordt afhankelijk van onderwerping.

Sabah al-Baghdadi

Zonder verraad en de verkoop van landen door gewetenloze mensen zonder nationale loyaliteit, zou Amerika nooit deze mate van arrogantie en brutaliteit hebben bereikt. Zelfs met zijn geavanceerde militaire en technologische macht zou het onmogelijk zijn geweest een staatshoofd samen met zijn echtgenote uit hun slaapkamer te arresteren, zonder noemenswaardige tegenstand. Zonder verraders van binnenuit — was dat ooit gelukt? Of werd er vooraf gebruikgemaakt van verdoving en slaapmiddelen?

Vandaag is duidelijker dan ooit de ware ineenstorting van de Verenigde Naties en de Veiligheidsraad, die zijn verworden tot goedkope marionetten in handen van het Amerikaanse militair-imperialistische rijk. Stel dat president Poetin de Oekraïense president Zelensky zou arresteren: de wereld zou schreeuwen en huilen, en Poetin zou onmiddellijk worden bestempeld als internationale terrorist. Deze dubbele maatstaf legt de schaamteloze hypocrisie van het Westen bloot.

Wie de persconferentie van president Trump met zijn veiligheids- en militaire team heeft gevolgd, zag dat de focus lag op controle over minerale en olie-rijkdommen. Trump verklaarde: “We zullen de Venezolaanse olie openstellen voor iedereen, tegen aantrekkelijke voorkeursprijzen. Iedereen wint: bedrijven, consumenten en de wereldmarkten. In ruil daarvoor krijgt het Venezolaanse volk echte democratie.”
Maar wij herinneren ons nog maar al te goed de eerdere ‘democratische ervaring’ in Irak — een buitengewoon bittere ervaring, waarbij de staatsmiddelen op grote schaal werden geplunderd onder het mom van democratie. Niemand wil die catastrofe herhalen… toch?

Wat president Trump zei, onthulde — misschien onbedoeld — het verwachte scenario voor Venezuela: een façade van democratie die volledige controle over oliebronnen moet verhullen, met reële risico’s op herhaling van het Iraakse model van corruptie en plundering na 2003.

Het scenario van de arrestatie van de Venezolaanse president Nicolás Maduro, in de ochtend van 3 januari 2026, duurde volgens Trump exact 74 seconden. Voor waarnemers leek de operatie sterk op de liquidatie van Al-Qaeda-leider Osama bin Laden, zij het met duidelijke verschillen. De eerste was een staatshoofd dat weigerde Venezolaanse olie te laten exploiteren door Amerikaanse monopolistische bedrijven; de tweede werd door de VS als terrorist beschouwd. Ook vertoont het scenario sterke gelijkenissen met de invasie van Irak, die werd gerechtvaardigd met het verzinsel van massavernietigingswapens — later ontmaskerd als een leugen — terwijl het werkelijke doel de controle over Iraakse olie was en het verwijderen van Irak uit de regionale machtsbalans tegenover Israël.

In Venezuela werd vandaag het voorwendsel van het zogenoemde “Zonnekartel” en drugssmokkel gebruikt als dekmantel, terwijl de echte reden de controle over Venezolaanse olie-reserves lijkt te zijn, niet het verspreiden van democratie. Deze boodschap is niet alleen gericht aan Latijns-Amerikaanse landen die zich blijven verzetten tegen Amerikaans beleid, maar aan alle landen die Amerikaanse dictaten weigeren. Dit gevaarlijke precedent zal ook de leiders van pro-Iranse gewapende facties in Irak voor harde keuzes plaatsen: volledige ontwapening, of het risico op arrestatie of eliminatie.

De overdreven promotie van de operatie tijdens de persconferentie in het Witte Huis wijst sterk op verraad binnen de directe kring van Maduro. Zulke details zouden anders nooit openbaar zijn gemaakt. Dit bevestigt opnieuw dat de wereld leeft onder Amerikaanse hegemonie als enige dominante macht. De arrestatie van de Venezolaanse president vertoont opvallende gelijkenissen met die van de voormalige Iraakse president Saddam Hoessein, waarbij verraad een doorslaggevende rol speelde en de operatie eveneens slechts 74 seconden duurde, aldus Trump.

Trump gaf openlijk toe dat Amerikaanse monopolistische bedrijven de Venezolaanse olie zullen controleren, terwijl de ‘democratie’ zal lijken op het sektarische model dat Irak werd opgelegd. Decennialang heeft de Amerikaanse officiële retoriek “democratieverspreiding” en “mensenrechtenbescherming” gebruikt om militaire en politieke interventies te rechtvaardigen, vooral in het Midden-Oosten en Latijns-Amerika. Maar een nauwkeurige analyse van deze interventies onthult een terugkerend patroon dat diepgaande vragen oproept: gaat het werkelijk om democratie, of is olie de doorslaggevende verborgen factor?

Irak (2003) en Venezuela (voortdurende pogingen sinds 2017–2019, met hypothetische ontwikkelingen in 2025–2026) zijn schoolvoorbeelden. Beide landen beschikken over enorme olievoorraden — Irak staat vijfde wereldwijd, Venezuela zelfs eerste qua bewezen reserves — en in beide gevallen weigerden leiders Amerikaanse oliebedrijven een dominante positie te geven.

In Irak was het voorwendsel “massavernietigingswapens”; in Venezuela zijn het beschuldigingen van dictatuur, drugshandel en mensenrechtenschendingen. Maar de echte aantrekkingskracht blijft de olie: meer dan 300 miljard vaten aan reserves.

Dit roept een fundamentele vraag op: is “democratie verspreiden” een doel op zich, of een comfortabel ideologisch dekmantel om controle over energiebronnen veilig te stellen en wereldmarkten te herschikken ten gunste van de Amerikaanse economie en multinationals?

In dit licht wordt Iraakse en Venezolaanse olie een spiegel die het ongepolijste gezicht toont van het Amerikaanse beleid van ‘democratie-export’: een gezicht waarin geopolitieke en economische belangen duidelijker zichtbaar zijn dan welke humanitaire slogan ook. Open vragen blijven bestaan over de rol van Rusland, China en Cuba, en de prijs die zij mogelijk hebben betaald voor niet-ingrijpen. Ook wordt aangenomen dat de Amerikaanse militaire helikopters die werden ingezet bij de Delta Force-landing, dezelfde zijn — na modernisering — als die gebruikt bij de operatie tegen Bin Laden in Pakistan.

De wereldwijde veroordelingen blijven zwak en betekenisloos; ze veranderen niets aan de realiteit. Onder Trump is Amerika een dominante macht geworden die iedereen vreest.

Tot slot werd de ware reden voor de aanval op Venezuela hardop uitgesproken door de commandant van het Amerikaanse Southern Command, generaal Laura Richardson, die zei:
“De focus van de Verenigde Staten in Latijns-Amerika ligt niet op democratie, maar op controle over olie, lithium, goud en zeldzame aardmetalen. Venezuela, met zijn enorme olie- en strategische hulpbronnen, is het belangrijkste doelwit van president Trump.”
En daarmee is het oordeel geveld.

Mohammed al-Nasrawi

Om precies twee uur ’s nachts, lokale tijd in Caracas, was de stilte die over het Ávila-gebergte hing niets anders dan de rust vóór de storm die het gezicht van Latijns-Amerika voorgoed zou veranderen. Terwijl de stad verzonken lag in een door economische crises verzwaarde slaap, doorkliefden onbekende “spookvliegtuigen” op lage hoogte het luchtruim. Kort daarop volgde een reeks daverende explosies die de fundamenten van de militaire basis Fuerte Tiuna deden schudden.

In het hart van dit wazige tafereel voerde een elite-eenheid van Delta Force uit wat het Witte Huis later zou omschrijven als “de briljante operatie”. Het presidentieel paleis werd bestormd en president Nicolás Maduro werd samen met zijn echtgenote Cilia Flores onder schot afgevoerd naar een onbekende bestemming buiten de landsgrenzen. De wereld werd niet wakker met het nieuws van een interne militaire coup, maar met een korte, triomfantelijke post van president Donald Trump, waarin hij met theatrale trots de val van de “dictator” aankondigde en diens overbrenging naar de Amerikaanse justitie.

Het was een scène die herinneringen opriep aan het “cowboytijdperk” waarvan de internationale gemeenschap dacht dat het met het einde van de Koude Oorlog was begraven, maar dat vandaag terugkeert om te bewijzen dat brute macht nog steeds de belangrijkste motor is van het buitenlandse beleid in Washington.

Juridische rechtvaardigingen onder het vergrootglas

Wat in Caracas is gebeurd, gaat veel verder dan de arrestatie van een justitieel gezochte persoon. Het is een steek in het hart van het concept van nationale soevereiniteit waarop het Handvest van de Verenigde Naties sinds 1945 is gebaseerd. Washington, dat zich beroept op een aanklacht wegens “narcoterrorisme” uit 2020, heeft zichzelf vandaag tegelijk tot aanklager, rechter en beul benoemd. Daarbij negeert het volledig de diplomatieke kanalen en het internationaal recht, dat directe militaire interventies en het ontvoeren van staatshoofden verbiedt.

Deze Amerikaanse actie bevestigt een logica van “imperiale uitzondering”: de overtuiging dat de Amerikaanse rechtsmacht zich uitstrekt tot de slaapkamers van presidenten op andere continenten. Daarmee wordt elke leider die zich verzet tegen Amerikaans beleid een potentieel doelwit — niet alleen via sancties of politieke druk, maar via luchtlandingen en gedwongen ontvoeringen. Zo verandert het internationale systeem van een orde gebaseerd op verdragen in een mondiale jungle waarin alleen degene met vliegdekschepen en elite-eenheden regeert.

De schaduw van Noriega: de geschiedenis herhaalt zich in een nieuw jasje

Een ervaren waarnemer kan het beeld van de arrestatie van Maduro en zijn vrouw niet zien zonder terug te denken aan Operatie “Just Cause” in 1989, toen Amerikaanse troepen Panama binnenvielen om generaal Manuel Noriega te arresteren. Het enige verschil is dat technologie de misdaad vandaag “schoner” en sneller heeft gemaakt; de imperialistische kern is onveranderd gebleven.

In beide gevallen wordt “de strijd tegen drugs” gebruikt als moreel dekmantel voor het omverwerpen van een politiek systeem dat Washington onwelgevallig is. De nadruk op de arrestatie van presidentieel echtgenote Cilia Flores voegt een tragische menselijke dimensie toe, waarbij familie wordt ingezet als instrument van psychologische druk en politieke vernedering. Zelfs in de felste conflicten druist dit in tegen diplomatieke gebruiken. Het bevestigt dat de huidige Amerikaanse regering niet alleen een politieke tegenstander wil uitschakelen, maar de symboliek van de Venezolaanse staat wil breken en haar nationale trots wil vernederen — in het zicht van Latijns-Amerikaanse volkeren die elke “redder” die uit een Amerikaanse helikopter stapt met wantrouwen bekijken.

De geopolitiek van olie en bloed

Achter het vaandel van de “bevrijding van het Venezolaanse volk” gaan overduidelijke geopolitieke en economische belangen schuil. Venezuela, met ’s werelds grootste bewezen oliereserves, is altijd een doorn in het oog geweest van de Amerikaanse hegemonie op het westelijk halfrond. Het tijdstip van deze operatie, te midden van oplopende wereldwijde spanningen, wijst erop dat Washington heeft besloten zijn “achtertuin” met geweld veilig te stellen, om de energiestromen te garanderen en de groeiende Russische en Chinese invloed in Caracas in te dammen.

Maar deze “bliksemsnelle overwinning” kan uitmonden in een strategische nachtmerrie. De arrogante manier waarop Maduro is gearresteerd kan leiden tot een constitutioneel en veiligheidsvacuüm dat het land in een verwoestende burgeroorlog stort. Of het kan de Venezolaanse strijdkrachten — die inmiddels de noodtoestand hebben afgekondigd — aanzetten tot een langdurige guerrillastrijd tegen elke door Washington opgelegde machtsstructuur. In dat geval blijkt de vermeende “bevrijding” slechts de opmaat tot algehele vernietiging van het land en destabilisatie van de hele regio.

Het afbrokkelen van de internationale orde en de stilte van het graf

De ware schok ligt niet alleen in de Amerikaanse daad zelf, maar in het schrijnende internationale onvermogen om dit machtsmisbruik te stoppen. Terwijl Rusland en China de aanval veroordeelden als een “gewapende agressie”, bleven internationale instellingen zoals de Veiligheidsraad verlamd door het voldongen feit dat door Amerikaanse militaire macht werd opgelegd.

Deze stilte zendt een duidelijke boodschap uit: internationaal recht is slechts inkt op papier wanneer de enige supermacht besluit het te negeren, en staatssoevereiniteit biedt geen bescherming meer. We bevinden ons op een historisch kantelpunt, waarin diplomatie wordt vervangen door “speciale operaties” en dialoog door ontvoering. Dit luidt het einde in van het tijdperk van internationale ordening en het begin van een tijdperk van “georganiseerde chaos”, geleid door een ruw pragmatisme dat geen rekening houdt met moraal of recht. Het slachtoffer is hier niet Maduro als persoon, maar het idee van de staat zelf, die is verworden tot een prooi van een “wereldpolitie” die beslist wanneer en hoe leiders overzee ten val worden gebracht.

Een horizon van onzekerheid: Caracas wacht op de storm

Terwijl de familie Maduro zich nu op een onbekende locatie bevindt, in afwachting van een rechtszaak in Miami of Washington, kijken de straten van Caracas gespannen uit naar wat de komende uren zullen brengen: woede of berusting. Met deze daad heeft de Verenigde Staten niet alleen een regime omvergeworpen, maar ook de zaden geplant van een historische haat die generaties lang in Latijns-Amerika zal voortleven tegen de “Yankee” die geen aarzeling kent om huizen en landen te schenden om zijn doelen te bereiken.

De gok dat de arrestatie van de leider de crisis zal beëindigen, is naïef en negeert de complexiteit van de Venezolaanse realiteit. De crisis reikt veel verder dan de persoon van de president. De buitenlandse interventie heeft een nationale wond geslagen die niet snel zal helen. Deze dag, 3 januari 2026, zal in het collectieve geheugen gegrift blijven als bewijs van de hoogmoed van macht die weigert van de geschiedenis te leren, en als onweerlegbaar teken dat de “Amerikaanse droom” de wereld tegenwoordig vooral nog raketten en handboeien exporteert.

De Verenigde Staten hebben een lange geschiedenis van het schenden van de soevereiniteit van staten en van de immuniteit die aan presidenten wordt verleend. Dat gebeurde onder meer in Panama in 1989, toen president Noriega werd gearresteerd op beschuldiging van drugshandel; in Chili in 1973 tegen de linkse, democratisch gekozen president Salvador Allende; en in Libië, toen Amerikaanse vliegtuigen onder president Reagan het huis van Muammar al-Qadhafi bombardeerden. De VS bezetten bovendien Irak en Afghanistan, bombardeerden Iran in 2025, en recentelijk werd ook de soevereiniteit van Venezuela geschonden met de arrestatie van president Maduro en zijn echtgenote.

Sterker nog, president Trump en de ministers van Buitenlandse Zaken en Defensie dreigden tijdens een persconferentie, enkele uren na de arrestatie van Maduro, dat Washington zou kunnen herhalen wat het in Venezuela heeft gedaan in andere landen, zoals Colombia en Iran, en hij zinspeelde zelfs op Rusland.

Het bleef niet beperkt tot het schenden van de soevereiniteit van staten onder verschillende voorwendselen, zoals terrorisme of drugshandel. Washington heeft zijn minachting voor het internationaal recht, internationale legitimiteit en internationale organisaties nooit verborgen. Dat bleek onder meer uit de houding tegenover UNESCO en het Internationaal Strafhof, waarop de VS in een historisch precedent sancties oplegden. Ook stond Washington in de Verenigde Naties vaak alleen tegenover vrijwel alle landen ter wereld, ter verdediging van Israël en diens schendingen van het internationaal recht.

Dit is geen nieuwe houding van de huidige Amerikaanse regering of van haar voorgangers. In 2001 nam ik deel aan een politieke bijeenkomst in een hotel in Gaza. Een van de deelnemers was Robert Malley, destijds vertegenwoordiger van de Amerikaanse regering in het vredesproces. In zijn toespraak stelde hij dat Washington de enige referentie was voor het vredesproces. Ik vroeg hem toen: waar blijft de internationale legitimiteit en haar resoluties? Zijn antwoord, openlijk en voor het publiek, was: “Jullie moeten de internationale legitimiteit vergeten.”

Tijdens de oorlog van vernietiging en etnische zuivering in Palestina, waaraan Washington met al zijn macht deelnam, werd Trump erop gewezen dat zijn plannen voor de Gazastrook – met betrekking tot de verdrijving van Palestijnen en de vorming van een bestuursorgaan onder zijn voorzitterschap – in strijd zijn met de internationale legitimiteit. Zijn antwoord was dat dit de legitimiteit van de Verenigde Staten is: met andere woorden, de legitimiteit van de sterkste.

We staan dus voor een systematisch en voortgezet proces door Washington en Tel Aviv om de fundamenten en referentiekaders te veranderen die sinds de Vrede van Westfalen in 1648 en later met de oprichting van de Verenigde Naties in 1945 zijn vastgelegd. Men verschuift van het recht en het internationaal recht naar de “wet van de jungle” ofwel het recht van de sterkste. In werkelijkheid, los van het juridische en morele discours over internationale legitimiteit en internationaal recht, zijn de betrekkingen tussen staten altijd gebaseerd geweest op de realistische theorie van macht, machtsbalans en belangen. Internationaal recht en internationale legitimiteit waren vaak slechts een afleiding voor kleine staten, of werden toegepast zolang ze niet botsten met de belangen van grootmachten.

Wat de Palestijnse kwestie betreft, wordt elk internationaal aspect systematisch uitgewist en worden alle resoluties van de Verenigde Naties genegeerd. De meest recente stappen van Washington en Tel Aviv in dit kader zijn pogingen om het werk van de VN-organisatie voor Palestijnse vluchtelingen (UNRWA) en andere internationale organisaties die in Palestina actief zijn, te ondermijnen en buiten spel te zetten.

De wereld om ons heen verandert, en de meeste veranderingen zijn niet in het voordeel van de Arabieren. We moeten begrijpen wat er gebeurt, of we het nu prettig vinden of niet. Volgens de wetten van het universum zijn het de sterken en de verstandigen die de geschiedenis maken.

Na deze lange geschiedenis van minachting voor de Verenigde Naties en het internationaal recht, en na de erkenning door president Trump dat er geen legitimiteit boven die van de Verenigde Staten staat, rijst de vraag: wat rechtvaardigt het voortbestaan van het hoofdkwartier van de Verenigde Naties en andere internationale organisaties in de Verenigde Staten? En is er nog enige geloofwaardigheid over van Trumps discours over vrede, laat staan van zijn streven naar de Nobelprijs voor de Vrede?

Ibrahim Abrash